Ogólnopolskie Zjazdy Dużych Rodzin od lat starają się pełnić funkcję „sprawczą” w polskim życiu publicznym. Jak przypomniano podczas paneli dyskusyjnych, to właśnie na takich spotkaniach rodziły się idee, które dziś są standardem, jak chociażby Karta Dużej Rodziny. Zjazdy mają na celu nie tylko integrację, ale przede wszystkim pokazanie, że duże rodziny są szczęśliwe i stanowią o sile Narodu, co pomaga przełamywać negatywne stereotypy. Ważnym akcentem zjazdów są również warsztaty kompetencji rodzicielskich czy komunikacji małżeńskiej. 

W tegorocznym wydarzeniu wzięła udział Pierwsza Dama Marta Nawrocka, co podkreśliło rangę zjazdu jako kluczowego elementu debaty o przyszłości demograficznej Polski.

Pomysł sprowadzenia relikwii zrodził się półtora roku temu. – Nie było jednak ciągle ani okazji, ani sposobności by podjąć działania w celu sprowadzenia relikwii. Najpierw cały czas rozwijał się kult – wyjaśnia proboszcz ks. Marcin Pracuk. – W każdy wtorek po Mszy św. miało miejsce nabożeństwo do św. Antoniego z Padwy. Kiedy nabożeństwo rozwijało się coraz bardziej i we wtorkowe wieczory przybywali kolejni czciciele św. Antoniego zostało wysłane do Ojców Franciszkanów w Padwie pismo z prośbą o przekazanie relikwii. Nasze starania wsparł ks. bp Tadeusz Lityński – dodaje.

W kwietniu delegacja parafii wraz z proboszczem odebrała relikwie przy grobie św. Antoniego z rąk wikariusza prowincjalnego o. Franco Giraldo.

Uroczyste wprowadzenie odbyło się 14 czerwca w czasie Mszy św. odpustowej o godz. 13.00. Wydarzenie poprzedziły trzydniowe rekolekcje, które miały przybliżyć jeszcze bardziej osobę patrona parafii, która to wezwanie ma od samego początku czyli 1951 roku.

Po oficjalnym wprowadzeniu relikwii w każdy wtorek, tak jak do tej pory, po Mszy św. wieczornej będzie nabożeństwo poświęcone św. Antoniemu.

– Zostanie też umieszczona skrzynia do której będzie można wrzucać prośby skierowane do Boga za jego pośrednictwem – wyjaśnia proboszcz.

– Święty Antoni jest patronem nie tylko rzeczy zagubionych, ale również innych spraw ludzkiego życia, dlatego przez te prośby i modlitwę niech oręduje za nami u Boga. Teraz oprócz samej modlitwy będzie możliwość uczczenia naszego świętego patrona – dodaje.

Parafia w Bobrówku istnieje od 1951 roku. Oprócz świątyni parafialnej jest jeszcze 5 kościołów i 1 kaplica.

Parafia ma 2200 mieszkańców. Bobrówko jest największą miejscowością liczącą ok. 700 osób.

Święty Antoni z Padwy (właśc. Ferdynand Bulonne) urodził się w 1195 roku w Lizbonie. Wybitny portugalski teolog i kaznodzieja początkowo należał do zakonu augustianów, ale w 1220 roku wstąpił do zakonu franciszkanów. To właśnie tam  przybrał imię Antoni. Zasłynął jako genialny kaznodzieja, a w swoich pismach wykazywał się niezwykłą znajomością Pisma Świętego. Ostatnie lata życia spędził we Włoszech, gdzie zmarł 13 czerwca 1231 roku.

Został kanonizowany rok po śmierci przez Papieża Grzegorza IX. Natomiast w 1946 roku Papież Pius XII ogłosił go Doktorem Kościoła.

Powszechnie uważa się go za patrona rzeczy zagubionych. W ikonografii przedstawiany jest zazwyczaj z Dzieciątkiem Jezus, lilią oraz księgą w dłoni.

Tegoroczne uroczystości rocznicowe pierwszego transportu Polaków do KL Auschwitz odbyły się 14 czerwca w Oświęcimiu i Harmężach pod patronatem prezydenta RP Karola Nawrockiego. Eucharystii w harmęskim klasztorze franciszkanów przewodniczył ks. bp Roman Pindel. W koncelebrze uczestniczyli m.in. proboszcz parafii w Harmężach o. Arkadiusz Bąk OFMConv oraz dziekan oświęcimski ks. Mariusz Kiszczak. Modlili się przedstawiciele prezydenta RP, władz państwowych i samorządowych, dyrekcji Muzeum, korpusu dyplomatycznego, róznych organizacji, a także młodzież z powiatu tomaszowskiego.

W homilii podczas Mszy św. w Centrum św. Maksymiliana w Harmężach ks. bp Roman Pindel zaproponował uczestnikom obchodów spojrzenie na historię pierwszego transportu Polaków do KL Auschwitz przez pryzmat hasła „Przerwana misja”. Nawiązując do znanego z historii kina motywu pędzącego pociągu, symbolizującego nowy etap życia bohaterów, zastanawiał się, jaki napis można byłoby umieścić na wagonach transportu, który 14 czerwca 1940 roku przywiózł z Tarnowa do Auschwitz 728 polskich więźniów politycznych.

Zdaniem hierarchy, określenie „Przerwana misja” najlepiej oddaje los młodych ludzi znajdujących się w pierwszym transporcie. Przypomniał, że byli to przede wszystkim ci, którzy już w pierwszych miesiącach okupacji podejmowali próby oporu wobec niemieckiego terroru. Wielu usiłowało przedostać się na Węgry lub Słowację, inni pomagali w przekraczaniu granicy, tworzyli zalążki organizacji konspiracyjnych albo angażowali się w pierwsze akcje dywersyjne. Łączyło ich przekonanie, że służą Polsce i uczestniczą w dziele, które powinno przynieść wolność.

– Byli pełni zapału i przekonani do tego, co robią. Zamierzali kontynuować misję, która miała trwać i zakończyć się powodzeniem. Tymczasem zostali gwałtownie od niej oderwani – podkreślił biskup.

Kaznodzieja przypomniał, że okupant nieprzypadkowo kierował represje przeciwko osobom zdolnym do przewodzenia społeczeństwu. Wskazał na przygotowywane jeszcze przed wojną niemieckie listy proskrypcyjne obejmujące powstańców śląskich i wielkopolskich, nauczycieli, urzędników, inteligencję oraz duchowieństwo. Jak zaznaczył, byli to ludzie świadomi swojej misji, gotowi do poświęceń i zdolni do kształtowania postaw innych.

– Ideolodzy i stratedzy niemieccy dobrze wiedzieli, że ludzi z misją trzeba od razu rozstrzelać albo zamknąć w obozie, złamać i unicestwić. To było elementem planowej eksterminacji obywateli Polski – mówił.

Wskazał na duchownych, których okupant pozbawił możliwości dalszego pełnienia posługi. Szczególną uwagę zwrócił na dziewięciu salezjanów z parafii św. Stanisława Kostki na krakowskich Dębnikach, ogłoszonych niedawno błogosławionymi. Przypomniał, że zakonnicy prowadzili intensywną działalność duszpasterską, gromadzili młodzież, spowiadali, odprawiali Msze św. i pomagali młodym odnaleźć sens działania w rzeczywistości okupacyjnej.

Ksiądz biskup zaznaczył, że zostali aresztowani właśnie dlatego, iż wywierali ogromny wpływ na młodych ludzi. Niektórych zatrzymano podczas spowiedzi, innych bezpośrednio po zakończeniu Mszy św. lub w trakcie codziennych obowiązków duszpasterskich. Większość trafiła do Auschwitz, gdzie w krótkim czasie poniosła śmierć wskutek głodu, wycieńczenia, ciężkiej pracy i brutalnego traktowania przez strażników.

– Zostali wyrwani ze swojej religijnej misji, ale nie załamali się wobec cierpień. Ginęli dlatego, że byli wierni wierze, którą głosili i umacniali w innych – podkreślił.

Hierarcha przypomniał również los czterech augustianów z krakowskiego Kazimierza: prowincjała o. Wilhelma Gaczka, przeora o. Krzysztofa Olszewskiego, o. Edmunda Wiluckiego oraz br. Kazimierza Lipki. Wszyscy zostali aresztowani przez Niemców, poddani brutalnym przesłuchaniom i deportowani do obozów koncentracyjnych. Trzech z nich zginęło w Auschwitz, a jeden w Dachau. Jak zauważył biskup, ich śmierć miała konsekwencje wykraczające poza los pojedynczych osób.

– Przerwana misja tych zakonników doprowadziła do przerwania działalności całej prowincji augustianów w Polsce. Zabrakło ludzi, których nie dało się zastąpić – stwierdził.

Na zakończenie ks. bp Pindel wezwał do modlitwy za wszystkich, których życiowe powołanie zostało brutalnie przerwane przez wojny, prześladowania i totalitaryzmy. Zachęcił również, by świadectwo więźniów pierwszego transportu, duchownych i wszystkich ofiar niemieckiego terroru było inspiracją dla współczesnych do odważnego podejmowania własnej misji służby Bogu, Ojczyźnie i drugiemu człowiekowi.

W podziemiach klasztoru można było zwiedzić wystawę prac autorstwa byłego więźnia pierwszego transportu nr 423 Mariana Kołodzieja „Klisze pamięci. Labirynty”.

Przed liturgią odbyła się ceremonia przed blokiem 11 na terenie byłego obozu Auschwitz I. Po odegraniu hymnu państwowego uczestnicy oddali hołd ofiarom, składając kwiaty i znicze przed Ścianą Straceń – miejscem egzekucji wielu tysięcy więźniów, przede wszystkim Polaków, zamordowanych przez niemieckiego okupanta.

List skierowany do uczestników obchodów wystosował prezydent RP Karol Nawrocki. Odczytała go jego doradczyni Beata Kempa. Prezydent podkreślił, że pamięć o pierwszych więźniach Auschwitz należy do fundamentów polskiej wspólnoty narodowej.

„To pamięć o ludziach, którzy w obliczu niemieckiego terroru zachowali godność, wierność Polsce i wolę oporu” – napisał prezydent.

Przypomniał, że na okupowanych ziemiach polskich III Rzesza stworzyła system obozów koncentracyjnych i zagłady, w których ginęli obywatele wielu narodowości. Zaznaczył, że większość ofiar stanowili obywatele polscy – przede wszystkim Żydzi i Polacy, ale także Romowie i Sinti.

Prezydent Karol Nawrocki zwrócił uwagę, że 14 czerwca obchodzony jest Narodowy Dzień Pamięci Ofiar Niemieckich Nazistowskich Obozów Koncentracyjnych i Obozów Zagłady.

„W ten sposób spełniamy święty obowiązek uczczenia naszych zamordowanych rodaków i współobywateli oraz przypominania prawdy o sprawcach tych zbrodni i odpowiedzialności za nie” – podkreślił, apelując jednocześnie o czujność wobec ideologii nienawiści, pogardy i agresji prowadzących do konfliktów oraz wojen.

Były sekretarz św. Jana Pawła II przypomniał słowa Papieża, że „święci nie proszą, abyśmy ich chwalili, lecz naśladowali”.

– Jan Paweł II był wyjątkowym człowiekiem. Mimo że takim samym jak my, to jednocześnie innym. Odróżniający się swoim zachowaniem, postawą bycia, zachowania, reagowania, jakoś w przedziwny sposób promieniował, oddziaływał na innych – mówił.

Metropolita lwowski podkreślił, że Papież stwarzał wokół siebie atmosferę spokoju, bezpieczeństwa i życzliwości, a jego życie było niczym nieustanna modlitwa.

– Jako kapłan miał świadomość, że posługa słowa jest objawieniem tego, co naprzód zostało przygotowane na modlitwie, że prawdy głoszone muszą być wewnętrznie przeżyte, muszą znaleźć się najpierw w przestrzeni modlitwy, medytacji. Dlatego nigdy nie żałował czasu na modlitwę i zawsze musiał go mieć tyle, ile uznał za stosowne, a czas ten dla niego był najważniejszy. Nigdy nie poświęcał go kosztem innych zajęć – powiedział ks. abp Mokrzycki.

Hierarcha zauważył, że Ojciec Święty był wielkim teologiem, wręcz mistykiem, ale każdego dnia modlił się także w sposób bardzo prosty, odmawiał pacierz katechizmowy, modlił się o dary Ducha Świętego, codziennie śpiewał godzinki. Cenił – jak zaznaczył kaznodzieja – praktyki wynikające z pobożności ludowej.

– On nie dzielił swojego życia na zajęcia i modlitwę. On się tym wszystkim modlił – zaznaczył.

Ksiądz abp Mokrzycki podkreślił, że Jan Paweł II „był przede wszystkim człowiekiem, ciągle myślał o drugim człowieku, był o niego zatroskany”.

– Stąd jego nauczanie o obronie życia, o prawie do pracy, do wolności, do solidarności – wyjaśniał.

Zwrócił uwagę, że papież z wielkim szacunkiem odnosił się do innych, nigdy nie sprawiał wrażenia, że się spieszy i ma ważniejsze sprawy do załatwienia.

– Nigdy nikogo nie krytykował, nie wydawał opinii o innej osobie w towarzystwie innych. Nie żartował z innych – powiedział.

Były sekretarz papieski stwierdził z zadowoleniem, że świat nie zapomniał o Janie Pawle II, czego dowodem są liczne prośby o jego relikwie i ludzie pielgrzymujący do jego grobu.

– Ojciec Święty jest nadal żywy - tyle, że w nas – powiedział ks. abp Mokrzycki.

Wskazywał, że wspominanie Jana Pawła II powinno się wiązać ze staraniem, „abyśmy sami mogli stawać się lepsi”. – Naśladujmy więc świętego Jana Pawła II, bo przecież mogliśmy widzieć, na czym polega kroczenie do świętości. Niech teraz ta bliskość świętego zachęca i nas do świętego życia, do uczestnictwa we Mszy świętej, do spowiedzi, do komunii świętej, do codziennej modlitwy – zachęcał metropolita lwowski.

Uwielbieniu, przepełnionemu modlitwą, muzyką, śpiewem, świadectwami towarzyszyło hasło  „W Świetle Chrystusa”, nawiązujące do słów Jezusa: „Ja jestem światłością świata” (J 8,12). Uwielbienie w Kielcach organizowane było po raz 14. Te wydarzenia dobrze przyjęły się w przestrzeni miejskiej i gromadzą rzesze ludzi w różnym wieku.

Punktem centralnym tegorocznego Uwielbienia była wspólna modlitwa wszystkich uczestników przed Najświętszym Sakramentem, który w uroczystej procesji został przeniesiony z kościoła akademickiego do Parku Miejskiego, a następnie na specjalnej platformie wysoko wyniesiony w górę, ponad miasto.

Ksiądz Marcin Boryń, od wielu lat zaangażowany w to wydarzenie jako diecezjalny duszpasterz młodzieży i od niedawna proboszcz parafii MB Nieustającej Pomocy w Cierchach zachęcał do modlitewnego zainspirowania Uwielbieniem, do adorowania Jezusa i dawania Mu świadectwa także poza murami kościołów.

Na zakończenie błogosławieństwa udzielił ks. bp Jan Piotrowski i zaprosił do włączenia się w dzieło kaplicy Wieczystej Adoracji w parafii św. Józefa Robotnika, która będzie oficjalnie zainaugurowana 22 czerwca.