Oenzetowska agencja wezwała wszystkie strony do ochrony dzieci, przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego i podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia utrzymania zawieszenia broni.

Dyrektor regionalny UNICEF na Bliski Wschód i Afrykę Północną Edouard Beigbeder podkreślił, że dzieci powinny „wrócić do szkół, bawić się z przyjaciółmi i dochodzić do siebie po miesiącach strachu i wstrząsów”. „Rzeczywistość jednak okazuje się zupełnie inna. Ciągłe ataki zabijają i ranią dzieci, pogłębiając ich traumę i pozostawiając druzgocące konsekwencje, które mogą trwać całe życie” – powiedział.

UNICEF szacuje, że 770 tys. dzieci doświadcza nasilonego stresu z powodu powtarzającej się przemocy, straty i przesiedleń.

Agencja poinformowała, że dzieci i opiekunowie zgłaszali objawy związane ze stresem pourazowym i żałobą, w tym strach, koszmary senne, bezsenność i poczucie beznadziei. Ostrzegła, że bez wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego i psychospołecznego wiele dzieci narażonych jest na rozwój długotrwałych problemów psychologicznych. UNICEF podkreśliła, że konieczne są pilne inwestycje w opiekę w zakresie zdrowia psychicznego i psychospołecznego, aby pomóc dzieciom w powrocie do zdrowia po skutkach konfliktu. 

Raport cytuje świadka, który „daje świadectwo odkrycia, że grzech w swej istocie nie polega na relacji pary jednopłciowej, lecz na braku wiary w Boga, który pragnie naszego spełnienia”. Autorzy raportu przytaczają to twierdzenie bez poprawki czy wyjaśnienia. Zdaniem ks. kard. Eijka takie myślenie jest głęboko błędne. Akty homoseksualne są bowiem wewnętrznie złe – i jest to ustalona doktryna katolicka. Chrześcijanin, który się ich dopuszcza, rzeczywiście wykazuje brak wiary w tym sensie, że nie ufa łasce Boga, która uzdalnia do unikania grzechu. Nie oznacza to jednak, że grzech polega przede wszystkim na braku wiary, a nie na samym czynie, jak sugeruje świadek. Brak wyjaśnienia tej kwestii tworzy – według kardynała – niebezpieczną dwuznaczność.

Drugie świadectwo jest – jego zdaniem – jeszcze bardziej problematyczne. Świadek ten początkowo szukał pomocy w Courage International, katolickim apostolacie uczącym osoby odczuwające pociąg do tej samej płci życia zgodnego z nauczaniem Kościoła o czystości. Raport przedstawia jednak Courage w negatywnym świetle, sugerując, że organizacja „oddziela wiarę od seksualności” oraz błędnie oskarżając ją o stosowanie terapii konwersyjnej. Ostatecznie świadek znajduje „schronienie” w chrześcijańskich wspólnotach i u księży, którzy przyjmują „osoby odrzucone z powodu przynależności do społeczności LGBT”. Jasna sugestia jest taka – zauważa ksiądz kardynał – że osoba żyjąca w relacji homoseksualnej otrzymuje poparcie i aprobatę tych duchownych i wspólnot.

Przez eksponowanie takich świadectw bez komentarza doktrynalnego raport w praktyce normalizuje relacje homoseksualne w kontekście kościelnym. Jest to – według ks. kard. Eijka – wyraźna próba osłabienia głoszenia katolickiej doktryny moralnej.

Głębszy problem tkwi jednak w całych założeniach metodologicznych raportu. Autorzy podporządkowują wszystko opisowi „procesu synodalnego”, skoncentrowanego na praktykach i doświadczeniach ludzi. Odrzucają oni „abstrakcyjne głoszenie i dedukcyjne stosowanie zasad przedstawianych jako niezmienne i sztywne”. Zamiast tego proponują utrzymywanie „owocnego napięcia pomiędzy tym, co zostało ustanowione w doktrynie Kościoła, a praktyką duszpasterską i praktykami życia”.

Choć taki język brzmi duszpastersko i chrystocentrycznie, ks. kard. Eijk zauważa, że ukrywa on radykalne odejście od katolickiej teologii moralnej. Autorzy przywołują słowa Jezusa: „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”, sugerując, że normy moralne nie mogą być absolutne i że muszą istnieć wyjątki zależne od indywidualnych okoliczności oraz doświadczeń. Według księdza kardynała jest to fundamentalnie błędna interpretacja Pisma Świętego. Nauczanie Jezusa o szabacie dotyczyło bowiem prawa pozytywnego objawionego w Piśmie, a nie absolutnych norm prawa naturalnego.

Tymczasem normy dotyczące małżeństwa i seksualności mają zupełnie inny charakter. Wynikają one z prawa naturalnego, które odzwierciedla Boży zamysł wobec człowieka, małżeństwa i seksualności. Bóg stworzył małżeństwo jako wzajemny, całkowity dar mężczyzny i kobiety, przez który mogą oni przekazywać życie. Zróżnicowanie płciowe i otwartość na życie są istotnymi elementami tego daru. Akty seksualne między osobami tej samej płci nie mogą stanowić takiego całkowitego daru, ponieważ z natury są zamknięte na przekazywanie życia. Każdy czyn sprzeczny z Bożym zamysłem wobec małżeństwa i seksualności jest zawsze niedopuszczalny, bez wyjątku. Są to absolutne normy prawa naturalnego, ustanowione dla ochrony wartości nienegocjowalnych.

Raport – zdaniem księdza kardynała – celowo tworzy dwuznaczność właśnie w tym punkcie. Autorzy piszą, że „uniwersalna prawda o człowieku w jej historycznym wyrazie nie może zostać ustalona raz na zawsze, lecz odnajduje się ją w konkretnych formach różnych kultur, w nieustannym dialogu”. Twierdzą oni, że poznanie moralnej prawdy wymaga długotrwałego procesu synodalnego słuchania doświadczeń różnych kultur i osób.

Ksiądz kard. Eijk odpowiada, że jest to po prostu fałsz. Zamysł Boga wobec człowieka, małżeństwa i seksualności jest prawdą uniwersalną, ustanowioną raz na zawsze, możliwą do poznania przez człowieka dzięki naturalnemu prawu moralnemu i objawioną w Piśmie Świętym. Cytuje przy tym św. Pawła: „Gdy bowiem poganie, którzy Prawa nie mają, idąc za naturą czynią to, co Prawo nakazuje, sami dla siebie są Prawem. Wykazują oni, że treść Prawa wypisana jest w ich sercach” (Rz 2,14–15).

Jeszcze wyraźniej odrzucenie uniwersalnych norm moralnych widać – według arcybiskupa Utrechtu – w zasadzie „duszpasterskości”, która kieruje rozeznawaniem „pojawiających się kwestii” w procesie synodalnym. Grupa Studyjna woli mówić o „kwestiach pojawiających się” zamiast o „kwestiach kontrowersyjnych”, ponieważ – jak twierdzi – chodzi o zdolność całego Ludu Bożego do „pozostawania z problemem”, a nie do jego rozwiązania.

W praktyce oznacza to unikanie „perspektywy rozwiązywania problemów” oraz odrzucenie podejścia tych, którzy chcą wyprowadzać działanie z prostego zastosowania norm. Komisja nie szuka „uogólnionego rozwiązania”, lecz „konkretnych sposobów rozpoczęcia procesu słuchania”. Oznacza to – według księdza kardynała – odrzucenie stosowania doktryny Kościoła i klasycznej teologii moralnej w duszpasterstwie oraz w sakramencie pokuty.

Ksiądz kard. Eijk uważa, że wynika to z błędnego rozumienia duszpasterstwa, obecnego od lat 60. XX wieku, według którego polega ono na szukaniu kompromisu między nauczaniem Kościoła a konkretną rzeczywistością życia ludzi. Podejście to zakłada podwójny status prawdy moralnej: abstrakcyjnej prawdy doktrynalnej i konkretnej prawdy egzystencjalnej, przy czym pierwszeństwo daje się tej drugiej, by stworzyć miejsce dla wyjątków od norm uniwersalnych.

Papież św. Jan Paweł II stanowczo odrzucił takie podejście w encyklice „Veritatis Splendor”: „Na tej podstawie usiłuje się usprawiedliwiać tak zwane rozwiązania «duszpasterskie», sprzeczne z nauczaniem Magisterium, oraz uzasadniać «twórczą» hermeneutykę, według której sumienie moralne nie jest w każdym przypadku zobowiązane przez określony negatywny nakaz moralny”.

Prawdziwe duszpasterstwo – podkreśla ksiądz kardynał – nie polega na kompromisach z prawdą moralną. Pasterz prowadzi ludzi do prawdy, która ostatecznie znajduje się w osobie Jezusa Chrystusa. Powinien zachęcać wiernych do dostosowania swego życia do tej prawdy wyrażonej w normach moralnych. Nie ma autentycznej miłości duszpasterskiej tam, gdzie zaciemnia się prawdę moralną albo sugeruje, że normy uniwersalne dopuszczają wyjątki wynikające z indywidualnych okoliczności.

Raport Grupy Studyjnej nr 9 – konkluduje ks. kard. Eijk – fundamentalnie sprzeciwia się katolickiemu nauczaniu moralnemu i podważa jego zastosowanie w życiu moralnym. Relatywizuje doktrynę Kościoła, a skutki tego wykraczają daleko poza kwestie seksualności i dotyczą także ochrony ludzkiego życia. Dlatego raport ten musi zostać stanowczo odrzucony.

Jednocześnie hierarcha zapewnia wiernych, że wielu kardynałów i biskupów zamierza zgłosić swoje zastrzeżenia Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła. Nauczanie Kościoła – podkreśla – nie jest niejasne ani nie podlega rewizji w drodze procesów synodalnych. Jest prawdą, która wyzwala.

„Głosowanie to potwierdza wyraźny brak politycznego i społecznego konsensusu w sprawie «czynnej pomocy w umieraniu». Ten głęboki sprzeciw został już wyrażony w Zgromadzeniu Narodowym podczas debat i w wyrównanym głosowaniu w drugim czytaniu. W tych warunkach forsowanie przyjęcia tekstu legalizującego eutanazję i wspomagane samobójstwo byłoby równoznaczne z ignorowaniem głosu znacznej liczby parlamentarzystów. Biorąc pod uwagę powagę tematu i różnorodność wyrażanych poglądów, byłoby to moralną lekkomyślnością i przejawem braku szacunku dla demokracji, co pociągnęłoby za sobą poważne konsekwencje ludzkie, etyczne i społeczne. Tak głęboka transformacja prawa, medycyny i paktu społecznego nie może podlegać pośpiechowi wyborczemu. Wręcz przeciwnie, zasługuje na dyskusję w ramach spokojnej debaty, służącej godności życia we wszystkich jego stanach i etapach” – stwierdzili biskupi.

Jednocześnie wyrazili zadowolenie z powodu ostatecznego przyjęcia przez Senat projektu ustawy dotyczącej opieki paliatywnej. „Dostęp do godnej, humanitarnej i spokojnej opieki u schyłku życia jest wymogiem solidarności narodowej” – napisali hierarchowie.

Senat już po raz drugi odrzucił projekt ustawy „o medycznej pomocy w umieraniu”. Projekt przepadł stosunkiem głosów 151 do 118, w głosowaniu, które odbyło się 12 maja. Zgoda Senatu wymagana była do wejścia w życie ustawy, która 25 lutego 2026 roku została przyjęta przez izbę niższą francuskiego parlamentu – Zgromadzenie Narodowe. W stosunku do pierwszego czytania w izbie niższej, w maju 2025 roku, znacznie wzrosła liczba deputowanych głosujących w lutym br. przeciwko projektowi. Rok wcześniej „za” opowiadało się 305, a „przeciw” 199, a obecnie 299 było „za” przy 226 „przeciw”.

Komunikat biskupa ma być odczytywany w najbliższą niedzielę w kościołach diecezji kieleckiej.

W tym światowym wydarzeniu, gromadzącym rzesze młodzieży z różnych kultur i zakątków świata, ksiądz biskup pokłada nadzieję i z tą wielką nadzieją, jak pisze, ich oczekuje. Światowe Dni Młodzieży odbędą się w 2027 r. w Seulu –  w stolicy Korei Południowej.

Jak zaznacza ks. bp Piotrowski, Ojciec Święty Leon XIV „zaprasza młodych całego świata do wspólnego świadectwa wiary, modlitwy i budowania wspólnoty Kościoła powszechnego. Hasłem spotkania będą słowa „Odwagi! Ja zwyciężyłem świat” (J 16, 33)”. 

Diecezja kielecka organizuje pielgrzymkę na Światowe Dni Młodzieży, od 25 lipca do 15 sierpnia 2027 roku. Zapisy prowadzone są do końca lipca 2026 r. poprzez Duszpasterstwo Młodzieży Diecezji Kieleckiej.

„Drodzy Młodzi! Zachęcam Was, abyście odważnie odpowiedzieli na to zaproszenie i stali się świadkami nadziei we współczesnym świecie”, pisze biskup kielecki, prosząc zarazem wszystkich wiernych o modlitwę w intencji młodzieży przygotowującej się do udziału w ŚDM Seul 2027 oraz o życzliwe wsparcie tego dzieła.

„Na czas przygotowań i pielgrzymowania z serca wszystkim błogosławię” – napisał ks. bp Piotrowski.

Inicjatorem Światowych Dni Młodzieży był Jan Paweł II. Pierwsze spotkanie młodzieży z Ojcem Świętym odbyło się w Rzymie w 1984 roku. Światowe Dni Młodzieży odbywają się co trzy lata w różnych miejscach na świecie.