Dobry Papież Jan XXIII

Sobota, 26 kwietnia 2014 (02:07)

Angelo Giuseppe Roncalli urodził się 25 listopada 1881 roku w Sotto il Monte w prowincji Bergamo jako czwarte dziecko Giovanniego Battisty i Marianny Giulii z domu Mazzola. Po ukończeniu trzech klas wiejskiej szkoły rozpoczął naukę w gimnazjum w oddalonej o 7 km miejscowości Celana. Uczęszczał tam jednak tylko rok, gdyż nie dawał sobie rady. W 1893 roku przeniósł się do seminarium w Bergamo, gdzie dokończył gimnazjum oraz liceum i podjął studia teologiczne. Dzięki zamiłowaniu do nauki i dzięki pracowitości szybko został jednym z najlepszych studentów. W 1901 roku podjął naukę w papieskim seminarium św. Apolinarego w Rzymie. Kapłan Święcenia kapłańskie przyjął 10 sierpnia 1904 roku w Rzymie z rąk ks. abp. Giuseppe Cappetellego (1846-1917), biskupa pomocniczego diecezji rzymskiej i tytularnego patriarchy Konstantynopola. Po dokończeniu studiów z zakresu prawa kanonicznego, w kwietniu 1905 roku objął funkcję sekretarza ks. bp. Giacomo Radini-Tedeschiego (1857-1914), biskupa Bergamo, którą pełnił do jego śmierci.

Po wybuchu I wojny światowej, w 1915 roku ks. Roncalli został wezwany do armii. Służbę wojskową pełnił najpierw w korpusie medycznym szpitala wojskowego w Bergamo, a pod koniec wojny jako kapelan szpitala wojskowego w Turynie.

Po wojnie podjął posługę ojca duchownego w seminarium w Bergamo. W styczniu 1921 roku Papież Benedykt XV (1922-1939) wezwał go do Rzymu, gdzie mianował go prefektem Towarzystwa Rozkrzewiania Wiary we Włoszech. W kwietniu tego samego roku objął również funkcję prałata Domu Papieskiego.

Biskup

3 marca 1925 roku Ojciec Święty mianował go wizytatorem apostolskim w Bułgarii i wyniósł do godności arcybiskupa. Sakrę biskupią przyjął 19 marca 1925 roku w Rzymie z rąk ks. kard. Giovanniego Tacci-Porcellego (1863-1928), sekretarza Kongregacji Kościołów Wschodnich. Sześć dni później przybył do Bułgarii, gdzie pozostał do 1934 roku, od 1931 roku pełniąc funkcję delegata apostolskiego w tym kraju.

21 listopada 1934 roku został mianowany delegatem apostolskim w Turcji i Grecji. Do 1937 roku rezydował w Stambule, a potem w Atenach.

22 listopada 1944 roku Papież Pius XII (1939-1958) mianował go nuncjuszem apostolskim we Francji. Od 1952 roku pełnił również funkcję stałego obserwatora Stolicy Apostolskiej przy UNESCO.

12 stycznia 1953 roku został wyniesiony do godności kardynalskiej, a trzy dni później mianowany patriarchą Wenecji.

Papież

Po śmierci Papieża Piusa XII, trzeciego dnia konklawe, w którym uczestniczyło 51 kardynałów, 28 października 1958 roku został wybrany na Stolicę Piotrową, przyjmując imię Jan XXIII. Inauguracja pontyfikatu nastąpiła 4 listopada 1958 roku.

Jako Następca św. Piotra m.in. beatyfikował pięć Sług Bożych, dziewięć osób kanonizował, a w 1960 roku zwołał również Synod Rzymski.

Już 25 kwietnia 1959 roku w rzymskiej Bazylice św. Pawła za Murami ogłosił zwołanie Soboru Watykańskiego II, co oficjalnie zapowiedział w encyklice „Ad Petri cathedra”, ogłoszonej 29 czerwca 1959 roku. 11 października 1962 roku osobiście otworzył obrady Soboru. Zakończenia jednak nie dane mu było doczekać. Zmarł 3 czerwca 1963 roku w opinii świętości. Pochowany został w Grotach Watykańskich pod Bazyliką św. Piotra. Po beatyfikacji w 2000 roku ciało Jana XXIII złożono w szklanym sarkofagu pod ołtarzem św. Hieronima wewnątrz bazyliki.

Proces kanonizacyjny

„Chcę być pierwszą osobą, która zwraca się z prośbą o kanonizację naszego świętego” – takie zdanie napisał ks. prałat Alberto Canestri, postulator procesu beatyfikacyjnego Piusa IX, w liście do ks. prałata Lorisa Capovilli, sekretarza Jana XXIII, już w dniu śmierci Papieża, czyli 3 czerwca 1963 roku.

30 października 1964 roku, podczas obrad Soboru Watykańskiego II, z propozycją beatyfikacji wystąpił ks. bp Bogdan Bejze, wówczas 35-letni sufragan diecezji łódzkiej. W następnym tygodniu propozycję tę poparł ks. bp Luigi Bettazzi, biskup pomocniczy Bolonii.

Choć rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Papież Paweł VI ogłosił 18 listopada 1965 roku, formalne jego prace zainaugurowano w 1967 roku. Postulatorem procesu został włoski franciszkanin o. Luca de Rosa.

Tu ciekawostką jest fakt, że cud przypisywany wstawiennictwu Jana XXIII wydarzył się jeszcze przed rozpoczęciem procesu. Sprawa dotyczyła włoskiej zakonnicy – siostry Katarzyny Capitani ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, cierpiącej na przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka. Po wstrząsie zakażeniowym lekarze nie dawali jej najmniejszych szans na przeżycie. Gdy 22 maja 1966 roku siostrze Katarzynie przywieziono relikwię Jana XXIII, stan jej zdrowia był krytyczny i współsiostry rozpoczęły nowennę za umierającą. Trzeciego dnia nowenny zdarzył się cud. Zakonnica wspominała później: „Pozostałam sama w pokoju, leżałam na prawym boku i drzemałam. Około godz. 14.00 poczułam czyjąś rękę na brzuchu i usłyszałam wołanie: ’Siostro Katarzyno!’. Przestraszyłam się, słysząc głos mężczyzny, odwróciłam się i zobaczyłam stojącego obok mojego łóżka Papieża Jana XXIII, ubranego w szaty papieskie, chociaż nie białe; nie mogę ich dokładnie opisać, ponieważ wpatrzona byłam w piękną i uśmiechniętą twarz Papieża. Powiedział mi: ’Siostro Katarzyno, bardzo się modliłaś i modliło się za ciebie wiele sióstr i wielu świeckich. Wyrwaliście mi z serca ten cud! Teraz jest już po wszystkim’”.

Główny proces beatyfikacyjny odbywał się w Rzymie, na zlecenie głównego trybunału zebrano świadectwa wielu osób poza Rzymem. Między 1967 a 1981 rokiem przesłuchano 303 świadków w 18 procesach informacyjnych przeprowadzonych w miejscach, gdzie Angelo Giuseppe Roncalli żył i pełnił posługę. Postulatorem tej części procesu był włoski franciszkanin o. Antonio Cairoli.

20 grudnia 1999 roku Jan Paweł II podpisał dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego Jana XXIII. Jego beatyfikacji Papież z Polski dokonał wraz z beatyfikacją Papieża Piusa IX (1846-1878) 3 września 2000 roku na placu św. Piotra w Rzymie.

30 września 2013 roku Papież Franciszek ogłosił, że bł. Jan XXIII zostanie kanonizowany wraz z bł. Janem Pawłem II na placu św. Piotra w Rzymie w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, 27 kwietnia 2014 roku. Podejmując tę decyzję, Ojciec Święty odstąpił od konieczności stwierdzenia cudu przypisywanego jego wstawiennictwu, uznając, że wystarczy „trwała reputacja świętości” oraz świadectwo łask przypisywanych jego wstawiennictwu.

Sebastian Karczewski