Nauczycielka św. Gemmy Galgani

Piątek, 11 kwietnia 2014 (15:18)

Dziś mija setna rocznica narodzin dla Nieba bł. Heleny Guerry (1835−1914), apostołki Ducha Świętego czasów współczesnych.

Wspominamy ją nie tylko z okazji okrągłej rocznicy śmierci, lecz także ze względu na ogromną rolę, jaką odegrała w odnowie nabożeństwa do Ducha Świętego w Kościele.

Helena Guerra urodziła się w Lukce – średniowiecznym mieście we włoskiej Toskanii, w którym mieszkali również: św. Zyta (1218−1272), św. Jan Leonardi (1541−1609) oraz św. Gemma Galgani (1878−1903), mistyczka i stygmatyczka duchowo związana z rodziną zakonną pasjonistów.

Helena Guerra dorastała w rodzinie głęboko religijnej. Podczas długotrwałej choroby oddawała się medytacji Słowa Bożego i studium Ojców Kościoła. W ten sposób ukształtował się jej właściwy obraz Pana Boga. W wieku 35 lat udała się do Rzymu. Nawiedziła tam groby męczenników w katakumbach, co sprawiło, że dojrzało w niej pragnienie życia konsekrowanego. W tym czasie odbywał się też Sobór Watykański I, podczas którego została proklamowana konstytucja o wierze Dei Filius. Ujrzawszy Papieża – bł. Piusa IX – Helena odczuła wielką potrzebę serca, by ofiarować za niego swoje cierpienia. W 1882 roku, po doświadczeniu ciemnej nocy ducha i doznaniu łask mistycznych, podjęła decyzję o założeniu Zgromadzenia Sióstr Świętej Zyty, którego celem stało się kulturalne i religijne wychowanie młodzieży. Wtedy także jej „umiłowaną uczennicą” została Gemma Galgani. W 1886 roku Helena poczuła wewnętrzne przynaglenie, aby rozpowszechniać w Kościele nabożeństwo do Ducha Świętego. Dlatego, pisząc listy do Papieża Leona XIII, zachęcała go, by zapraszał chrześcijan do odkrywania życia według Ducha. Biskup Rzymu pod wpływem słów mistyczki sporządził dokumenty, które można potraktować jako odkrycie na nowo Ducha Świętego we współczesności (są nimi: brewe Provida Matris Charitate z 1895 r., encyklika Divinum illud munus z 1897 oraz list do biskupów Ad fovendum in christiano populo z roku 1902). Po napisaniu encykliki Papież zmobilizował Helenę, aby kontynuowała swój apostolat. Zmienił też nazwę zgromadzenia na takie, które dokładnie określa posłannictwo zakonnic w Kościele – Oblatki Ducha Świętego.

Pod wpływem spotkań ze Słowem Bożym Helena głębiej zrozumiała, co działo się w Wieczerniku. Tam bowiem Jezus stał się ofiarą za grzechy ludzi, tam też ustanowił Eucharystię – sakrament miłości, tam wreszcie ukazał się po zmartwychwstaniu, by w końcu zesłać Ducha Świętego na rodzący się Kościół. Ten największy dar od Boga otrzymujemy w momencie chrztu świętego i bierzmowania, uzyskując rozgrzeszenie w konfesjonale czy w pełni uczestnicząc w Eucharystii. Pan Jezus udziela nam Ducha Świętego przede wszystkim przez sakramenty, także podczas modlitwy, gdy Go o to prosimy.

W taki to sposób bł. Helena dała początek Wieczernikowi Powszechnemu jako ruchowi modlitwy do Ducha Świętego. Zmarła 11 kwietnia 1914 r. (dokładnie 11 lat od dnia śmierci św. Gemmy – również w Wielką Sobotę), z pragnieniem w sercu, by ujrzeć chrześcijan świadomych obecności i działania Ducha w duszach wiernych, warunku koniecznego dla prawdziwej odnowy oblicza ziemi.

Jan XXIII – niebawem święty – wynosząc 26 kwietnia 1959 r. do chwały ołtarzy swoją pierwszą błogosławioną, słusznie nazwał ją apostołką Ducha Świętego czasów współczesnych, tak jak św. Maria Magdalena była apostołką zmartwychwstania, a św. Małgorzata Maria Alacoque (1647−1690) – Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Oto słowa bł. Heleny: „Duch Święty jest twoim prawdziwym życiem… Z Nim możemy dokonać każdego dobra”; „Stąd wyszła iskra, która mamy nadzieję, że przeobrazi się w ogień, aby wskrzesić w świecie nabożeństwo do Ducha Świętego”.

Wpatrujmy się, zwłaszcza w okresie Wielkiego Postu, w otwarty bok Chrystusa umęczonego za nas na krzyżu, Zbawiciela, który po zmartwychwstaniu przyniósł nam Ducha Świętego „jakby w ranach swojego ukrzyżowania” (Jan Paweł II, encyklika Dominum et Vivificantem 24).

o. Rafał Sebastian Pujsza CP