Nowy ordynariusz diecezji drohiczyńskiej

Sobota, 29 marca 2014 (12:49)

Ksiądz biskup Tadeusz Pikus, dotychczasowy biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej, został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka pasterzem Kościoła drohiczyńskiego. Papieską decyzję ogłosiła w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce.

Zastąpi on na tym stanowisku odchodzącego na emeryturę ks. bp. Antoniego Pacyfika Dydycza OFMCap, który przez ostatnie dwadzieścia lat był ordynariuszem diecezji drohiczyńskiej. 24 sierpnia 2013 r. ks. bp Dydycz skończył 75 lat i zgodnie z kodeksem prawa kanonicznego złożył na ręce Ojca Świętego rezygnację. Po jej przyjęciu przechodzi na emeryturę.

Nowo mianowany pasterz Kościoła drohiczyńskiego urodził się 1 września 1949 r. w Zabielu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1981 roku, po ukończeniu Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie. Konferencja Episkopatu Polski podaje w komunikacie, że ks. bp Pikus w 1983 r. rozpoczął studia doktoranckie z teologii fundamentalnej na Uniwersytecie Nawarra w hiszpańskiej Pampelunie. Po powrocie do Ojczyzny podjął pracę jako referent w Sekretariacie Prymasa Polski, a jednocześnie rozpoczął wykłady z języka łacińskiego i następnie z teologii fundamentalnej w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. W 1987 r. został mianowany adiunktem na ASTK. W 1988 r. rozpoczął pracę we wspomnianym seminarium na stanowisku prefekta. Od 1989 r. pełnił funkcję sekretarza Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie.

W 1990 r. został skierowany jako kapelan Pracowni Konserwacji Zabytków oraz Duszpasterz Polaków w ZSRS do Moskwy, gdzie zorganizował i założył College Teologii Katolickiej św. Tomasza z Akwinu. Został mianowany przez ks. abp. Tadeusza Kondrusiewicza dziekanem tegoż College'u i wykładowcą teologii fundamentalnej. W 1992 r., po zakończonej misji, wrócił do Polski na dawne stanowisko prefekta w seminarium duchownym. Ponadto pełnił m.in. funkcję wicerektora WMSD w Warszawie, duszpasterza przedsiębiorców i organizatorów życia gospodarczego w Warszawie (od 1997 r. został członkiem Komitetu Małych i Średnich Przedsiębiorstw, Edukacji i Etyki Zawodowej przy Krajowej Izbie Gospodarczej). Ksiądz biskup Pikus był też rektorem kościoła pw. Niepokalanego Poczęcia NMP na Bielanach. Wykładał także teologię fundamentalną i ekumeniczną oraz religiologię w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a po utworzeniu w 1999 r. Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego (UKSW) kontynuował je do 2009 r. Ponadto ks. bp Pikus był wykładowcą w Wilnie i Grodnie. Po czternastu latach działalności naukowo-dydaktycznej przedłożył w Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie pracę habilitacyjną pt. „Aksjologiczny wymiar religii w twórczości Aleksandra Mienia. Studium analityczno-krytyczne”.

24 kwietnia 1999 r. Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej, przydzielając stolicę tytularną Lisinia. Jak podaje KEP, święcenia biskupie przyjął 8 maja 1999 r. w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie z rąk Jego Eminencji Księdza Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski. W latach 2000-2006 pełnił funkcję delegata ds. dialogu katolików i muzułmanów, zasiadał też w Zarządzie Głównym Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów w Polsce (2000-2004), od 2004 r. został członkiem tejże Rady.

W latach 2001-2006 z woli Konferencji Episkopatu Polski ks. bp Pikus był przewodniczącym Bilateralnego Zespołu Katolicko-Prawosławnego oraz członkiem Rady ds. Dialogu Religijnego i przewodniczącym Komitetu ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi (2001-2006). W 2002 roku nowo mianowany ordynariusz diecezji drohiczyńskiej uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego w UKSW. 

2 maja 2002 r. został wybrany na przewodniczącego Rady Programowej Zespołu Pomocy dla Kościoła Katolickiego na Wschodzie. Ksiądz biskup Pikus od 2003 r. pełnił funkcję delegata KEP ds. Duszpasterstwa Polskich Przetwórców Żywności. W 2004 r. został członkiem Zespołu KEP ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla. 

13 października 2005 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej nadało mu za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania „Medal Komisji Edukacji Narodowej”.

IK