Zachęcajmy do pierwszych sobót miesiąca
Piątek, 6 grudnia 2013 (02:00)Możemy być dumni z tego, że 8 września 1946 roku biskupi oddali Polskę Niepokalanemu Sercu Maryi, tak jak sobie tego życzyła Pani z Fatimy. Była to wielka modlitwa milionowej rzeszy pielgrzymów u stóp Jasnogórskiej Matki, o której ówczesna prasa pisała: „Naród raz jeszcze zawarł przymierze z Bogiem”.
Decyzja o poświęceniu Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi zapadła na Jasnej Górze podczas zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, które odbyło się w dniach 3-4 października 1945 r., a więc w pierwszych miesiącach po zakończeniu działań wojennych i u progu życia Kościoła w zupełnie nowej sytuacji. Już wówczas polscy biskupi zdali sobie sprawę z zagrożenia wolności wiary i Kościoła, przed jakim stanęła nasza Ojczyzna. Można było spodziewać się nawet najgorszego: prześladowań katolików, więzienia kapłanów i biskupów i skazywania ich na śmierć, przejmowania świątyń na cele „użyteczności ludowej”. Przecież tak już było w Rosji, która teraz kontrolowała także naszą ziemię.
Przez akt oddania Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi zaczęły się spełniać słowa wypowiedziane przez umierającego ks. kard. Augusta Hlonda, Prymasa Polski: „Zwycięstwo, gdy przyjdzie, będzie to zwycięstwo Najświętszej Maryi Panny”. To właśnie Prymas Hlond mówił: „Serce Matki Bożej jest ściśnione na widok zła i grzechów w narodzie. Trzeba więcej zadośćuczynienia za zło, (więcej) wspólnej i publicznej modlitwy różańcowej”, albowiem: „Polska nie zwycięży bronią, ale modlitwą, pokutą, wielką miłością bliźniego i różańcem”.
Z objawieniami fatimskimi i aktem oddania Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi związane jest nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca, które ciągle jeszcze nie jest dostatecznie znane i praktykowane. Trzeba, abyśmy je praktykowali gorliwie i masowo, a w ten sposób doświadczyli jego owoców. Owocem będzie nasza świętość, nasze zdrowe moralnie rodziny, a także cuda, jakich Maryja będzie dokonywać w nas i całej Ojczyźnie.
Niech zatem to nabożeństwo praktykują osoby życia konsekrowanego, do czego zobowiązały się w Akcie poświęcenia się wspólnot zakonnych Niepokalanemu Sercu Maryi na Jasnej Górze w dniu 19 sierpnia 1946 roku słowami: „Aby pocieszyć Twoje Niepokalane Serce, spełniać będziemy Jego życzenia, poświęcając pierwsze soboty miesiąca czci Twego Niepokalanego Serca przez nabożeństwo według Twoich wskazówek”. Niech to nabożeństwo praktykują wszyscy wierni, zachęceni przez księży proboszczów, a zwłaszcza tych kapłanów, którzy są odpowiedzialni za wspólnoty charakteryzujące się pobożnością maryjną. Wreszcie każda osoba może być apostołem tej dobrej sprawy poprzez indywidualną zachętę, a nade wszystko swoje świadectwo w przeżywaniu tego nabożeństwa. Zachęcajmy się wzajemnie! Matka Boża zaprasza nas do współpracy. Bądźmy zaszczyceni Jej zaproszeniem.
Przykładem praktykowania nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca niech będzie błogosławiony Papież Jan Paweł II, który to nabożeństwo odprawiał. 7 czerwca 1997 r., w dniu konsekracji sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Zakopanem na Krzeptówkach (będącego wotum dziękczynnym za uratowane życie Ojca Świętego) w pierwszą sobotę miesiąca i jednocześnie święto Niepokalanego Serca Maryi Ojciec Święty, ku zaskoczeniu wszystkich, przybył do sanktuarium piętnaście minut przed wyznaczoną godziną.
A uczynił to nieprzypadkowo, bo jak się później okazało, piętnaście minut spędził w tzw. starej kaplicy, gdzie na kolanach trwał przed cudowną figurą Matki Bożej Fatimskiej. Trwał na rozmyślaniu.
Zgodnie z prośbą Matki Najświętszej towarzyszył Jej przez 15 minut, rozmyślając nad tajemnicami różańcowymi, w intencji zadośćuczynienia. Tego dnia spełnił też pozostałe warunki nabożeństwa pierwszych sobót, włącznie z odmówieniem Różańca, co uczynił publicznie podczas wieczornego nabożeństwa w Ludźmierzu. Zapytajmy: czy taka postawa Ojca Świętego nie powinna być dla nas znakiem, a zarazem zachętą do przejęcia się na nowo wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej i praktykowania nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca?
Ks. Jan Glapiak