„Inko”, pamiętamy!

Środa, 28 sierpnia 2013 (10:58)

Kalendarz polski codzienny

Danuta Siedzikówna „Inka” była córką leśniczego Wacława Siedzika i Eugenii z Tymińskich. Ojciec w młodości zesłany był na Sybir. W lutym 1940 r. znalazł się znów na sybirskim szlaku, w transporcie do łagru… Przeżył, dostał się do armii gen. Andersa. Umarł w Teheranie, tam został pochowany.

Matka należała do siatki AK. Wydana przez białoruskiego kolaboranta Niemcom, została zamordowana i pochowana w nieznanym miejscu.

Starsze córki: Wiesia (*1927) i Danka (*1928) przeszły kurs sanitariuszek AK, współpracowały z podziemiem antykomunistycznym. W czerwcu 1945 r. Danka została aresztowana przez NKWD-UB. Podczas ataku patrolu AK na konwój zbiegła i trafiła do odtworzonej 5. Wileńskiej Brygady AK mjr. Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”. Po przejściu 5. Brygady na Pomorze służyła jako sanitariuszka w szwadronie Zdzisława Badochy „Żelaznego” (†VI 1946).

W lipcu 1946 r. pojechała do Gdańska po materiały opatrunkowe. Aresztowana w nocy z 19 na 20 lipca, 3 sierpnia skazana na śmierć przez wojskowy sąd w Gdańsku. Była sanitariuszką! To była zemsta komunistycznej bezpieki za „Łupaszkę”.

Odmówiła podpisania prośby do Bieruta o ułaskawienie. Według świadka egzekucji ks. Mariana Prusaka, przed śmiercią krzyknęła: „Niech żyje Polska! Niech żyje ’Łupaszko!’”. Żołnierze oddali strzały w bok… „Inka” i ppor. Feliks Selmanowicz „Zagończyk” zostali zastrzeleni strzałami w głowę przez ubeka. Umierała na 6 dni przed 18. urodzinami…

W roku 1991 Sąd Wojewódzki w Gdańsku uznał wyrok śmierci na „Inkę” za nieważny.

22 sierpnia IPN ogłosił, że odnaleziono na Łączce śmiertelne szczątki mjr. „Łupaszki”.

Miejsce pochówku „Inki” pozostaje nieznane. W Sopocie przy ul. Armii Krajowej stoi jej kamienny obelisk, w krakowskim parku Jordana jej popiersie.

„Inka” czeka tam dziś na nas. Spotkanie przy obelisku w Sopocie o godzinie 18.00.

Piotr Szubarczyk