Legenda himalaizmu nie żyje

Środa, 10 lipca 2013 (12:50)

Marcin Kaczkan, schodząc kuluarem japońskim, widział spadającego Artura Hajzera. Po zejściu, w pobliżu obozu drugiego na 6400 m, zidentyfikował zwłoki. Te wiadomości przekazał z bazy pod Gaszerbrum I Januszowi Majerowi, który współpracował z wybitnym alpinistą.

W niedzielę Hajzer i Kaczkan wyszli z obozu trzeciego (7150 m) z zamiarem zdobycia szczytu. Na wysokości 7600 m, z powodu silnego wiatru, przerwali atak i zawrócili do „trójki”. Połączyli się z bazą (5200 m). Rozmawiali z pakistańskim kucharzem i przekazali, że rozpoczynają zejście do obozu drugiego (6400 m).

– Kilkanaście minut później, może pół godziny co najwyżej, Artur próbował się ze mną połączyć. Słyszalność nie była dobra, ale doszły do mnie słowa, że od ściany odpadł Marcin. Nie mógł nawiązać łączności z żoną Izabelą i wysłał jej SMS-a: Marcin Kaczkan spadł kuluarem japońskim – powiedział Majer, alpinista, himalaista i podróżnik.

Po rozmowie z Kaczkanem wyjaśniło się, że takie przypuszczenie miał jego partner.

– Artur był nad Marcinem. Pogoda znacznie się pogorszyła, była słaba widoczność. Silny wiatr miotał śniegiem. Gdy Artur utracił kontakt wzrokowy z Marcinem, stwierdził, że musiał odpaść od ściany. Tymczasem on schodził, zjeżdżał też na linie i w pewnym momencie zobaczył spadające ciało. Gdy zszedł na dół kuluaru, nie miał już wątpliwości, że był to Hajzer. Jego ciało leży 15-20 minut drogi od obozu drugiego – przekazał treść rozmowy pochodzący z Siemianowic Majer.

Jak zaznaczył, kuluar, wklęsła lodowo-śnieżna formacja skalna, zwana też rynną, na masywie Gaszerbrum I zaczyna się na wysokości 6400, a kończy na 7100 metrów. Ta część drogi była zaporęczowana.

 

„Wyruszyliśmy ponownie i po nocy na 6000 m udało nam się przejść plateau i drugi icefall na przełęcz Gaszerbrum Saddle 6500 m, gdzie spędziliśmy kolejną noc. Choć prognozy sugerowały lekką czujność, to dwudziestego siódmego ruszyliśmy w górę do poręczowania kuluaru japońskiego. Mieliśmy ze sobą 200 m własnej liny, 50 znaleźliśmy na przełęczy, 100 nowej, ładnie zdeponowanej. Sporo wyrwaliśmy starych spod śniegu. Niektóre w dobrym stanie wisiały na swoich miejscach. Trzeba było przetarcia zastąpić węzłami, wyciąć bardzo stare fragmenty, sztukować, poręczować nowymi linami te miejsca, gdzie lin nie było w ogóle. Prace kończyliśmy bardzo późno i przy złej pogodzie, ale efekt jest taki, że kuluar jest zaporęczowany – jak nowy i, co ważne, osiągnęliśmy wysokość 7000 metrów. Przed wieczorem wróciliśmy do obozu II na 6500 m” – relacjonował pod koniec czerwca Hajzer.

Majer na podstawie rozmowy z Kaczkanem przypuszcza, że gdzieś musiała nie wytrzymać lina, może była przetarta, źle zamocowana. Nie sądzi, aby tak doświadczony himalaista, jakim był Hajzer, mógł popełnić jakiś poważny błąd.

– Co do losów ciała Artura, decyzja należy do rodziny. Sprowadzenie zwłok do kraju jest trudne, bo trzeba przejść z obozu drugiego do bazy niebezpieczny odcinek. Być może zostanie pochowany w pobliżu miejsca, gdzie spadł – dodał Majer. Wraz z Hajzerem byli właścicielami marki HiMountain z siedzibą w Świętochłowicach.

– Znaliśmy się od ponad 30 lat, od kiedy Artur został członkiem Klubu Wysokogórskiego w Katowicach, który zrzeszał wybitnych himalaistów, m.in. Jerzego Kukuczkę, Krzysztofa Wielickiego, Ryszarda Pawłowskiego. Miałem przyjemność być jego prezesem od 1980 do 1992 roku – wspomniał Majer, wiceprezes Polskiego Związku Alpinizmu w latach 1987-1993.

IK, PAP