Światło wiary rzuca blask na ciemności ludzkiej egzystencji

Poniedziałek, 8 lipca 2013 (15:45)

Tekst pierwszej encykliki Papieża Franciszka był oczekiwany z napięciem. Jej główny temat był znany od dłuższego czasu. Przeżywany Rok Wiary kierował nasze duchowe siły na refleksję o wierze. A jednocześnie, wcześniejsze encykliki Papieża Benedykta XVI o miłości i nadziei domagały się w naturalny sposób uzupełnienia tryptyku rozważaniami o wierze. Często pojawiało się zatem określenie „encyklika na cztery ręce”, przywołujące intelektualną głębię i muzyczne zainteresowania Papieża seniora Benedykta XVI oraz pokorną kontynuację misji poprzedników przez Papieża Franciszka.

„Kto wierzy, widzi” – to krótkie stwierdzenie można uznać za motto oświetlające niezwykle głębokie i wielowątkowe refleksje obu Papieży na temat chrześcijańskiej wiary. Światło wiary rzuca blask na ciemności ludzkiej egzystencji i pozwala na nowy sposób widzenia. Podstawą i treścią tej wiary jest nieskończona miłość Boga Ojca objawiona przez Jego Syna, Jezusa Chrystusa. On jest Gwarantem tej miłości. Jak w życiu codziennym powierzamy się architektowi, lekarzowi czy adwokatowi, tak możemy się powierzyć Jezusowi, który jest „wiarygodnym ekspertem w sprawach Boga” (n. 18). „Wiara nie tylko patrzy na Jezusa, ale patrzy z punktu widzenia Jezusa, Jego oczami: jest uczestnictwem w Jego sposobie patrzenia” (n. 18).

Ta wiara nie jest jednak „sprawą prywatną, indywidualistycznym pojęciem, subiektywną opinią, lecz rodzi się ze słuchania, a jej przeznaczeniem jest wypowiedzieć się, stać się głoszeniem” (n. 22). W wielu fragmentach encykliki powtarzana jest myśl o społecznym wymiarze wiary w Chrystusa.

„Nie można wierzyć samemu. Wiara nie jest tylko indywidualnym wyborem dokonującym się we wnętrzu wierzącego, nie jest odizolowaną relacją między «ja» wiernego i «Ty» Boga, między autonomicznym podmiotem i Bogiem” (n. 39).

Drugim aspektem jest powiązanie wiary z rzeczywistością ludzkiego życia. Wiara w Syna Bożego „nie oddala nas od rzeczywistości, ale pozwala nam pojąć jej najgłębsze znaczenie” (n. 18). Również ta myśl jest wzmacniana kilkakrotnie: „Wiara nie oddala od świata i nie jest czymś oderwanym od konkretnego zaangażowania współczesnych ludzi” (n. 51).

Ten społeczny wymiar wiary i jej powiązanie z ziemską rzeczywistością wyraża się w tym, że „światło wiary konkretnie służy sprawiedliwości, poszanowaniu praw i pokojowi” (n. 51). Encyklika jest zatem wielkim wołaniem do wzmożonej troski o pielęgnowanie wiary i miłości. Z troską o przyszłość Papież pisze: „Jeżeli usuniemy wiarę w Boga z naszych miast, osłabnie zaufanie między nami, będziemy razem tylko ze strachu i zagrożona będzie stabilność” (n. 55).

Encyklika „Lumen fidei” jest cennym dokumentem opisującym „architekturę relacji ludzkich” (n. 51), budowanych w XXI wieku na głębokich fundamentach wiary, nadziei i miłości.

Not. IK

Ksiądz dr Zenon Hanas SAC – w latach 2004-2010 wiceprowincjał Prowincji Chrystusa Króla Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Warszawie; adiunkt Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego; wykładowca Wyższego Semiarium Duchownego oraz członek Rady Sekretariatu Fatimskiego.

ks. dr Zenon Hanas SAC