Duma mieszkańców stanu Illinois

Biskup Louis Tylka z diecezji Peoria, który niemal ćwierć wieku temu rozpoczął starania o wyniesienie na ołtarze
ks. abp. Sheena, podczas Mszy św. beatyfikacyjnej nosił jego charakterystyczny krzyż pektoralny. Ksiądz arcybiskup często występował w nim przed kamerami. Uroczystości odbywały się przez cały dzień w hali Dome at America’s Center. – Przepełnia mnie radość. Wiem, że jest to chwila łaski nie tylko dla Kościoła w Peorii czy w Stanach Zjednoczonych, ale dla Kościoła na całym świecie
– powiedział ks. bp Tylka.

Mszy św. przewodniczył filipiński kardynał
Luis Antonio Tagle, pro-prefekt watykańskiej
Dykasterii ds. Ewangelizacji. 

Ksiądz kardynał zwrócił uwagę na więź między pochodzącym z Chicago Papieżem Leonem XIV a ks. abp. Sheenem, który urodził się i dorastał zaledwie kilka godzin drogi od tego miasta. – Przekazuję wam ojcowskie pozdrowienia od Jego Świątobliwości Papieża Leona XIV, który raduje się beatyfikacją swojego rodaka, współmieszkańca Illinois i brata w biskupstwie – dodał.

Przed Liturgią w hali można było obejrzeć ponad sto stoisk z katolickimi książkami, dziełami sztuki i dewocjonaliami. Swoją działalność przedstawiały także organizacje religijne z całego kraju.

W wydarzeniu nazwanym „The Fulton Sheen Show” wystąpili mówcy wspominający dzieło księdza arcybiskupa. Przemawiali ze sceny urządzonej na wzór studia jego programu telewizyjnego. Wśród nich był ks. kard. Timothy Dolan, który niedawno odszedł z urzędu arcybiskupa Nowego Jorku. W lutym zastąpił go ks. bp Joliet Ronald Hicks.

Przez cały dzień na dużych ekranach wyświetlano fragmenty programów ks. abp. Sheena, przypominając jego przenikliwe spojrzenie i donośny głos. Beatyfikacja, po której przysługuje mu tytuł „Błogosławiony Fulton Sheen”, jest ostatnim ważnym etapem przed spodziewanym ogłoszeniem go świętym.

Przez dziesięciolecia ks. abp Sheen przyciągał zarówno katolików, jak i osoby innych wyznań swoimi audycjami radiowymi i programami telewizyjnymi. W programie
„Life Is Worth Living” (Warto żyć) posługiwał się zwykłą tablicą i Pismem Świętym, aby mówić o lęku, smutku, małżeństwie, rodzicielstwie czy żałobie. Występował
w stroju duchownym z peleryną ferraiolo i krzyżem, zyskując miano „biskupa Ameryki”.

Połączenie teologii z humorem przyniosło mu w 1953 r. nagrodę Emmy dla najwybitniejszej osobowości telewizyjnej. Odbierając nagrodę, duchowny wychowany
w diecezji Peoria przypisał zasługę „autorom” swojego programu: ewangelistom Mateuszowi, Markowi,
Łukaszowi i Janowi.