Patron dnia: Święty Kamil de Lellis
Wtorek, 14 lipca 2026 (05:31)Dziś w Kościele obchodzimy wspomnienie
św. Kamila de Lellis, prezbitera i zakonnika.
Święty Kamil urodził się 25 maja 1550 r. w Abruzzach. Jego matka, po przedwczesnej śmierci pierwszego syna, wybłagała u Pana Boga narodziny Kamila. Miała już wówczas prawie 60 lat. Syn prowadził życie odległe
od ascezy chrześcijańskiej. Podobnie jak ojciec,
miał porywczy i niespokojny charakter.
Gdy Kamil miał około 20 lat, utworzyła mu się rana
w nodze. Udał się więc do Rzymu, do szpitala św. Jakuba dla nieuleczalnie chorych. Nie wyleczył się zupełnie z rany, ale opuścił szpital i udał się na wojnę z Turkami: najpierw do Dalmacji (1571), potem nawet do Tunisu (1571-1574). Kiedy w grze w karty przegrał uzbierany kapitał, udał się do Manfredodi, do klasztoru Kapucynów, jako pracownik fizyczny. Tam przeżył nawrócenie. 2 lutego 1575 r. postanowił pozostać na zawsze w zakonie, który mu udzielił dachu nad głową. Niestety, rana ponownie się otworzyła i tak dalece zaczęła mu dokuczać, że musiał powrócić do szpitala w Rzymie. Tu przebywał 4 lata.
W czasie choroby z niezwykłym poświęceniem oddawał
się posłudze nieuleczalnie chorym. Kiedy zaś rana się zagoiła, Kamil powrócił do kapucynów. Po pewnym czasie rana ponownie się odnowiła. Kamil zrozumiał, że jego miejsce nie jest u kapucynów. Powrócił więc do Rzymu, gdzie w Kolegium Rzymskim odbył studia teologiczne.
Po ich ukończeniu przyjął święcenia kapłańskie (1584).
W tym samym roku w uroczystość Niepokalanego
Poczęcia NMP w kościele Matki Bożej Cudownej z kilkoma towarzyszami, których zdołał pozyskać dla swoich planów w czasie studiów, wdział habit nowej rodziny zakonnej
i złożył trzy śluby proste: ubóstwa, czystości
i posłuszeństwa, z dodaniem ślubu czwartego: oddania się bez reszty posłudze chorym. Wszyscy udali się do szpitala Świętego Ducha, gdzie pod kierunkiem Kamila przez 28 lat spełniali tę samarytańską posługę. Kamil otrzymał od Papieża Sykstusa V zatwierdzenie nowej rodziny zakonnej: Towarzystwa Sług Chorych. Tego samego roku Papież zezwolił na noszenie osobnego habitu kleryków regularnych, koloru czarnego z czerwonym krzyżem
na piersi.
8 grudnia 1591 r. Kamil wraz z 25 towarzyszami złożył uroczyste śluby z dodaniem ślubu czwartego: „Wiecznej obecności ciałem i duszą przy chorych, nawet zarażonych”. Dzieło zaczęło wydawać owoce. Liczba członków zakonu rosła, powstawały też nowe placówki: w Neapolu, Mediolanie, Genui, we Florencji, w Mantui, Bolonii,
Chieti, Viterbo, Mesynie i Palermo. Kamil napisał ustawy dla nowego zakonu, a także szczegółowy regulamin
i wskazania, jak należy zajmować się chorymi. Są one najpiękniejszym świadectwem miłości chrześcijańskiej.
Za życia Kamila jego duchowi synowie otworzyli
65 własnych szpitali. W tym samym czasie ponad
100 kamilianów zmarło wskutek zarażenia od chorych, którym służyli. Święty Kamil de Lellis zmarł 14 lipca 1614 r. w domu macierzystym swojego zakonu w Rzymie.