Patron dnia: Święty Brat Albert Chmielowski
Środa, 17 czerwca 2026 (05:49)Dziś w Kościele obchodzimy wspomnienie
Świętego Brata Alberta Chmielowskiego, zakonnika.
Adam Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 r.
w Igołomii pod Krakowem. Sześć dni później na
chrzcie św. z wody dano mu imiona Adam Bernard.
25 sierpnia 1887 r. Adam Chmielowski przywdział szary habit tercjarski i przyjął imię brat Albert. Dokładnie rok później złożył śluby tercjarza na ręce ks. kard. Albina Dunajewskiego. Ten dzień jest jednocześnie początkiem działalności Zgromadzenia Braci III Zakonu św. Franciszka Posługujących Ubogim, zwanego popularnie albertynami. Przejęło ono od zarządu miasta opiekę nad ogrzewalnią
dla mężczyzn przy ulicy Piekarskiej w Krakowie.
Niecały rok później Brat Albert wziął również pod swoją opiekę ogrzewalnię dla kobiet, a grupa jego pomocnic, którymi kierowała s. Bernardyna Jabłońska, stała się zalążkiem albertynek. Formacja dla kandydatów do obu zgromadzeń organizowana była w domach pustelniczych. Najbardziej znanym stała się tzw. samotnia na Kalatówkach pod Zakopanem. Nowicjat był surowy,
aby zawczasu z życia w tych zgromadzeniach mogły wycofać się osoby słabsze. Do trudnej pracy potrzeba bowiem było ludzi wyjątkowo zahartowanych – zarówno fizycznie, jak i moralnie.
Przytuliska znajdujące się pod opieką albertynów
i albertynek były otwarte dla wszystkich potrzebujących, bez względu na narodowość czy wyznanie, zapewniano
im pomoc materialną i moralną, chętnym stwarzano możliwości pracy i samodzielnego zdobywania środków utrzymania.
Albert był człowiekiem rozmodlonym, pokutnikiem. Odznaczał się heroiczną miłością bliźniego, dzieląc los
z najuboższymi i pragnąc przywrócić im godność.
Pomimo swego kalectwa wiele podróżował, zakładał
nowe przytuliska, sierocińce dla dzieci i młodzieży,
domy dla starców i nieuleczalnie chorych oraz tzw. kuchnie ludowe. Za jego życia powstało 21 takich domów, gdzie potrzebujący otaczani byli opieką 40 braci i 120 sióstr. Przykładem swego życia Brat Albert uczył współbraci
i współsiostry, że trzeba być „dobrym jak chleb”.
Zalecał też przestrzeganie krańcowego ubóstwa,
które od wielu lat było również jego udziałem.
Zmarł w opinii świętości, wyniszczony ciężką chorobą
i trudami życia w przytułku, który założył dla mężczyzn,
25 grudnia 1916 r. w Krakowie. Pogrzeb na cmentarzu Rakowickim 28 grudnia 1916 r. stał się pierwszym wyrazem czci powszechnie mu oddawanej. Święty Jan Paweł II beatyfikował go 22 czerwca 1983 r. na błoniach krakowskich, a kanonizował 12 listopada 1989 r.
w Watykanie.