Kościół pielgrzymuje ku ojczyźnie niebieskiej
Środa, 6 maja 2026 (12:32)Podczas pierwszej majowej audiencji generalnej Leon XIV skierował do Polaków słowa, które łączą duchowość z odpowiedzialnością za życie społeczne. W centrum jego przesłania znalazły się jedność Narodu oraz wierność chrześcijańskim wartościom.
Ojciec Święty nawiązał do głęboko zakorzenionej w Polsce duchowości maryjnej, przypominając o szczególnej czci wobec Najświętszej Maryi Panny jako Królowej Polski. W tym samym kontekście przywołał postać św. Stanisława ze Szczepanowa, biskupa i męczennika, którego uroczystość przypada 8 maja.
To właśnie przez ich orędownictwo Papież zachęcił do modlitwy „o dar jedności i o poszanowanie wartości chrześcijańskich” w polskim Narodzie. Przypomnienie o św. Stanisławie jako „patronie ładu moralnego” nadaje temu wezwaniu szczególną głębię. Nie jest to jedynie odniesienie historyczne, lecz wskazanie na aktualność sumienia jako miejsca, w którym rozstrzyga się przyszłość Narodu:
„Serdecznie pozdrawiam Polaków. W pierwszych dniach maja powierzacie się szczególnej opiece Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski oraz św. Stanisławowi, biskupowi i męczennikowi, nazywanemu patronem ładu moralnego waszej Ojczyzny. Przez ich orędownictwo błagajcie o dar jedności i o poszanowanie wartości chrześcijańskich w waszym Narodzie. Wszystkich was błogosławię!”.
W audiencji uczestniczyli liczni pielgrzymi z Polski, w tym wierni z parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Baryczce oraz uczniowie i ministranci Katolickiej Szkoły Podstawowej im. św. Stanisława Kostki w Poznaniu wraz z opiekunami i rodzicami.
W spotkaniu z Ojcem Świętym wzięli udział również kapłani diecezji gliwickiej, obchodzący 5. rocznicę święceń prezbiteratu, którym towarzyszył ks. bp Sławomir Oder, a także polscy misjonarze „Fidei donum” posługujący w Zambii.
Wśród uczestników audiencji byli ponadto pielgrzymi z archidiecezji poznańskiej, krakowskiej i warszawskiej oraz z diecezji tarnowskiej, rzeszowskiej i siedleckiej, a także wierni przybyli indywidualnie z kraju i z zagranicy.
„Kościół nie może zamknąć się w tym, co widzialne i doraźne” – przypomniał również w środę Leon XIV podczas pierwszej majowej audiencji ogólnej, wracając do nauczania Soboru Watykańskiego II. W katechezie wskazał, że chrześcijanie żyją między „już” a „jeszcze nie”, a prawdziwym horyzontem Kościoła pozostaje Królestwo Boże.
Odwołując się do soborowej konstytucji „Lumen gentium”, Papież przypomniał, że „Kościół jest Ludem Bożym pielgrzymującym w dziejach, a celem wszystkich jego działań jest Królestwo Boże”. Zauważył przy tym, że ten wymiar bywa dziś marginalizowany, gdyż uwaga wierzących skupia się głównie na tym, co widzialne i natychmiastowe.
Ojciec Święty przypomniał jedno z najważniejszych określeń soborowych: Kościół jest „powszechnym sakramentem zbawienia”, czyli „znakiem i narzędziem tej pełni życia i pokoju obiecanej przez Boga”. Pozostaje „zaczątkiem i zalążkiem” Królestwa Bożego, oczekując ostatecznego spełnienia.
Chrześcijanie, jak zaznaczył, żyją między początkiem a wypełnieniem tej obietnicy, prowadzeni przez Boga, „który czyni wszystko nowe”.
Papież podkreślił, że chrześcijańska nadzieja nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz wezwaniem do działania. Kościół ma obowiązek jasno sprzeciwiać się wszystkiemu, „co poniża życie i hamuje jego rozwój”, oraz stawać po stronie ubogich, wyzyskiwanych i ofiar przemocy.
Jednocześnie przypomniał, że Kościół „nie głosi samego siebie”, ale wskazuje na zbawienie w Chrystusie, realizowane w historii słowem i czynem.
W katechezie wybrzmiało także wezwanie do odnowy. Struktury kościelne, „ponieważ istnieją one w dziejach i w czasie czasie – są wezwane do ciągłego nawracania, do odnawiania form i reformowania struktur, do ciągłego odradzania relacji, tak aby mogły naprawdę odpowiadać swojej misji”.
Leon XIV przypomniał również o komunii świętych, czyli o jedności, która przekracza granicę śmierci. Kościół bowiem obejmuje zarówno wierzących żyjących na ziemi, jak i tych, którzy osiągnęli już pełnię życia w Bogu. W Liturgii wierzący jednoczą się z tymi, „którzy już zakończyli swoje ziemskie życie i znajdują się w stanie oczyszczenia lub zażywają chwały”, tworząc jedną wspólnotę nadziei i uwielbienia.