Niedziela Palmowa otwiera w Kościele Wielki Tydzień

W Jerozolimie już w IV w. patriarcha tego dnia dosiadał oślicy i otoczony tłumem wjeżdżał na niej z Góry Oliwnej do miasta. Podobny zwyczaj rozpowszechnił się na Zachodzie Europy w V i VI w. Natomiast obrzęd święcenia palm wprowadzono do Liturgii dopiero w XI w.

Do reformy z 1955 r. celebrans wychodził w Niedzielę Palmową przed kościół i zamykano bramę świątyni. Kapłan uderzał w nią krzyżem trzykrotnie, wtedy dopiero brama otwierała się i kapłan z uczestnikami procesji wstępował
do wnętrza kościoła, aby odprawić Mszę św. Symbol ten miał wiernym przypominać, że zamknięte niebo zostało nam otworzone dzięki zasłudze krzyżowej śmierci Chrystusa.

Na pamiątkę uroczystego wjazdu Jezusa do Jerozolimy liturgia Niedzieli Palmowej obecnie rozpoczyna się
przed świątynią bądź wybranym w kościele miejscu poza prezbiterium. Najpierw kapłan kropi wodą święconą
gałązki i palmy, a następnie odczytywana jest Ewangelia
o wjeździe Chrystusa do Jerozolimy. Po wejściu
w uroczystej procesji śpiewa się hymn do Chrystusa Króla.

Opis wjazdu Jezusa znajduje się u czterech Ewangelistów. Czytamy, że Chrystus siedział na osiołku, wypełniając tym samym proroctwo Zachariasza, który mówił, że Mesjasz jako Zbawiciel przyjdzie do swego ludu (Córy Syjońskiej, Córy Jerozolimskiej) jako „sprawiedliwy i zwycięski; pokorny – jedzie na osiołku, na oślątku, źrebięciu oślicy” (Za 9,9).

Tłum, wołając: „Hosanna synowi Dawidowemu! Błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskie. Hosanna
na wysokościach!”, wypowiadał słowa Psalmu 118, będącego błogosławieństwem kapłańskim towarzyszącym pielgrzymom wchodzącym w progi do świątyni jerozolimskiej. Hebrajski oryginał wyrażenia (hoshi'a na') zawiera dwa słowa: czasownik zbawić (yasha') i wyrażenie błagalne (na'), co oznacza: „Zbaw, proszę”.

Gest słania płaszczy, o którym czytamy w biblijnej
scenie wjazdu Chrystusa do Jerozolimy, zarezerwowany
był w Izraelu dla króla.

Niedziela Palmowa to jeden z dwóch dni w roku w Kościele katolickim, kiedy czyta się lub śpiewa opis Męki Pańskiej. Odbywa się on bez świeczników i okadzania księgi. Czytający nie pozdrawia także ludu i nie robi znaków krzyża na księdze
i na sobie. Przed Soborem Watykańskim II ludzie nie przychodzili tak masowo do świątyń na liturgię w Wielki Czwartek i Wielki Piątek, w związku z tym odczytywanie
całej męki w Niedzielę Palmową dawało im szansę wejść
w najważniejsze dla chrześcijaństwa tajemnice wiary.

Zgodnie z tradycją palmy przechowywane są przez
cały rok. Powstałym z ich spalenia popiołem posypywane są głowy wiernych w Środę Popielcową.