Papież w Księstwie Monako
Sobota, 28 marca 2026 (13:08)Krótko po godzinie 9.00 helikopter z Papieżem na pokładzie wylądował na helioporcie w Monako. Na jego powitanie przybyli książę Albert II oraz księżna Charlene.
Rozpoczęła się tym samym druga zagraniczna podróż apostolska Leona XIV, tym razem do Księstwa Monako, jednego z najstarszych państw świata i drugiego najmniejszego, po Państwie Watykańskim.
Po oddaniu honorów przez Gwardię Księstwa Monako, 21 salwach armatnich oraz prezentacji delegacji, Leon XIV udał się do Pałacu Książęcego na ceremonię powitalną.
Książę wraz z małżonką i dziećmi powitał Papieża na Dziedzińcu Honorowym. Następnie odegrano hymny narodowe, dokonano przeglądu Gwardii Honorowej, oddano honory sztandarowi Karabinierów Książęcych oraz przedstawiono delegacje obu stron. O godzinie 9.40 Papież i książę weszli do Pałacu na wizytę kurtuazyjną.
– Każdy talent, każda szansa, każde dobro złożone w nasze ręce ma wewnętrzny wymóg, by nie było zatrzymywane, ale rozdzielane na nowo, aby życie wszystkich stawało się lepsze – wskazał Leon XIV podczas ceremonii powitalnej na rozpoczęcie podróży apostolskiej do Monako. Papież zachęcił mieszkańców, aby wobec „nowości, które starzeją się w ciągu jednego sezonu”, byli gotowi „na bezprecedensowe wyzwania, którym można stawić czoła jedynie z wolnym sercem i z jasnym umysłem”.
Jak zaznaczył Ojciec Święty na początku przemówienia, jest on „pierwszym spośród Następców Apostoła Piotra, który w czasach nowożytnych odwiedza Księstwo Monako – miasto-państwo, wyróżniające się głęboką więzią łączącą je z Kościołem Rzymskim i wiarą katolicką”.
Leon XIV powiedział, że Monako jest krajem, który jest zwrócony ku Morzu Śródziemnemu; wyróżnia go także położenie między „krajami założycielskimi jedności europejskiej”. Jego powołaniem jest „spotkanie i pielęgnowanie przyjaźni społecznej, które są dziś zagrożone przez powszechny klimat zamknięcia i samowystarczalności”. – Dar niewielkiego terytorium i żywe dziedzictwo duchowe angażują wasze bogactwo w służbę prawa i sprawiedliwości, zwłaszcza w historycznym momencie, w którym demonstracja siły i logika nadużywania władzy szkodzą światu i zagrażają pokojowi – wskazał Następca św. Piotra.
Ojciec Święty porównał Monako do „mikrokosmosu”, „do którego dobrobytu przyczynia się energiczna mniejszość lokalnych mieszkańców oraz większość obywateli pochodzących z innych krajów świata”. – Wśród nich niemało osób zajmuje stanowiska o znaczącym wpływie w sferze gospodarczej i finansowej, wielu wykonuje prace służebne, liczni są również goście i turyści. Mieszkanie tutaj stanowi dla niektórych przywilej, a dla wszystkich szczególne wezwanie do zastanowienia się nad własnym miejscem w świecie – dodał Ojciec Święty.
Ewangeliczna perspektywa Królestwa Bożego jest wezwaniem do właściwego wykorzystania powierzonych darów. Nie chodzi o świat utopijny; lecz o rzeczywistość, której Jezus poświęcił swoje życie; która jest „blisko, ponieważ przychodzi pośród nas i wstrząsa niesprawiedliwymi układami władzy, strukturami grzechu, które drążą przepaście między ubogimi a bogatymi, między uprzywilejowanymi a odrzuconymi, między przyjaciółmi a nieprzyjaciółmi”.
Papież przypomniał, że Monako jest jednym z nielicznych krajów w świecie, gdzie katolicyzm ma status religii państwowej. Wiara stanowi wezwanie, aby chrześcijanie stawali się „królestwem braci i sióstr, obecnością, która nie przytłacza, lecz podnosi, która nie rozdziela, lecz łączy, gotową zawsze z miłością chronić każde ludzkie życie, w każdym czasie i każdych warunkach, aby nikt nigdy nie był wykluczony ze stołu braterstwa”.
Biorąc pod uwagę głęboką więź Księstwa Monako z Kościołem Rzymskim, Papież wskazał na szczególne zadanie, jakim jest pogłębianie nauki społecznej Kościoła oraz opracowywanie dobrych praktyk lokalnych i międzynarodowych, które ukażą jej przemieniającą moc.
– Nawet w kulturze mało religijnej, silnie zsekularyzowanej, sposób podejścia do problemów właściwy Magisterium społecznemu może objawić wielkie światło płynące z Ewangelii dla naszych czasów – czasów, w których tak wielu ludziom bardzo trudno żywić nadzieję – zaznaczył Ojciec Święty.
Jak zaznaczył Ojciec Święty na początku przemówienia, jest on „pierwszym spośród Następców Apostoła Piotra, który w czasach nowożytnych odwiedza Księstwo Monako – miasto-państwo, wyróżniające się głęboką więzią łączącą je z Kościołem Rzymskim i wiarą katolicką”.
Leon XIV powiedział, że Monako jest krajem, który jest zwrócony ku Morzu Śródziemnemu; wyróżnia go także położenie między „krajami założycielskimi jedności europejskiej”. Jego powołaniem jest „spotkanie i pielęgnowanie przyjaźni społecznej, które są dziś zagrożone przez powszechny klimat zamknięcia i samowystarczalności”. – Dar niewielkiego terytorium i żywe dziedzictwo duchowe angażują wasze bogactwo w służbę prawa i sprawiedliwości, zwłaszcza w historycznym momencie, w którym demonstracja siły i logika nadużywania władzy szkodzą światu i zagrażają pokojowi – wskazał Następca św. Piotra.
Ojciec Święty porównał Monako do „mikrokosmosu”, „do którego dobrobytu przyczynia się energiczna mniejszość lokalnych mieszkańców oraz większość obywateli pochodzących z innych krajów świata”. – Wśród nich niemało osób zajmuje stanowiska o znaczącym wpływie w sferze gospodarczej i finansowej, wielu wykonuje prace służebne, liczni są również goście i turyści. Mieszkanie tutaj stanowi dla niektórych przywilej, a dla wszystkich szczególne wezwanie do zastanowienia się nad własnym miejscem w świecie – dodał Ojciec Święty.
Ewangeliczna perspektywa Królestwa Bożego jest wezwaniem do właściwego wykorzystania powierzonych darów. Nie chodzi o świat utopijny; lecz o rzeczywistość, której Jezus poświęcił swoje życie; która jest „blisko, ponieważ przychodzi pośród nas i wstrząsa niesprawiedliwymi układami władzy, strukturami grzechu, które drążą przepaście między ubogimi a bogatymi, między uprzywilejowanymi a odrzuconymi, między przyjaciółmi a nieprzyjaciółmi”.
Papież przypomniał, że Monako jest jednym z nielicznych krajów w świecie, gdzie katolicyzm ma status religii państwowej. Wiara stanowi wezwanie, aby chrześcijanie stawali się „królestwem braci i sióstr, obecnością, która nie przytłacza, lecz podnosi, która nie rozdziela, lecz łączy, gotową zawsze z miłością chronić każde ludzkie życie, w każdym czasie i każdych warunkach, aby nikt nigdy nie był wykluczony ze stołu braterstwa”.
Biorąc pod uwagę głęboką więź Księstwa Monako z Kościołem Rzymskim, Papież wskazał na szczególne zadanie, jakim jest pogłębianie nauki społecznej Kościoła oraz opracowywanie dobrych praktyk lokalnych i międzynarodowych, które ukażą jej przemieniającą moc.
– Nawet w kulturze mało religijnej, silnie zsekularyzowanej, sposób podejścia do problemów właściwy Magisterium społecznemu może objawić wielkie światło płynące z Ewangelii dla naszych czasów – czasów, w których tak wielu ludziom bardzo trudno żywić nadzieję – zaznaczył Ojciec Święty.
– Głoście Ewangelię życia, nadziei i miłości, aby życie na każdym etapie – od poczęcia do naturalnej śmierci – było chronione i promowane; proponujcie nowe mapy wskazujące kierunek, zdolne powstrzymać te naciski sekularyzmu, które grożą zredukowaniem człowieka do indywidualizmu i budowaniem życia społecznego na wytwarzaniu bogactwa – wezwał Leon XIV w homilii wygłoszonej do wspólnoty katolickiej w Monako. Wskazując na potrzebę „żywej wiary”, Leon XIV zachęcił do stawiania pytań i prowokowania do refleksji: czy naprawdę bronimy człowieka? Czy chronimy godność osoby, troszcząc się o życie na każdym jego etapie? Czy obowiązujący model gospodarczy i społeczny jest rzeczywiście sprawiedliwy i oparty na solidarności? Czy jest on przeniknięty etyką odpowiedzialności, aby budować społeczeństwo bardziej sprawiedliwe?
Odwołując się w homilii do słów z 1 Listu św. Jana Apostoła (1 J 2, 1-2), Leon XIV nauczał, że Chrystus, który jest naszym rzecznikiem u Boga Ojca, w swojej misji nie tylko wstawiał się za każdym z ludzi, ale także budował komunię: osoba przez niego uzdrowiona zostawała ponownie włączona – z zachowaniem całej swojej godności – do wspólnoty ludzkiej i religijnej.
– Ta komunia jest par excellence znakiem Kościoła, powołanego do tego, aby być w świecie odzwierciedleniem miłości Boga, który nie ma względu na osoby – mówił Papież i dodał, że taką właśnie funkcję pełni Kościół w Księstwie Monako, państwie zamieszkałym przez wiele narodów i osób z różnych kultur.
Ojciec Święty podkreślił, że zadaniem Kościoła jest także bycie „rzecznikiem” – na wzór Jezusa. Onacza to wzięcie w obronę człowieka: „całego człowieka i wszystkich istot ludzkich”.
Papież wskazał, że głoszenie Ewangelii musi oświecać osobę ludzką i społeczeństwo, aby w świetle Chrystusa i Jego Słowa odkrywały własną tożsamość, sens ludzkiego życia, wartość relacji i solidarności społecznej, ostateczny cel istnienia oraz przeznaczenie dziejów.
Papież wezwał, by zakorzenioną głęboko wiarę głosić za pomocą nowych narzędzi i języków, także cyfrowych, a wszystkich należy w nią wprowadzać i formować do niej nieustannie, z ciągłością i kreatywnością. „Dotyczy to w szczególności tych, którzy dopiero otwierają się na spotkanie z Bogiem, katechumenów i osób rozpoczynających od nowa; polecam wam gorąco szczególną troskę o nich” – mówił Ojciec Święty.
– Ta komunia jest par excellence znakiem Kościoła, powołanego do tego, aby być w świecie odzwierciedleniem miłości Boga, który nie ma względu na osoby – mówił Papież i dodał, że taką właśnie funkcję pełni Kościół w Księstwie Monako, państwie zamieszkałym przez wiele narodów i osób z różnych kultur.
Ojciec Święty podkreślił, że zadaniem Kościoła jest także bycie „rzecznikiem” – na wzór Jezusa. Onacza to wzięcie w obronę człowieka: „całego człowieka i wszystkich istot ludzkich”.
Papież wskazał, że głoszenie Ewangelii musi oświecać osobę ludzką i społeczeństwo, aby w świetle Chrystusa i Jego Słowa odkrywały własną tożsamość, sens ludzkiego życia, wartość relacji i solidarności społecznej, ostateczny cel istnienia oraz przeznaczenie dziejów.
Papież wezwał, by zakorzenioną głęboko wiarę głosić za pomocą nowych narzędzi i języków, także cyfrowych, a wszystkich należy w nią wprowadzać i formować do niej nieustannie, z ciągłością i kreatywnością. „Dotyczy to w szczególności tych, którzy dopiero otwierają się na spotkanie z Bogiem, katechumenów i osób rozpoczynających od nowa; polecam wam gorąco szczególną troskę o nich” – mówił Ojciec Święty.