Nowenna przed Bożym Narodzeniem

WPROWADZENIE

 

(J 3,16)

„Na początku było Słowo”, a my moglibyśmy także powiedzieć: na początku była Miłość, a Miłość była u Boga, i moglibyśmy dodać: u Boga na początku było Miłosierdzie, Bogiem było Miłosierdzie, bo w rzeczywistości ten cud nad cudy, to wcielenie Syna Bożego, to cóż jest innego, jak nie ta miłość Boża, która zstępuje; to miłosierdzie, które się zlewa na ludzką nędzę, a litując się nad nią, otwiera się Boże Serce, a przez to podnosi się człowiek ze swojej nędzy do niepojętej godności dziecka Bożego. Z tej to tajemnicy wcielenia, w której Syn Boży staje się Dziecięciem, Synem Człowieczym, rodzi się nasze dziecięctwo, nasze uczestnictwo w naturze Boskiej, najwyższa godność człowieka.

 

Bóg w Synu-Dziecięciu zszedł ku człowiekowi i ten Syn
– Bóg-Dziecko, jest drogą, którą człowiek ma wrócić do Boga: oto przynosi nam łaskę, najpiękniejsze Boże odzienie dla synów Bożych, objawia prawdę, byśmy nie błądzili,
darzy miłością, byśmy Go kochali i stali się dziećmi
Jego umiłowanego Ojca.

 

DZIEŃ VIII – 23 GRUDNIA

Światło świeci w ciemności, wszystkim, którzy Je przyjęli, dało moc stania się dziećmi Boga. (J 1,5.12)

Bóg każdemu daje łaskę, nikogo nie odtrąca. Ta łaska jak gwiazda budzi, oświeca, migota swym światłem, prowadzi. Jeśli człowiek za nią postępuje, idzie prosto do Boga. Czasem jednak, czy to z naszej winy, czy z dopuszczenia Bożego łaska znika, człowiek traci drogę, nie wie, czy
iść na lewo, czy na prawo. Wtedy łaskę znajdzie przez kapłanów, do nich należy, by wskazać sposób odzyskania łaski. Na mocy urzędu, który sprawują, wskażą drogę, może drogę zadośćuczynienia i wówczas światło gwiazdy znowu się pokaże i poprowadzi do celu, do Jezusa i Maryi.

Mędrcy, szukając Dzieciątka, byli mądrymi według świata, a gdy znaleźli Dziecię, wrócili dziećmi, którym objawione zostały tajemnice królestwa, ogłaszając wśród swoich Ewangelię dziecięctwa. Prawdziwe bowiem apostolstwo
jest ojcostwem duchowym, ale apostoł bez dziecięctwa
nie będzie apostołem Jezusa. Jeśli nie stanie się jak dziecko, ani sam nie wejdzie do królestwa, ani drugich
nie wprowadzi, gdyż chrześcijaństwo rodzi się
z dziecięctwa, żyje, rozwija się i doskonali dziecięctwem
w duchu i w prawdzie. Bo tylko prawdziwie „maluczki”
jest tak mocny całą potęgą miłości Bożej i oddania się
jej, by spełniać apostolstwo miłości. (BZ, t. 8.)

Jezu, Synu Boży, niech znak Twego dziecięctwa nosimy w sercach naszych!