Najświętsze Imię Maryi
Piątek, 12 września 2025 (06:03)Dzisiaj czcimy imię Maryi w Kościele w szczególny sposób, ponieważ należy ono do Matki Boga, Królowej nieba i ziemi.
Dzisiejsze wspomnienie – „imieniny” Matki Bożej
– przypominają nam o przywilejach nadanych Maryi
przez Boga i wszystkich łaskach, jakie otrzymaliśmy
od Boga za Jej pośrednictwem i wstawiennictwem, wzywając Jej imienia.
Zgodnie z wymogami prawa mojżeszowego 15 dni po urodzeniu dziecka płci żeńskiej odbywał się obrzęd nadania mu imienia (Kpł 12,5). Według podania Joachim i Anna wybrali dla swojej córki za wyraźnym wskazaniem Bożym imię Maryja. Jego brzmienie i znaczenie zmieniało się
w różnych czasach. Po raz pierwszy spotykamy je
w Księdze Wyjścia. Nosiła je siostra Mojżesza (Wj 6,20;
Lb 26,59 itp.). W czasach Jezusa imię to było wśród niewiast bardzo popularne. Ewangelie i pisma apostolskie przytaczają oprócz Matki Chrystusa cztery Marie: Marię Kleofasową (Mt 27,55-56; Mk 15,40; J 19,25), Marię Magdalenę (Łk 8,2-3; 23,49.50), Marię, matkę św. Marka Ewangelisty (Dz 12,12; 12,25) i Marię, siostrę Łazarza
(J 11,1-2; Łk 10,38). Imię to wymawiano różnie: Miriam, Mariam, Maria, Mariamme, Mariame itp. Imię to posiada również kilkadziesiąt znaczeń. Najczęściej wymienia się „Mój Pan jest wielki”.
Maryję nazywamy naszą Matką. Jest Ona – zgodnie z wolą Chrystusa, wyrażoną na krzyżu – Matką całego Kościoła. Po wniebowzięciu została ukoronowana na Królową nieba
i ziemi. Polacy czczą ją także jako Królową Polski. Maryja jest naszą Wspomożycielką i Pośredniczką, jedyną Ucieczką grzeszników. W ciągu wieków historii Kościoła powstały setki różnorodnych tytułów (wymienianych np.
w litanii loretańskiej czy starszej od niej, pięknej litanii dominikańskiej, a także w starożytnym hymnie greckim Akatyście). Za pomocą tych określeń wzywamy opieki
i orędownictwa Matki Bożej.
Święto ku czci Imienia Maryi powstało w początkach XVI w. w Cuenca w Hiszpanii i było celebrowane 15 września,
w oktawę święta Narodzenia Maryi. Z czasem zostało rozszerzony na teren całej Hiszpanii. Po zwycięstwie króla Jana III Sobieskiego nad Turkami w bitwie pod Wiedniem w 1683 r. Innocenty XI rozszerzył to święto na cały Kościół i wyznaczył je na niedzielę po święcie Narodzenia Maryi. Późniejsze reformy kalendarza i przepisów liturgicznych przeniosły je na dzień 12 września, kiedy to Martyrologium Rzymskie wspomina wiktorię wiedeńską. Święto to dekretem Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 2001 r. wprowadzono do Kalendarza Rzymskiego (ogólnego) w randze wspomnienia dowolnego.