Ewangelia

Niedziela, 7 września 2025 (08:08)

Wielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: „Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie dźwiga swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem.

Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, nie usiądzie wpierw i nie oblicza wydatków, czy ma na wykończenie? Inaczej, gdyby położył fundament, a nie zdołałby wykończyć, wszyscy, patrząc na to, zaczęliby drwić z niego: ’Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć’.

Albo jaki król, mając wyruszyć, aby stoczyć bitwę z drugim królem, nie usiądzie wpierw i nie rozważy, czy w dziesięć tysięcy ludzi może stawić czoło temu, który z dwudziestu tysiącami nadciąga przeciw niemu? Jeśli nie, wyprawia poselstwo, gdy tamten jest jeszcze daleko, i prosi o warunki pokoju.

Tak więc nikt z was, jeśli nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem”.

---

 

Rozważanie

Zasadą jest miłość

Ewangelia nie jest utopią, zbiorem pobożnych życzeń, których spełnienie odkłada się na bliżej nieokreśloną przyszłość. Nie rozdziela jej z życiem przepaść nie do pokonania. Dobra Nowina jest wypełniona realizmem, konkretna, mocno osadzona w rzeczywistości. Świadczy o tym choćby dzisiejsza liturgia słowa.

Onezym, o którym pisze św. Paweł, był niewolnikiem i chrześcijaninem. Zafascynowany osobą apostoła zbiegł, aby mu służyć. W tamtych czasach taki czyn piętnowany był bardzo surowo, choć zapewne przywołany w tytule listu Filemon (również chrześcijanin) zrezygnował z dochodzenia swoich praw ze względu na szacunek do Pawła. Ten jednak miał świadomość nieporządku, jaki – wedle obowiązujących zasad – zaistniał. Prosi zatem przyjaciela: przyjmij go do siebie, nie karz. Przyjmij go nie jak niewolnika, „lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego” – niech to będzie czyn nie „z musu, ale z dobrej woli”. Niech stanowi znak dla innych, ukazujący istotę nowej logiki życia zapisanej w Ewangelii – kierunek przemiany świata, czyli od wewnątrz. Bratnia miłość nada mu kształt i sens.

Ów realizm myślenia św. Pawła ma swoje zakorzenienie w słowach Jezusa. Nie da się być w połowie Jego uczniem, a w połowie poganinem. Ufać Mu i zarazem niedowierzać, tworząc własne strategie „samozbawienia”. Przywołane dzisiaj, szokujące na pierwszy rzut oka słowa mówiące o nienawiści wobec matki, ojca, dzieci, siebie samego to rzecz jasna hiperbola, specyficzna dla nauczania żydowskiego figura retoryczna, użyta po to, aby wzmocnić ową prawdę. Bóg albo nic! W dojrzałej wierze nie ma miejsca na światłocień, półprawdy, moralne lawirowanie, wedle zasady „Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek”. I nie rewolucja, a ewolucja ma stanowić metodologię działania uczniów Chrystusa. Jej zasadą ma być miłość.

Ks. Paweł Siedlanowski