Nowenna za przyczyną Prymasa Tysiąclecia
Poniedziałek, 26 maja 2025 (00:07)28 maja będziemy obchodzić liturgiczne wspomnienie bł. kard. Stefana Wyszyńskiego. W dniach 19-27 maja trwa Nowenna za przyczyną Prymasa Tysiąclecia w intencji naszej Ojczyzny.
Dzień 8.
Modlitwa nowennowa
Błogosławiony Stefanie Kardynale Wyszyński, opiekunie wszystkich Polaków, orędowniku w każdej trudnej sytuacji rodaków, ojcze Narodu Polskiego, obrońco uciśnionego.
Proszę dziś o Twoje wstawiennictwo do Boga jedynego.
Wiem, że nie opuścisz mnie w potrzebie. Ty wspierałeś
w trudach każdego człowieka, głosiłeś Dobrą Nowinę, broniłeś od złego, pomagałeś podnieść z upadku, ofiarując całego siebie. Wierzę, że i teraz wstawiasz się za nami do Boga Miłosiernego, wypraszając łaski ze świętymi w niebie.
Proszę dziś o Twoje wstawiennictwo do Boga jedynego.
Wiem, że nie opuścisz mnie w potrzebie. Ty wspierałeś
w trudach każdego człowieka, głosiłeś Dobrą Nowinę, broniłeś od złego, pomagałeś podnieść z upadku, ofiarując całego siebie. Wierzę, że i teraz wstawiasz się za nami do Boga Miłosiernego, wypraszając łaski ze świętymi w niebie.
Ojcze nasz..., Zdrowaś, Maryjo..., Chwała Ojcu...
Litania za przyczyną bł. Stefana Kardynała Wyszyńskiego
Kyrie eleison! Chryste eleison! Kyrie eleison!
Chryste, usłysz nas! Chryste, wysłuchaj nas!
Ojcze z nieba Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, Duchu Święty, Boże, Święta Trójco, jedyny Boże, Święta Maryjo, módl się za nami.
Święty Józefie, Święty Stefanie, Wszyscy święci Patronowie Ojczyzny,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, od dzieciństwa oddany pod opiekę Maryi Panny,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, wybrany do kapłaństwa Chrystusowego,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, wezwany do pełni Chrystusowego kapłaństwa,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, dający odważne świadectwo umiłowania Ojczyzny i kapłaństwa,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, gotowy do męczeństwa za wiarę, Kościół Święty i Ojczyznę,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, umiłowany Prymasie Tysiąclecia,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, złotousty apostole Słowa Bożego,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, zatroskany o losy Kościoła w czasie ucisku i niewoli,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, uwięziony za prawość charakteru,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, oddający siebie w niewolę Maryi,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, oddający swą pracę, przyszłość i całe życie Chrystusowi Królowi,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, poświęcający Naród Niepokalanemu Sercu Maryi,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, składający ślubowanie Narodu u stóp Tronu Maryi Królowej Polski,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, oddający polskie rodziny pod opiekę Maryi w idei peregrynacji,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, męczenniku przekonań występujący odważnie w obronie wolności,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, odarty z szaty godności
i uszanowania,
i uszanowania,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, zjednoczony w cierpieniu
z Jezusem cierniem ukoronowanym, Królem wygnanym na piłatowy dziedziniec,
z Jezusem cierniem ukoronowanym, Królem wygnanym na piłatowy dziedziniec,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, związany z Maryją sercem
i Różańcem Świętym,
i Różańcem Świętym,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, nieustannie oddający
hołd Królowej Korony Polski,
hołd Królowej Korony Polski,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, zatroskany o wierność Bogu każdej polskiej rodziny,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, wspomagający ubogich,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, broniący uwięzionych
za wiarę i przekonania,
za wiarę i przekonania,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, kochający Naród, aż do przelania krwi,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, prowadzący pewnie lud Boży przez ziemię ojczystą do nieba,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, nieustannie broniący praw Kościoła przed nową „inwestyturą”,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, przebaczający wrogom
i prześladowcom,
i prześladowcom,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, niezachowujący do nikogo urazy,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, pragnący wrogów zamieniać na braci,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, usilnie pragnący budować królestwo Boże na ziemi ojczystej,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, zawsze pokornie oglądający się w życiu na Boga,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, wierny Chrystusowi Królowi, w czasie hiobowej drogi swego posługiwania,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, wysławiający stale wielkość miłosierdzia Bożego,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, uwielbiający w Jezusie
i Duchu Świętym Serce Boga Ojca,
i Duchu Świętym Serce Boga Ojca,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, który całym swym życiem
z Bogiem uczyłeś nas ufać, otwierać serce, czekać, pragnąć
i wyglądać,
z Bogiem uczyłeś nas ufać, otwierać serce, czekać, pragnąć
i wyglądać,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, który związane dłonie Chrystusa rozwiązywałeś w duszach ludzi,
Błogosławiony Stefanie Wyszyński, przez którego życie na ziemi spływała chwała Boga i Maryi,
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.
Rozważanie nowennowe na 26 maja A.D. 2025
WALKA Z WADAMI NARODOWYMI
„NOWY CZŁOWIEK W CHRYSTUSIE”
„NOWY CZŁOWIEK W CHRYSTUSIE”
W Jasnogórskich Ślubach Narodu powierzyliśmy Maryi głębię naszego życia narodowego, wołając:
Zwycięska Pani Jasnogórska! Przyrzekamy Ci stoczyć pod Twoim sztandarem najświętszy i najcięższy bój z naszymi
wadami narodowymi.
Przyrzekamy wypowiedzieć walkę lenistwu i lekkomyślności, marnotrawstwu, pijaństwu i rozwiązłości.
Przyrzekamy zdobywać cnoty wierności i sumienności, pracowitości, oszczędności. Wyrzeczenia się siebie
i wzajemnego poszanowania, miłości i sprawiedliwości społecznej.
Warto zwrócić uwagę na to, że mamy nie tylko przezwyciężać wady, ale czynić dobro, zdobywać cnoty. Nasze narodowe słabości przemieszane są z zaletami, jak pszenica i kąkol. Najsłuszniejsza jest w tym wypadku zasada św. Pawła
– „zło dobrem zwyciężaj”. Aby podjąć skuteczną walkę, trzeba zlokalizować niebezpieczeństwo. Czy dobrze znamy nasze
słabości?
Na kształt naszego narodowego stylu miały wpływ niewątpliwie nasze dzieje, długie lata niewoli, sytuacje – zda się – bez wyjścia, z których ratowaliśmy się optymizmem i naszym polskim „jakoś tam będzie”. Czas niewoli i wojen miał wpływ na nasze usposobienie narodowe. Wśród najpoważniejszych wad: lenistwa, niedbałości, zmienności, wygodnictwa, rozrzutności, polskiego „zastaw się a postaw się” – Kardynał Wyszyński dodaje jeszcze niechęć do pracy wspólnej, niesumienność w pracy publicznej, brak poszanowania dobra wspólnego, niewierność wobec zobowiązań. Zwraca też uwagę na nasz indywidualizm:
„Rzecz znamienna – mówił Prymas – że Polak słynie za granicą z pracowitości, na własnym zagonie nie zna dnia i nocy.
Ale ilekroć ma przystąpić do pracy wspólnej, zwłaszcza pod kierunkiem, wtedy dochodzą do głosu wszystkie wypaczenia naszego charakteru narodowego”.
Podkreśla przy tym jednak, że nie wystarczy samo zmaganie się ze złem. Katolicka doskonałość nie na tym polega, że oganiamy się przed złem jak żebrak przed psami. Ucieczka przed złem to zaledwie skromna część programu pracy wewnętrznej. Ważniejsza i donioślejsza jest praca nad
Zwycięska Pani Jasnogórska! Przyrzekamy Ci stoczyć pod Twoim sztandarem najświętszy i najcięższy bój z naszymi
wadami narodowymi.
Przyrzekamy wypowiedzieć walkę lenistwu i lekkomyślności, marnotrawstwu, pijaństwu i rozwiązłości.
Przyrzekamy zdobywać cnoty wierności i sumienności, pracowitości, oszczędności. Wyrzeczenia się siebie
i wzajemnego poszanowania, miłości i sprawiedliwości społecznej.
Warto zwrócić uwagę na to, że mamy nie tylko przezwyciężać wady, ale czynić dobro, zdobywać cnoty. Nasze narodowe słabości przemieszane są z zaletami, jak pszenica i kąkol. Najsłuszniejsza jest w tym wypadku zasada św. Pawła
– „zło dobrem zwyciężaj”. Aby podjąć skuteczną walkę, trzeba zlokalizować niebezpieczeństwo. Czy dobrze znamy nasze
słabości?
Na kształt naszego narodowego stylu miały wpływ niewątpliwie nasze dzieje, długie lata niewoli, sytuacje – zda się – bez wyjścia, z których ratowaliśmy się optymizmem i naszym polskim „jakoś tam będzie”. Czas niewoli i wojen miał wpływ na nasze usposobienie narodowe. Wśród najpoważniejszych wad: lenistwa, niedbałości, zmienności, wygodnictwa, rozrzutności, polskiego „zastaw się a postaw się” – Kardynał Wyszyński dodaje jeszcze niechęć do pracy wspólnej, niesumienność w pracy publicznej, brak poszanowania dobra wspólnego, niewierność wobec zobowiązań. Zwraca też uwagę na nasz indywidualizm:
„Rzecz znamienna – mówił Prymas – że Polak słynie za granicą z pracowitości, na własnym zagonie nie zna dnia i nocy.
Ale ilekroć ma przystąpić do pracy wspólnej, zwłaszcza pod kierunkiem, wtedy dochodzą do głosu wszystkie wypaczenia naszego charakteru narodowego”.
Podkreśla przy tym jednak, że nie wystarczy samo zmaganie się ze złem. Katolicka doskonałość nie na tym polega, że oganiamy się przed złem jak żebrak przed psami. Ucieczka przed złem to zaledwie skromna część programu pracy wewnętrznej. Ważniejsza i donioślejsza jest praca nad
zdobywaniem cnót i dobrych przyzwyczajeń zarówno w porządku przyrodzonym, jak i nadprzyrodzonym.
Czynić dobrze – to pierwsza zasada programu odrodzenia narodu zawarta w Ślubach Jasnogórskich. Prymas zachęcał nas:
„Nie zatrzymujmy się na początku drogi. Idźmy ku światłu twarzą, nie oglądając się wstecz. Tym łatwiej nam
to przyjdzie, że i w dziedzinie cnót posiadamy nasz kapitał narodowy”.
Czynić dobrze – to pierwsza zasada programu odrodzenia narodu zawarta w Ślubach Jasnogórskich. Prymas zachęcał nas:
„Nie zatrzymujmy się na początku drogi. Idźmy ku światłu twarzą, nie oglądając się wstecz. Tym łatwiej nam
to przyjdzie, że i w dziedzinie cnót posiadamy nasz kapitał narodowy”.
Świat lubi chwalić Polaków, zwłaszcza w trudnych okresach dziejów ludzkości. Świat wie, że wprawdzie mamy
wygórowany indywidualizm, ale nie uznajemy zależności, walczymy ze wszystkich sił o swobodę, że chcemy być
panami we własnym domu, że mamy w sobie wielkie umiłowanie wolności, dla której poświęcimy każde dobro
materialne.
Dla dobrego korzystania z tego potencjału – mając świadomość swoich mocnych i słabych stron – szczególnie potrzebne są w naszym życiu osobistym, rodzinnym i społecznym – pracowitość i oszczędność.
Idzie tylko o to – mówił kardynał Wyszyński – żeby dorobek pracy naszej nie szedł na marne, nie był trwoniony.
Umiemy pracować i zdobywać dobra, ale nie umiemy ich utrzymać. I dlatego w pracy naszej wewnętrznej te dwie cnoty
muszą iść w parze.
Każda wartościowa rzecz kosztuje. Ta prawda, znana z codziennego życia, dotyczy także życia moralnego. Nie osiągniemy dojrzałości duchowej bez ofiary. A realizuje się to w konkretnych postawach, o których przypominał Prymas Wyszyński:
„Wyrzeczenie się siebie i wzajemne poszanowanie muszą poprawić w nas przerosty indywidualizmu i egocentryzmu,
muszą wyrobić w nas zmysł społeczny współpracy i współdziałania.
Jest to możliwe wtedy, gdy wzrośnie wśród nas wzajemny szacunek, jednych do drugich. A nigdy nie czekajmy na to,
kto zacznie. Sami pierwsi zaczynajmy.
I płaćmy chlebem za każdy kamień. Odpowiadajmy dobrym słowem na każdą brutalność, ordynarność, wyzwisko,
brak szacunku”.
Podejmując ten wysiłek, we własnym domu, w najbliższym środowisku, będziemy wyrabiać w sobie cnoty owocujące
także w życiu społecznym.
wygórowany indywidualizm, ale nie uznajemy zależności, walczymy ze wszystkich sił o swobodę, że chcemy być
panami we własnym domu, że mamy w sobie wielkie umiłowanie wolności, dla której poświęcimy każde dobro
materialne.
Dla dobrego korzystania z tego potencjału – mając świadomość swoich mocnych i słabych stron – szczególnie potrzebne są w naszym życiu osobistym, rodzinnym i społecznym – pracowitość i oszczędność.
Idzie tylko o to – mówił kardynał Wyszyński – żeby dorobek pracy naszej nie szedł na marne, nie był trwoniony.
Umiemy pracować i zdobywać dobra, ale nie umiemy ich utrzymać. I dlatego w pracy naszej wewnętrznej te dwie cnoty
muszą iść w parze.
Każda wartościowa rzecz kosztuje. Ta prawda, znana z codziennego życia, dotyczy także życia moralnego. Nie osiągniemy dojrzałości duchowej bez ofiary. A realizuje się to w konkretnych postawach, o których przypominał Prymas Wyszyński:
„Wyrzeczenie się siebie i wzajemne poszanowanie muszą poprawić w nas przerosty indywidualizmu i egocentryzmu,
muszą wyrobić w nas zmysł społeczny współpracy i współdziałania.
Jest to możliwe wtedy, gdy wzrośnie wśród nas wzajemny szacunek, jednych do drugich. A nigdy nie czekajmy na to,
kto zacznie. Sami pierwsi zaczynajmy.
I płaćmy chlebem za każdy kamień. Odpowiadajmy dobrym słowem na każdą brutalność, ordynarność, wyzwisko,
brak szacunku”.
Podejmując ten wysiłek, we własnym domu, w najbliższym środowisku, będziemy wyrabiać w sobie cnoty owocujące
także w życiu społecznym.
Autorem rozważań tego dnia nowenny jest Anna Rastawicka.
Dziesiątek Różańca Świętego