Leon XIV zachęca do czynienia w swoim życiu miejsca dla Boga

Kilka dni temu rozpocząłem moją posługę wśród was
i pragnę przede wszystkim podziękować wam za okazywaną mi życzliwość, prosząc jednocześnie,
byście wspierali mnie swoją modlitwą i bliskością.

We wszystkim, do czego Pan nas wzywa – zarówno na drodze życia, jak i w wędrówce wiary – niekiedy czujemy, że to nas przerasta. Jednak właśnie Ewangelia dzisiejszej niedzieli (por. J 14,23-29) mówi nam, że powinniśmy oglądać się nie na własne siły, lecz na miłosierdzie Pana,
który nas wybrał, pewni, że Duch Święty nas prowadzi
i wszystkiego nas naucza.

Apostołom, którzy w przededniu śmierci Mistrza są zatrwożeni i pełni niepokoju i zadają sobie pytanie,
jak będą mogli być kontynuatorami i świadkami królestwa Bożego, Jezus zapowiada dar Ducha Świętego, składając
tę wspaniałą obietnicę: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go,
i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy”
(w. 23).

W ten sposób Jezus wyzwala uczniów od wszelkiej trwogi
i obaw i może im powiedzieć: „Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka” (w. 27). Jeśli bowiem trwamy w Jego miłości, On sam zamieszkuje w nas, nasze życie staje się świątynią Boga, a Jego miłość nas oświeca, znajduje sobie miejsce w naszym sposobie myślenia i w naszych wyborach do tego stopnia, że rozszerza się także na innych i przenika wszystkie sytuacje naszego życia.

Tak, Bracia i Siostry, to zamieszkiwanie Boga w nas jest właśnie darem Ducha Świętego, który bierze nas za rękę
i sprawia, że doświadczamy, także w codziennym życiu, obecności i bliskości Boga, czyniąc nas Jego mieszkaniem.

To piękne, że patrząc na nasze powołanie, na powierzone nam rzeczywistości i osoby, na obowiązki, które podejmujemy, na naszą posługę w Kościele, każdy z nas może z ufnością powiedzieć: chociaż jestem kruchy,
Pan nie wstydzi się mojego człowieczeństwa, przeciwnie przychodzi, aby zamieszkać we mnie. Towarzyszy mi swoim Duchem, oświeca mnie i czyni mnie narzędziem swojej miłości wobec innych, wobec społeczeństwa
i wobec świata.

Umiłowani, na fundamencie tej obietnicy podążajmy
w radości wiary, aby być świętym przybytkiem Pana. Starajmy się nieść Jego miłość wszędzie, pamiętając,
że każda siostra i każdy brat jest mieszkaniem Boga
i że Jego obecność objawia się szczególnie w maluczkich, ubogich i cierpiących, wzywając nas do bycia wrażliwymi
i współczującymi chrześcijanami.

Wszyscy powierzmy się wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny. Dzięki działaniu Ducha Świętego stała się Ona „Przybytkiem sławnym pobożności” [poświęconym Bogu]. Razem z Nią i my możemy doświadczyć radości przyjęcia Pana oraz być znakiem i narzędziem Jego miłości.

Po odmówieniu wielkanocnej modlitwy Regina Caeli
i udzieleniu apostolskiego błogosławieństwa Ojciec Święty przypomniał o wczorajszej beatyfikacji w Poznaniu
ks. Stanisława Streicha, a także obchodzonym wczoraj Dniu Modlitwy za Kościół w Chinach oraz pozdrowił pielgrzymów zgromadzonych w sanktuarium w Piekarach Śląskich:

Drodzy Bracia i Siostry!

Wczoraj, w Poznaniu (w Polsce) został beatyfikowany Stanisław Kostka Streich, kapłan diecezjalny, zamordowany z nienawiści do wiary w 1938 roku, ponieważ jego działalność na rzecz ubogich i robotników irytowała zwolenników ideologii komunistycznej. Niech jego przykład będzie zachętą zwłaszcza dla kapłanów, aby ofiarnie poświęcali się Ewangelii i braciom.

Również wczoraj, w liturgiczną rocznicę wspomnienia Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, obchodzono Dzień Modlitwy za Kościół w Chinach, ustanowiony przez Papieża Benedykta XVI. W kościołach
i sanktuariach Chin oraz na całym świecie modlono się
do Boga na znak troski i miłości wobec chińskich katolików oraz ich jedności z Kościołem powszechnym. Niech wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny wyjedna im
i nam łaskę bycia silnymi i radosnymi świadkami Ewangelii, nawet pośród prób, aby zawsze promować pokój
i harmonię.

Z tymi uczuciami nasza modlitwa obejmuje wszystkie narody cierpiące z powodu wojny; wzywamy do odwagi
i wytrwałości wszystkich zaangażowanych w dialog
i szczere poszukiwanie pokoju.