Święty Rajmund z Peñafort
Wtorek, 7 stycznia 2025 (06:09)Rajmund, urodzony między rokiem 1170 a 1175
w Villafranca del Panades w pobliżu Barcelony (Hiszpania) w starej szlacheckiej rodzinie katalońskiej Peñafort,
był spokrewniony z królem Aragonii.
Już jako dwudziestoletni młodzieniec wykładał filozofię
w Barcelonie, nie otrzymując za swoją pracę wynagrodzenia. W tym też czasie wydał pierwsze monumentalne dzieło: Summę prawa, podręcznik
dla studentów prawa. U swoich uczniów starał
się formować zarówno serce, jak i intelekt.
W 30. roku życia wyjechał do Bolonii, aby kontynuować studia nad prawem kanonicznym i cywilnym, tam też uzyskał stopień doktora. W 1218 roku biskup Barcelony, Berengariusz IV z Palou, zakładając wyższą szkołę dla kształcenia kleru swojej diecezji, zaprosił do współpracy Rajmunda jako wykładowcę. Po powrocie do Barcelony
w roku 1219 Rajmund został mianowany kanonikiem, archidiakonem i wikariuszem generalnym. Berengariusz równocześnie zaprosił dominikanów, których w 1220 roku przysłał św. Dominik. Rajmund rychło zaprzyjaźnił się
z nimi tak dalece, że wstąpił do nich w 1222 roku.
Było to osiem miesięcy po śmierci świętego założyciela tego zakonu.
W 1238 roku został wybrany generałem zakonu dominikanów na kapitule generalnej w Barcelonie, obejmując ten urząd po bł. Jordanie z Saksonii, który
był bezpośrednim następcą św. Dominika. Miał wówczas około 60 lat. Natychmiast z właściwą sobie energią
zabrał się najpierw jako wytrawny jurysta do przeredagowania konstytucji zakonnych. Zatwierdzono
je na kapitułach w latach 1239-1241. Okazał się wspaniałym administratorem i organizatorem zakonu, który rozszerzał się po Europie błyskawicznie, ale któremu groziło rozluźnienie. Po dwóch latach zrezygnował
z funkcji i ponownie poświęcił się apostolatowi.