Święty Karol Boromeusz
Poniedziałek, 4 listopada 2024 (06:03)Karol urodził się na zamku Arona 3 października 1538 r.
jako syn arystokratycznego rodu, spokrewnionego
z rodem Medici.
Pierwsze nauki pobierał na zamku rodzinnym w Arona.
Po ukończeniu studiów w domu wyjechał na uniwersytet
do Pawii, gdzie zakończył studia podwójnym doktoratem
z prawa kościelnego i cywilnego (1559). W tym samym roku jego wuj został wybrany Papieżem i przyjął imię
Pius IV. Za jego przyczyną Karol trafił do Rzymu.
W 23. roku życia został mianowany kardynałem
i arcybiskupem Mediolanu. Wkrótce Karol stał się pierwszą po papieżu osobą w Kurii Rzymskiej. Praktycznie nic nie mogło się bez niego dziać. Papież ślepo mu ufał.
Nazywano go „okiem papieża”. Dzięki temu udało mu
się uporządkować wiele spraw, usunąć wiele nadużyć.
Patrzył nie na urodzenie, ale na charakter i przydatność kandydata do godności kościelnych. Dlatego usuwał bezwzględnie ludzi niegodnych i karierowiczów.
Największą zasługą Karola był Sobór Trydencki. Sobór rozpoczęty z wieloma nadziejami wlókł się zbyt długo
z powodu złej organizacji. Trwał aż 18 lat (1545-1563). Dopiero kiedy Karol przystąpił do działania, Sobór mógł szczęśliwie dokończyć obrady. Dyskutowano na nim
o wszystkich prawdach wiary, atakowanych przez protestantów, i gruntownie je wyjaśniono. W dziedzinie karności kościelnej wprowadzono dekrety: nakazujące biskupom i duszpasterzom rezydować stale w diecezjach
i parafiach, wprowadzono stałe wizytacje kanoniczne, regularny obowiązek zwoływania synodów, zakazano kumulacji urzędów i godności kościelnych, nakazano zakładanie seminariów duchownych – wyższych i niższych.
Karol zmarł w Mediolanie 3 listopada 1584 r. wskutek febry, której nabawił się w czasie odprawiania własnych rekolekcji. Pozostawił po sobie duży dorobek pisarski. Beatyfikowany w 1602 r., kanonizowany przez Pawła V
w 1610 r. Jego relikwie spoczywają w krypcie katedry mediolańskiej.