Święci apostołowie Filip i Jakub
Poniedziałek, 6 maja 2024 (11:25)Dziś w Kościele katolickim wspominamy
Świętych apostołów Filipa i Jakuba.
Filip pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim.
Był uczniem Jana Chrzciciela. Powołany przez Jezusa, został jednym z dwunastu Jego uczniów.
Filipa znał dobrze św. Jan Apostoł, który te szczegóły przekazał. O powołaniu Filipa na apostoła upewniają nas także katalogi, czyli 3 wykazy apostołów, jakie nam pozostawiły Ewangelie (Mt 10,3; Mk 3,18; Łk 6,14),
gdzie Filip jest zawsze wymieniany na piątym miejscu.
Filip czynnie brał udział w cudownym nakarmieniu ludzi przez Pana Jezusa. Także poganie prosili go o pomoc
w skontaktowaniu się z Chrystusem, co może dowodzić,
iż Pan Jezus darzył go zaufaniem. Również podczas ostatniej wieczerzy możemy poznać Filipa.
Filip jest patronem Antwerpii oraz pilśniarzy i czapników.
Jakub, zwany Młodszym lub Mniejszym (dla odróżnienia
od drugiego Apostoła Jakuba, zwanego także Starszym
– przy czym starszeństwo oznacza tu kolejność włączenia do grona apostołów), był synem Kleofasa i Marii
(Mk 15,40), rodzonym bratem św. Judy Tadeusza, krewnym Jezusa. W katalogach apostołów jest wymieniany na jednym z ostatnich miejsc. Jakub pochodził z Nazaretu. Jego matka Maria była spokrewniona ze św. Józefem,
a jego ojcem był Alfeusz, zwany również Kleofasem
(Mk 3,18; Łk 6,15; Mt 10,3; J 19,25).
Po zmartwychwstaniu Jezusa Jakub wyróżniał się wśród apostołów jako przewodniczący gminy chrześcijańskiej
w Jerozolimie. Kiedy św. Piotr został cudownie uwolniony przez anioła z więzienia, każe o tym oznajmić Jakubowi (Dz 12,17). Na soborze apostolskim św. Jakub zaraz
po Piotrze zabrał głos i wpłynął na to, że św. Paweł mógł spokojnie pełnić swoją misję wśród pogan i nie narzucać im przepisów prawa Mojżeszowego (Dz 15,13-21).
O św. Jakubie dowiadujemy się z Listów św. Pawła. Paweł nie wahał się nazwać Jakuba filarem Kościoła (Ga 2,9).
Jakub zostawił list do wiernych Kościoła narodowości żydowskiej, a pisał go w latach 45-49. W nim napomina, że wiara bez uczynków jest martwa (Jk 2,26). Podkreśla fakt, iż każdy chrześcijanin, niezależnie skąd pochodzi
i jak jest majętny, jest równy wobec Pana Boga. W bardzo obrazowym stylu akcentuje złość, jaką może wyrządzić język ludzki. Apostoł kończy swój list różnymi przestrogami i zachętą. Święty Jakub Apostoł zmarł przez ukamienowanie.