Relikwie św. Floriana i św. Jadwigi Królowej w kaplicy Pałacu Prezydenckiego

Ksiądz abp Marek Jędraszewski, odwołując się do fragmentów Ewangelii według św. Jana i Dziejów Apostolskich odczytywanych w Liturgii, zwrócił uwagę
na postawy ludzi w odniesieniu do Chrystusa – „świat
Go nie poznał”, „swoi Go nie przyjęli”. „Tym jednak,
którzy Go przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” – dodał. W tym kontekście przywołał
św. Szczepana, który jako pierwszy z tych, którzy uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, za to swoje
wyznanie poniósł męczeńską śmierć.

Innym przykładem wiary aż po przelanie krwi jest
św. Florian – żołnierz w armii cesarza Dioklecjana,
który odmówił złożenia ofiary bogom, czym zasłużył sobie na chłostę, tortury, a na koniec utopienie w rzece Anizie. Ksiądz arcybiskup przypomniał, że w 1184 r. relikwie
św. Floriana trafiły do Krakowa na prośbę księcia Kazimierza Sprawiedliwego. Tradycja głosi, że konie wiozące relikwie na Wawel zatrzymały się na Kleparzu
i tak długo nie chciały ruszyć z miejsca, aż biskup krakowski Gedko zdecydował o ufundowaniu w tym miejscu świątyni ku czci świętego.

Metropolita krakowski zwrócił uwagę, że w 1528 r.
w wielkim pożarze, który strawił tę część Krakowa,
ocalał tylko kościół pw. św. Floriana. Od tamtego czasu święty czczony jest w całej Polsce jako patron podczas klęsk pożarów, powodzi i sztormów. Florian jest także szczególnym orędownikiem hutników, strażaków, kominiarzy, garncarzy i piekarzy, a w Krakowie uroczyście obchodzi się jego święto.

Ksiądz arcybiskup, przywołując postać św. Jadwigi Andegaweńskiej, zaznaczył, że w tym roku obchodzona jest 650. rocznica jej urodzin i 640. rocznica przybycia
do Krakowa i koronacji na króla Polski. Pod wpływem traktatów swojego kierownika duchowego dominikanina Henryka Bitterfelda Jadwiga zapragnęła, aby w katedrze
na Wawelu „chwała Pańska rozbrzmiewała nieustannie”, dlatego założyła i wyposażyła Kolegium Psałterzystów, którzy „dniem i nocą śpiewają psalmy przed Najświętszym Sakramentem”. Symbolem szczególnej duchowości Królowej Jadwigi są dwie litery MM, które kazała
umieścić na ścianach swojej komnaty, nawiązujące
do ewangelicznych Marii i Marty, realizujących
– odpowiednio – życie kontemplacyjne i czynne.