Patron dnia – św. Jan od Krzyża

Czwartek, 14 grudnia 2023 (08:03)

Jan de Yepes był trzecim z kolei dzieckiem Gonzaleza
de Yepes i Katarzyny Alvarez. Przyszedł na świat w 1542 roku w Fontiveros, w pobliżu miasta Avila (Hiszpania).
Miał dwóch braci: Ludwika i Franciszka, ale pierwszy z nich zmarł niedługo po urodzeniu. Warunki w domu były bardzo ciężkie, gdyż rodzina wyrzekła się Gonzaleza za to,
że będąc szlachcicem, śmiał wziąć za żonę dziewczynę
z ludu. Jeszcze cięższe warunki nastały, kiedy zmarł ojciec. Jan miał wówczas dwa i pół roku. Matka przeniosła się
z dziećmi do Arevalo (1548), a potem do Medina del Campo (1551). Jan został oddany do przytułku. Potem pracował w szpitalu, by następnie próbować różnych zawodów. Za zebrane z trudem pieniądze uczył się
w kolegium jezuickim w Medinie (1559-1563), jednocześnie pracując na swoje utrzymanie. W roku 1563, mając 21 lat, wstąpił do karmelitów i wtedy obrał sobie imię Jan od św. Macieja. W zakonie napotkał na znaczne rozluźnienie. Dlatego gdy składał śluby, czynił to z myślą
o profesji według dawnej obserwancji. Po ukończeniu studiów filozoficznych i teologicznych w Salamance,
w 25. roku życia otrzymał święcenia kapłańskie (1567).

W dniu swojej Mszy św. prymicyjnej spotkał św. Teresę
z Avila, która podjęła się dzieła reformy żeńskiej gałęzi Karmelu. Te dwie bratnie dusze zrozumiały się
i postanowiły wytężyć wszystkie siły dla reformy obu rodzin karmelitańskich. W następnym roku św. Teresa namówiła pewnego szlachcica, żeby ofiarował dom w Duruelo na założenie pierwszej fundacji reformy. Tam przeniósł się Jan wraz z dwoma przyjaciółmi, których pozyskał dla reformy. 28 listopada 1568 r. złożyli ślub zachowania pierwotnej reguły. Jan przybrał sobie wówczas imię Jana od Krzyża.

W latach 1569-1571 został wybrany na mistrza nowicjatu. W roku 1570 musiał jednak przenieść klasztor do Pastrany. W roku 1571 został rektorem pierwszego klasztoru Karmelitów w Alcali, który przyjął reformę. Równocześnie pełnił obowiązki spowiednika karmelitanek zreformowanych w Avila (1572-1577).

Jan działał dla reformy zakonu karmelitańskiego.
Mnożyły się nowe fundacje klasztorne dzięki hojności panów duchownych i świeckich. W roku 1582 Jan został mianowany przełożonym domu w Granadzie, a trzy lata później kapituła wybrała go wikariuszem prowincji Andaluzja. W 1587 roku zrzekł się tego urzędu i został ponownie mianowany przełożonym konwentu w Granadzie.
Kiedy liczba zreformowanych klasztorów zaczęła rosnąć
i powstawały nowe prowincje, Papież Sykstus V zezwolił
na wybór osobnego wikariusza generalnego dla prowincji zreformowanych, ale generał miał być jeszcze wspólny
dla obu rodzin karmelu. Papież miał bowiem nadzieję,
że niebawem cały zakon przyjmie reformę. W roku 1588 odbyła się pierwsza kapituła generalna prowincji zreformowanych.

Jednak stronnictwo złagodzonej reguły wzięło górę.
Jan został usunięty ze wszystkich urzędów i jako zwykły zakonnik zakończył niebawem życie w klasztorze
w Ubedzie 14 grudnia 1591 roku w wieku zaledwie 49 lat.

Najbardziej sławny stał się Jan od Krzyża dzięki swoim pismom. Było ich znacznie więcej, ale spalono je zaraz po śmierci w obawie, by nie dostały się do rąk wrogów zakonu jako materiał przeciwko złagodzonej regule. Pozostały 22 dzieła, w tym kilkanaście utworów poetyckich, które dla mistyki chrześcijańskiej mają wprost bezcenną wartość.

Najważniejsze są dwa z nich: „Noc ciemna” i „Pieśń duchowa”. Są one perłą w światowej literaturze mistyki. 
Nie mniejszym powodzeniem cieszą się „Droga na Górę Karmel” i „Żywy płomień”. Nikt dotąd nie poddał stanów mistyki tak subtelnej analizie jak właśnie Jan od Krzyża.

AB, brewiarz.pl