Patron dnia – Błogosławiony Karol de Foucauld, prezbiter

Piątek, 1 grudnia 2023 (08:53)

Karol de Foucauld urodził się 15 września 1858 roku
w katolickiej, arystokratycznej rodzinie w Strasburgu.
Dwa dni później przyjął sakrament chrztu świętego.
13 marca 1864 roku zmarła jego matka, a 5 miesięcy później – ojciec. Małym Karolem i jego młodszą siostrą Marią od tej pory zajmował się dziadek Karol Morlet, pułkownik w stanie spoczynku. 28 kwietnia 1872 roku przyszły błogosławiony przyjął pierwszą Komunię Świętą.

W sierpniu 1874 roku zdał maturę, a w październiku
tego roku wstąpił do szkoły jezuitów w Paryżu na ulicy
des Postes. 3 lutego 1878 roku umarł jego dziadek
i opiekun, pułkownik Morlet. Pół roku później Karol uzyskał pełnoletność i wszedł w posiadanie majątku rodzinnego. Wkrótce wstąpił do szkoły kawalerii w Saumur. W dalszym ciągu prowadził nieuporządkowane życie. Nic więc dziwnego, że szkołę ukończył w 1880 roku ze złymi wynikami. Udał się do Setifu w Algierii w randze podporucznika.

Kiedy w maju 1881 roku wybuchło w Algierii powstanie Bou Amama, wziął udział w kampanii w południowym Oranie. Wsławił się nawet bohaterską postawą, za co został odznaczony. Mimo to po pewnym czasie złożył dymisję
i udał się do Algieru, aby uczyć się języka arabskiego.
Tam przez 18 miesięcy przygotowywał się do wyprawy naukowej po Maroku, na którą wybrał się w latach 1883--1884 w przebraniu rabina, ponieważ jako chrześcijaninowi grozić mu mogła śmierć z rąk muzułmanów. Podróżował także po południowych terenach Algierii oraz Tunezji.
W tym czasie pragnął też zrehabilitować się w oczach rodziny.
Owocem jego podróży była książka Reconnaissance au Maroc, która zawierała wiele ważnych informacji etnologicznych. Otrzymał za nią złoty medal Towarzystwa Geograficznego w Paryżu. Powrócił do Francji, nie umiał jednak już żyć jak dawnej w Paryżu. Ponownie udał się
do Algierii i  wybrał się w podróż po pustyni Magrebu,
gdzie zdecydował, że odtąd będzie żył w celibacie.

Po powrocie do Paryża zamieszkał u zamężnej siostry, nieopodal kościoła pw. św. Augustyna. Podczas długich modlitw w tym i innych kościołach powtarzał modlitwę: „Boże mój, jeśli istniejesz, spraw, abym Cię poznał”.
29 lub 30 października 1886 roku spotkał w kościele pw. św. Augustyna wikarego ks. Huvelina, z którym zaczął odtąd prowadzić długie rozmowy religijne. Zaprzyjaźnili
się i gdy Karol poprosił go o znalezienie kierownika duchowego, ten nakazał mu najpierw przystąpienie
do spowiedzi.
Tak zaczęło się trwałe nawrócenie Karola, a ks. Huvelin pozostał jego kierownikiem duchowym aż do śmierci.

Od tej pory de Foucauld rozpoczął intensywne życie duchowe. W sierpniu 1888 roku odwiedził klasztor Trapistów w Fontgombault. W końcu listopada wyjechał
na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Boże Narodzenie
w sposób szczególny przeżył w Betlejem. 5 stycznia odwiedził Nazaret, który go zachwycił i pobudził do kontemplacji ukrytego życia Jezusa. 14 lutego wrócił
do Paryża. Potem odbył rekolekcje w kilku klasztorach.
W bazylice Montmartre 6 czerwca 1889 roku zawierzył swoje życie Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Wszystko to prowadziło do tego, że Karol postanowił iść drogą powołania zakonnego w ukryciu przed światem. W połowie stycznia 1890 roku pożegnał się z rodziną i wstąpił do trapistów w klasztorze Matki Bożej Śnieżnej w Masywie Centralnym, przyjmując imię zakonne Maria Alberyk (Marie-Albéric).
W czerwcu 1890 roku na własną prośbę przeniósł się
do ubogiego klasztoru filialnego Matki Bożej Śnieżnej
w Akbes w Syrii. Spędził w nim 6 lat. Mnisi, poza modlitwą i kontemplacją, pracowali w polu i przy budowie dróg.
2 lutego 1892 roku Karol de Foucauld złożył pierwsze śluby zakonne. Jako mnich ciągle myślał o życiu bardziej ubogim i odosobnionym. Został wysłany do Staouéli w Algierii.

Wrócił jeszcze na studia do Rzymu, ale przełożeni uznali, że Bóg wyznaczył mu szczególną drogę. 14 lutego 1894 roku został zwolniony ze ślubów prostych i złożył dwa
śluby prywatne: czystości i nie posiadania niczego poza narzędziami potrzebnymi do pracy fizycznej. Został wysłany do klasztoru Klarysek w Nazarecie, gdzie potrzebna była pomoc przy pracach w gospodarstwie.
Był tam skromnym bratem. Zamieszkał w komórce na narzędzia i czuł się szczęśliwy. Za namową ksieni zakonu klarysek w 1901 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Wyjechał do Beni-Abbes, na południu Algierii, niedaleko granicy marokańskiej. Jadąc tam zdawał sobie sprawę,
że na tych słabo zaludnionych terenach nie będzie miał misyjnych osiągnięć, ale nie miało to dla niego znaczenia. Chciał cichego życia, by móc się nieustannie modlić. Zawsze jednak był otwarty na ludzkie problemy. Otaczał opieką niewolników, karmił ich i podtrzymywał na duchu. Ściągał na siebie gniew miejscowego biskupa Guérina za krytykowanie niesprawiedliwych poczynań kolonizatorów francuskich. W 1903 roku planował wyjazd do Maroka,
ale zrezygnował na rzecz ewangelizacji Tuaregów.
W sierpniu 1903 roku zajmował się rannymi podczas bitwy pod Tanghit. W 1904 roku udał się w kolumnie żołnierzy
do krainy Tuaregów, gdzie pozostał do stycznia 1905 roku.
W 1905 roku osiedlił się w Tamanrasset, gdzie zaprzyjaźnił się z szefem Tuaregów Mussą Ag Amastanem. Gdy na przełomie 1906 i 1907 roku był bliski śmierci, miejscowa ludność zaopiekowała się nim. Noszono go na rękach
i karmiono jak niemowlę kozim mlekiem, nie pozwalając, by wpadł w depresję.
W tym czasie Karol de Foucauld pisał regułę swojej wymarzonej wspólnoty Małych Braci Jezusa, która powstała niestety dopiero po jego śmierci. W 1910 roku wysłał gotowe statuty do Rzymu, lecz odpowiedzi nigdy
nie otrzymał. W czerwcu 1915 roku skończył
po jedenastu latach prace nad słownikami.
W 1916 roku wybuchła wojna między miejscowymi plemionami. Karol został zmuszony do ufortyfikowania swojej pustelni w Tamanrasset. Gdy wieczorem 1 grudnia 1916 roku grupa uzbrojonych jeźdźców otoczyła fort, prawdopodobnie pilnujący go uzbrojony szesnastolatek wystrzelił ze strachu i przypadkowo zabił Karola. Pustelnia została splądrowana, a Najświętszy Sakrament wyrzucono w piasek pustyni. Gdy przybyli tam francuscy oficerowie, zobaczyli leżące obok Karola Ciało Jezusa. Jeden z nich ukląkł, podniósł Hostię i przyjął Komunię. Ciało brata Karola de Foucauld od 1929 roku złożone jest w El Goléa.
Proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym został zamknięty 4 marca 2003 roku w Mediolanie, a beatyfikacja odbyła się 13 listopada 2005 roku w Rzymie.

EKO, brewiarz.pl