Autentyczne pocieszenie

Papieską katechezę streścił po polsku red. Krzysztof Bronk z Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego.

Kontynuując refleksję nad rozeznaniem, zastanawiamy się, jak rozpoznać autentyczne pocieszenie. O jego kryteriach mówi św. Ignacy z Loyoli: „Jeśli w naszych myślach początek, środek i koniec jest całkowicie dobry, zmierzający do tego, co jest w pełni dobre, jest to znak dobrego anioła. Ale jeśli przebieg myśli, które nam poddaje, prowadzi ostatecznie do jakiejś rzeczy złej, […] osłabia, niepokoi i zakłóca duszę, […] to jest to wyraźny znak, że [myśl taka] pochodzi od złego ducha”. Styl nieprzyjaciela, to znaczy diabła, bo o nim tu mowa, polega na przedstawianiu siebie w sposób przebiegły, zamaskowany: zaczyna od tego, na czym nam najbardziej zależy, a następnie przyciąga nas ku sobie, krok po kroku. Zło wchodzi po kryjomu, tak, że dana osoba tego nie zauważa. Stąd znaczenie cierpliwego badania swoich myśli, zwłaszcza na codziennym rachunku sumienia. Mamy uczyć się z doświadczenia, z tego, co nam się przydarza, aby nie powtarzać tych samych błędów. Im bardziej znamy siebie, tym bardziej dostrzegamy, którędy wchodzi do naszego serca zły duch. Są to miejsca i punkty, na które jesteśmy najbardziej wyczuleni. I wiemy, że w przyszłości musimy na nie zwrócić uwagę. Zauważenie tego, co się w nas dzieje, jest ważne, jest znakiem, że łaska Boża działa w nas, pomaga nam wzrastać. Natomiast autentyczne pocieszenie jest swoistym potwierdzeniem, że czynimy to, czego chce od nas Bóg, że chodzimy Jego drogami.