Pod patronatem „Naszego Dziennika”
Uroczyste wprowadzenie relikwii św. José Sáncheza del Río
Piątek, 25 listopada 2022 (10:23)W dniach 2-4 grudnia w parafii Miłosierdzia Bożego
w Chłapowie odbędzie się peregrynacja relikwii św. José Sáncheza del Río. Serdecznie zapraszamy!
Miejsce: Parafia Miłosierdzia Bożego w Chłapowie
Adres: ul. Gościnna 12, 84-120 Chłapowo
Program:
2 grudnia (piątek)
godz. 17.00 – Roraty w kościele
godz. 19.00 – Film „Cristiada” w kościele
3 grudnia (sobota)
godz. 06.30 – Roraty, wprowadzenie relikwii
godz. 10.00 – Czuwanie młodzieży
godz. 12.00 – Róża I i II
godz. 13.00 – Róża III i IV
godz. 14.00 – Róża V i VI
godz. 15.00 – Koronka i czuwanie indywidualne dorosłych przy relikwiach
godz. 17.00 – Msza św. niedzielna
4 grudnia (niedziela)
godz. 8.00 i 10.30 – Msze św., pożegnanie relikwii
godz. 16.00 – Suma odpustowa
***
Święty José Sánchez del Río urodził się w 1913 roku, a zmarł już w 1928 roku. Dożył więc zaledwie 15 lat. Mimo że poddawany był okropnym katuszom, do końca nie wyparł się wiary w Jezusa, nawet wtedy, gdy zdzierano z niego skórę.
Od niedawna w Polsce jest kościół, który ma jego relikwie. Razem z trzynastoma innymi męczennikami został beatyfikowany w 2005 roku w Meksyku przez Benedykta XVI. Z kolei w 2016 roku Papież Franciszek uznał cud za wstawiennictwem bł. José Sáncheza del Río, jego kanonizacja miała miejsce w Watykanie w październiku tego samego roku. Dlaczego Kościół uznaje go za świętego? Przede wszystkim
za sprawą jego męczeńskiej śmierci i świadectwa niezłomnej wiary, nawet w czasie największej próby. Święty José Sánchez del Río jest patronem ludzi młodych, niezachwianej wiary, wszystkich, którzy doznają przemocy, szczególnie dzieci. Meksyk pod koniec lat 20. ubiegłego wieku targany był krwawą wojną domową. W 1926 roku wybuchło powstanie Cristero
– walki między sobą toczyli katolicy (nazywani Cristeros)
z rządem meksykańskim wprowadzającym w życie niezrealizowane ustawy antyklerykalne konstytucji z 1917 roku. W walkach, które trwały do 1929 roku, zginęło 90 tys. osób. Bracia José przyłączyli się do wojsk powstańczych.
José, po polsku Józef, mimo sprzeciwu matki, też postanowił dołączyć do zbrojnej grupy. Powierzono mu obowiązki noszenia sztandaru, profetycznie ochrzczono go imieniem Tarsycjusza
– starożytnego męczennika, który jeszcze jako dziecko został zabity, broniąc Eucharystii przed profanacją. 25 stycznia 1928 roku – w czasie potyczki z wojskami federalnymi – zabito konia przywódcy powstańców. José użyczył mu swojego, by ten mógł ratować się ucieczką. Podczas odwrotu zatrzymano grupę powstańców, wśród nich był José. 7 lutego młodego powstańca odprowadzono do rodzinnej miejscowości (do Sahuayo)
i uwięziono w kościele parafialnym, sprofanowanym
i zdewastowanym przez żołnierzy. Miejscowy radny zaproponował chłopakowi dwie możliwości w celu uniknięcia kary śmierci: wpłatę 5000 pesos lub dobrowolne wstąpienie
do państwowej szkoły wojskowej. Józef odmówił. Do rodziców napisał taki list: „Moja kochana Mamo, zostałem schwytany podczas dzisiejszej bitwy. Myślę o chwili, kiedy przyjdzie mi umrzeć. Nic to jednak, Mamo. Powinnaś zgodzić się z wolą Pana Boga. Umieram szczęśliwy u boku Naszego Pana. Nie chcę, żebyś się martwiła moją śmiercią. Powiedz raczej moim braciom, bo poszli w ślady najmłodszego spośród nas, tak wypełnisz wolę Bożą. Odwagi! Udziel mi swego błogosławieństwa razem z błogosławieństwem ojca”.
W dniu wykonania kary śmierci młodemu chłopakowi przecięto skórę na stopach i zmuszono, by w takim stanie doszedł na cmentarz. Pchnięto go nożem i zmuszano, by wyrzekł się wiary. Józef krzyknął: „Viva Cristo Rey!”. Kapitan, zdenerwowany odwagą i zachowaniem chłopca, zastrzelił go
z własnego pistoletu. W czasie tortur namawiano go wielokrotnie: „Wyrzeknij się Boga”. On, bez chwili zawahania, donośnie wyznawał wiarę krótkim: „Viva Cristo Rey!”. Nawet gdy na jego oczach wieszano przyjaciela i tym próbowano
go złamać, on mówił: „Viva Cristo Rey!”. Nawet gdy próbowano go uciszyć i złamano mu szczękę, on wypowiadał słowa: „Viva Cristo Rey!”. Tuż przed śmiercią zadano mu niewyobrażalny ból: zdarto mu skórę u stóp, on nadal pozostał przy swoim: „Viva Cristo Rey!”. Jego wiara była większa niż zło, które go spotykało i silniejsza niż ból, który mu zadawano. Na obrazie kanonizacyjnym stoi z palmą (znakiem męczeństwa), a za jego stopami widać ślady krwi.
APW, „Nasz Dziennik”
Od niedawna w Polsce jest kościół, który ma jego relikwie. Razem z trzynastoma innymi męczennikami został beatyfikowany w 2005 roku w Meksyku przez Benedykta XVI. Z kolei w 2016 roku Papież Franciszek uznał cud za wstawiennictwem bł. José Sáncheza del Río, jego kanonizacja miała miejsce w Watykanie w październiku tego samego roku. Dlaczego Kościół uznaje go za świętego? Przede wszystkim
za sprawą jego męczeńskiej śmierci i świadectwa niezłomnej wiary, nawet w czasie największej próby. Święty José Sánchez del Río jest patronem ludzi młodych, niezachwianej wiary, wszystkich, którzy doznają przemocy, szczególnie dzieci. Meksyk pod koniec lat 20. ubiegłego wieku targany był krwawą wojną domową. W 1926 roku wybuchło powstanie Cristero
– walki między sobą toczyli katolicy (nazywani Cristeros)
z rządem meksykańskim wprowadzającym w życie niezrealizowane ustawy antyklerykalne konstytucji z 1917 roku. W walkach, które trwały do 1929 roku, zginęło 90 tys. osób. Bracia José przyłączyli się do wojsk powstańczych.
José, po polsku Józef, mimo sprzeciwu matki, też postanowił dołączyć do zbrojnej grupy. Powierzono mu obowiązki noszenia sztandaru, profetycznie ochrzczono go imieniem Tarsycjusza
– starożytnego męczennika, który jeszcze jako dziecko został zabity, broniąc Eucharystii przed profanacją. 25 stycznia 1928 roku – w czasie potyczki z wojskami federalnymi – zabito konia przywódcy powstańców. José użyczył mu swojego, by ten mógł ratować się ucieczką. Podczas odwrotu zatrzymano grupę powstańców, wśród nich był José. 7 lutego młodego powstańca odprowadzono do rodzinnej miejscowości (do Sahuayo)
i uwięziono w kościele parafialnym, sprofanowanym
i zdewastowanym przez żołnierzy. Miejscowy radny zaproponował chłopakowi dwie możliwości w celu uniknięcia kary śmierci: wpłatę 5000 pesos lub dobrowolne wstąpienie
do państwowej szkoły wojskowej. Józef odmówił. Do rodziców napisał taki list: „Moja kochana Mamo, zostałem schwytany podczas dzisiejszej bitwy. Myślę o chwili, kiedy przyjdzie mi umrzeć. Nic to jednak, Mamo. Powinnaś zgodzić się z wolą Pana Boga. Umieram szczęśliwy u boku Naszego Pana. Nie chcę, żebyś się martwiła moją śmiercią. Powiedz raczej moim braciom, bo poszli w ślady najmłodszego spośród nas, tak wypełnisz wolę Bożą. Odwagi! Udziel mi swego błogosławieństwa razem z błogosławieństwem ojca”.
W dniu wykonania kary śmierci młodemu chłopakowi przecięto skórę na stopach i zmuszono, by w takim stanie doszedł na cmentarz. Pchnięto go nożem i zmuszano, by wyrzekł się wiary. Józef krzyknął: „Viva Cristo Rey!”. Kapitan, zdenerwowany odwagą i zachowaniem chłopca, zastrzelił go
z własnego pistoletu. W czasie tortur namawiano go wielokrotnie: „Wyrzeknij się Boga”. On, bez chwili zawahania, donośnie wyznawał wiarę krótkim: „Viva Cristo Rey!”. Nawet gdy na jego oczach wieszano przyjaciela i tym próbowano
go złamać, on mówił: „Viva Cristo Rey!”. Nawet gdy próbowano go uciszyć i złamano mu szczękę, on wypowiadał słowa: „Viva Cristo Rey!”. Tuż przed śmiercią zadano mu niewyobrażalny ból: zdarto mu skórę u stóp, on nadal pozostał przy swoim: „Viva Cristo Rey!”. Jego wiara była większa niż zło, które go spotykało i silniejsza niż ból, który mu zadawano. Na obrazie kanonizacyjnym stoi z palmą (znakiem męczeństwa), a za jego stopami widać ślady krwi.