Franciszek ogłosił dwóch nowych świętych

Niedziela, 9 października 2022 (13:57)

Prośbę o beatyfikację ks. bp. Giovanniego Battisty Scalabriniego i Artemidesa Zattiego wypowiedział ks. kard. Marcello Semeraro, prefekt Dykasterii ds. Spraw Kanonizacyjnych, w towarzystwie postulatorów.
Następnie przedstawił krótkie życiorysy nowych świętych. W odpowiedzi Franciszek wygłosił formułę kanonizacji.
Na frontonie bazyliki odsłonięto portrety nowych świętych, po czym przed ołtarz przyniesiono ich relikwie.

Giovanni Battista Scalabrini urodził się 8 lipca 1839 roku
w Fino Mornasco w prowincji Como we Włoszech. W 1863 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Mianowany proboszczem na obrzeżach miasta, rozwinął szczególną działność w odpowiedzi na problemy społeczne
i wychowanie młodzieży. W 1876 roku w wieku 36 lat został mianowany biskupem Piacenzy. Początki posługi
od razu ujawniły charakterystyczne cechy jego biskupiej posługi: troskę o duchowieństwo i seminarzystów, bliskość do ludźmi, troskę o nauczanie katechizmu, dobroczynność wobec potrzebujących. Z niezwykłą gorliwością
i dalekowzrocznością podjął wyzwanie duszpasterskie, jakim była emigracja rodzin do Stanów Zjednoczonych
i Ameryki Południowej. Opracował i zrealizował projekt odpowiedniej opieki duszpasterskiej dla migrantów.
Za zgodą Papieża Leona XIII rozpoczęło działalność Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola, które założył
w Piacenzy w 1887 roku. Ksiądz bp Scalabrini założył również świeckie stowarzyszenie „San Raffaele”, aby pomagać migrantom w portach, z których wypływali
i do których docierali. Założył też Zgromadzenie Sióstr Misjonarek św. Karola Boromeusza. W latach 1901-1904 odwiedzał misjonarzy w miejscach ich apostolatu.
Po powrocie z Brazylii zaczął chorować. Zmarł 1 czerwca 1905 roku.

Artemides Zatti urodził się 12 października 1880 roku
w Boretto, w prowincji Reggio Emilia we Włoszech. Bieda zmusiła rodzinę do emigracji do Argentyny. Osiedlili się
w Bahía Blanca. Tam młody Artemides związał się z parafią prowadzoną przez salezjanów, co zrodziło w nim pragnienie zostania zakonnikiem. W wieku 20 lat wyjechał do Bernal jako aspirant. Pomagając choremu księdzu, zaraził się gruźlicą. W konsekwencji czego został przeniesiony do Viedmy, gdzie znajdował się szpital misyjny. Artemides, na sugestię ks. Evasio Garronego, obiecał, że jeśli wyzdrowieje, poświęci swoje życie cierpiącym. Za wstawiennictwem Maryi Wspomożycielki został uzdrowiony. 18 lutego 1911 roku złożył profesję wieczystą jako salezjanin i natychmiast zabrał się do pracy z chorymi, najpierw rozdając leki, a następnie prowadząc szpital w Viedmie. Przede wszystkim pracował tam jako pielęgniarz, ceniony przez pacjentów i lekarzy. Jeździł rowerem, odwiedzając chorych w domach. Ubrany w fartuch i niosąc torbę z lekami i przyrządami, trzymał kierownicę jedną ręką, a drugą odmawiał Różaniec. Kochał ludzi, służąc tym, którzy nie mieli nic, mieszkali w ruderach na przedmieściach. Swoją wiarą i radością zjednywał sobie wszystkich. Ucieleśniał to, co św. Jan Bosko powiedział swoim pierwszym misjonarzom, którzy wyjechali do Ameryki: „Otocz szczególną opieką chorych, dzieci, osoby starsze, ubogich, a zyskasz błogosławieństwo Boga
i życzliwość ludzi”. W 1950 roku pojawiły się u niego oznaki choroby nowotworowej, którą przeżywał z heroizmem
aż do śmierci, 15 marca 1951 roku.

JG, KAI