Relikwie św. Szczęsnego Felińskiego w "ołtarzu Ojczyzny"
Piątek, 1 marca 2013 (11:41)Relikwie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, gorliwego kapłana i niezłomnego patrioty, zostaną wprowadzone w najbliższą niedzielę (3 marca) do „ołtarza Ojczyzny” znajdującego się w parafii pw. św. Stefana na radomskim Idalinie.
Uroczystość rozpocznie się o godz. 10.00. Wprowadzenia relikwii dokona ks. bp Adam Ozimek, biskup pomocniczy diecezji radomskiej. Relikwie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego będą kolejnymi, które zostaną umieszczone w radomskiej świątyni. W panteonie polskich świętych mieszczącym się w „ołtarzu Ojczyzny” znajdują się już relikwie bł. Jana Pawła II oraz bł. ks. Jerzego Popiełuszki.
Uroczystość wprowadzenia relikwii do świątyni poprzedziło przygotowanie duchowe, którym było odmówienie nowenny do św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Ponadto parafianie mogli wysłuchać wykładu wygłoszonego w minioną niedzielę, a przybliżającego osobę i historię życia tego polskiego świętego.
Uroczystość wprowadzenia relikwii do radomskiej świątyni nabiera dodatkowego znaczenia, ponieważ w tym roku przeżywamy 150. rocznicę wybuchu Powstania Styczniowego, z którym również św. Szczęsny Feliński był powiązany.
Życiorys św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego
Zygmunt Szczęsny Feliński urodził się 1 listopada 1822 roku w Wojutynie, w powiecie łuckim, na Wołyniu. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Wyświęcony na kapłana został 8 września 1855 roku, rok przed terminem ukończenia studiów, przez rektora Akademii Duchownej ks. abp. Ignacego Hołowińskiego. Po święceniach został skierowany do jednej z petersburskich parafii, gdzie w sposób szczególny zainteresował się losem polskich sierot pozostających bez opieki. W 1857 r. założył żeńskie zgromadzenie zakonne Rodziny Maryi. Głównym zadaniem zakonu było wychowanie sierot i dzieci pochodzących z ubogich rodzin, a także opieka nad chorymi i starcami w utworzonym w tym celu Przytułku Katolickim. Mimo braku funduszy wszystko, co czynił, zawierzał Bożej Opatrzności, dzięki której zawsze udawało mu się znaleźć wsparcie w ofiarności zamożnych ludzi. Zaangażowanie Zygmunta Szczęsnego Felińskiego i pomoc sióstr zaowocowały powstaniem m.in. szpitala dla chorych, szwalni dla dziewcząt, a nawet szkoły.
Święty Zygmunt Szczęsny Feliński w latach 1862-1883 był arcybiskupem metropolitą warszawskim. Jako pasterz warszawskiego Kościoła nie ustępował on caratowi rosyjskiemu, który liczył, że zyska sojusznika w Warszawie. Ks. abp Szczęsny Feliński nie był jednak zwolennikiem zbrojnego powstania przeciwko niemu. Świadomy był ich klęski wobec całkowitej nieproporcjonalności sił i środków. Mimo wielu nieprzychylnych opinii metropolita warszawski stawał w obronie represjonowanych za śpiewy patriotyczne. – Póki pełnię to, co uważam za powinność, póty mam spokój wewnętrzny, chociażbym miał być od wszystkich potępiony – mówił wówczas. Po tym, jak zaostrzyła się sytuacja w kraju, gdzie dochodziło do coraz większego gnębienia Polaków przez Rosjan, ks. abp Szczęsny Feliński napisał list do cara Aleksandra II, w którym domagał się od niego wstrzymania akcji zbrojnej i uznania niepodległego bytu Narodu Polskiego. Ponadto przeciwstawił się też namiestnikowi, wielkiemu księciu Konstantemu. Ten nakazał arcybiskupowi zrezygnowanie ze sprawowania procesji Bożego Ciała w 1863 roku. Książę Konstanty groził nawet użyciem armat, a mimo to arcybiskup nie uległ. Metropolita wyraził zdecydowany protest wobec skazania na śmierć zakonnika biorącego udział w Powstaniu Styczniowym, którego powieszono na szubienicy w habicie. Za ten sprzeciw ks. abp Szczęsny Feliński dostał nakaz stawienia się przed carem Rosji. Jednak do spotkania nie doszło. W drodze polski hierarcha został uwięziony i był przetrzymywany mimo zdecydowanego sprzeciwu Stolicy Apostolskiej, która potępiła ten fakt.
Obawy arcybiskupa co do wszczętego Powstania Styczniowego niestety okazały się słuszne. Mimo ofiarności i odwagi powstańców i mimo stworzenia sprawnego państwa podziemnego, nierówność sił oraz zawiedzione nadzieje na pomoc zagraniczną przypieczętowały upadek Powstania. W Królestwie Polskim gen. Teodor Berg, a na Litwie gen. Michał Murawiow wprowadzili terror względem Polaków w ich własnej Ojczyźnie.
Uwolniony w 1882 roku arcybiskup wyjechał z Rosji do zaboru austriackiego – do Galicji, gdzie zamieszkał w małej miejscowości Dźwiniaczce. Zygmunt Szczęsny Feliński prowadził tam działalność duszpasterską oraz społeczną. W 1892 roku własnym kosztem wzniósł szkołę dla 400 dzieci, otworzył przedszkole, pensjonat dla dziewcząt. Ponadto budował kościół i dom zakonny.
Zmarł w opinii świętości 17 września 1895 roku w Krakowie. Poźniejszy święty został pochowany został zgodnie ze swoją wolą w Dźwiniaczce. Natomiast po odzyskaniu przez Polskę niepodległości doczesne szczątki metropolity zostały przewiezione w dniu 5 czerwca 1920 roku do Warszawy do kościoła Św. Krzyża.
Proces beatyfikacyjny ks. abp. Szczęsnego Felińskiego wszczęto w 1965 roku. Beatyfikacji 18 sierpnia 2002 roku dokonał Papież Jan Paweł II. Natomiast siedem lat później, bo 11 października 2009 roku, Ojciec Święty Benedykt XVI wyniósł tego wielkiego polskiego świętego na ołtarze. Było to możliwe dzięki potwierdzonemu cudowi uzdrowienia z zaniku szpiku kostnego u zakonnicy ze zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi.