Seminarium jest jak dom

Wtorek, 16 marca 2021 (16:10)

Na przestrzeni stuletniej działalności Pallotyńskie Seminarium „zrodziło” do kapłańskiego życia ponad tysiąc powołanych, służących Bogu i Kościołowi w kraju i na misjach.

– Spośród wielu bohaterskich współbraci naszego zakonu zechciejmy wspomnieć ks. Józefa Jankowskiego SAC, beatyfikowanego przez św. Jana Pawła II w 1999 roku, wraz z ks. Józefem Stankiem SAC, kapelanem Powstania Warszawskiego – przypomina rektor Wyższego Seminarium Duchownego ks. Mirosław Mejzner SAC.

Dziś kształci się w nim 24 alumnów z Polski, Białorusi i Korei Południowej. A także seminarzyści Misjonarzy Krwi Chrystusa i Małego Dzieła Boskiej Opatrzności (Orioniści).

Rok akademicki 1918/1919 uważa się za początek Wyższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Pallotyni) (WSDSAKP) w Polsce. Seminarium po latach wojny i tułaczki na dobre osiedliło się w Ołtarzewie pod Warszawą dopiero w 1948 roku. Obiekt konsekrował Prymas Polski, ks. kard. Stefan Wyszyński w 1953 roku. Czas biegnie szybko i seminarium znowu wymaga inwestycji budowlanych.

– Świętowanie stulecia Pallotyńskiego Seminarium w latach poprzednich stało się okazją do refleksji nad jego przyszłością zarówno formacyjną, jak i materialną. Zarządy prowincjalne podjęły decyzję o rozpoczęciu remontu głównego gmachu, co było już naglącą koniecznością. Ze względu na rozmach, kompleksowość i koszty został on nazwany „remontem stulecia” i cały czas trwa – podkreśla w rozmowie z „Naszym Dziennikiem” rektor Seminarium Księży Pallotynów ks. Mirosław Mejzner.

Pomyślność „remontu stulecia” zawierzono Bożej Opatrzności i opiece św. Józefa. Pomimo trwającej epidemii, która jeszcze bardziej skomplikowała realizację planów, ufność w Bożą pomoc nie ustaje. O wsparcie proszą również sami klerycy, gdyż seminarium to przez kilka lat ich podstawowe miejsce egzystencji.

– Mimo że to mój pierwszy rok w Wyższym Seminarium Duchownym, to mogę powiedzieć, że seminarium jest dla mnie jak dom. Czas formacji seminaryjnej jest bardzo potrzebny, by móc dokładniej i głębiej rozeznać swoje powołanie, rozwijać swoje zdolności, a także tworzyć i umacniać więzi we wspólnocie. Mimo że z niecierpliwością oczekujemy na przeprowadzkę do aktualnie remontowanego budynku seminarium, to nie próżnujemy i poprzez naukę, modlitwę i pracę przygotowujemy się do święceń i posługi kapłańskiej – dzieli się kleryk I roku Damian Kikta.

Wspólnota seminaryjna odwdzięcza się dobroczyńcom poprzez codzienną modlitwę, zwłaszcza podczas czwartkowych adoracji Najświętszego Sakramentu i Mszy Świętych.

– Jeden ze współbraci nazwał Pallotynów Symfonią niedokończoną. Ufam, że jestem jej kolejnym, acz nieprzypadkowym dźwiękiem. Czego nas uczy życie w seminarium? Współbrzmienia, wszak mieszkamy we wspólnocie. Tak mi się zdaje, że na tym polega cała formacja seminaryjna, a zarazem czystość dźwięków Pallotyńskiej Symfonii: stawać w prawdzie. Innymi słowy, wychowują nas do niefałszowania codzienności, do życia z Bogiem dwadzieścia cztery godziny na dobę i siedem dni w tygodniu – wyznał pochodzący z Białorusi, dwudziestotrzyletni kleryk V roku Pavel z rodziny Kozłowskich.

Wszystkim powołanym do pallotyńskiego dzieła możemy pomóc urządzić ich pokoje i sale seminaryjne. Każdy, kto chciałby wesprzeć kleryków, może wpłacić na konto Wyższego Seminarium Duchownego równowartość sumy potrzebnej do zakupu konkretnych mebli, a w przekazie wpisać ich nazwę. O szczegółach akcji można przeczytać  na stronie TUTAJ.

APW