Wkrótce beatyfikacja założycielki Redemptorystek

Czwartek, 16 czerwca 2016 (11:23)

Maria Celeste Crostarosa urodziła się w Neapolu 31 października 1696 roku. Wzrastała w rodzinnej atmosferze, głęboko religijnej, która pozytywnie wpływała na jej silny, ekstrawertyczny charakter i żywą inteligencję.

Wstąpiwszy w młodym wieku do Karmelu, dała się poznać jako osoba o głębokiej duchowości i obdarzona talentem do organizacji życia we wspólnocie. Niestety, klasztor został zamknięty i musiała przenieść się do innego domu w Scala k. Neapolu, gdzie w 1725 r. rozpoczęły się objawienia inspirujące ją do założenia nowego instytutu zakonnego. Za radą spowiednika i mistrzyni nowicjatu napisała reguły „Instytut i Reguły Najświętszego Zbawiciela zawarte w Świętych Ewangeliach”. Crostarosa poznała tam także św. Alfonsa de Liguoriego, przyszłego założyciela Redemptorystów, który odegrał znaczącą rolę w narodzinach nowego Instytutu.

W 1731 roku powstał Zakon Najświętszego Zbawiciela, który wraz z papieskim zatwierdzeniem w 1750 roku zmienił nazwę na Najświętszego Odkupiciela. Wkrótce po tym, ze względu na zmianę reguł, zaistniało szereg nieporozumień między Crostarosą, kierownikiem duchowym bp. Falcoią i wspólnotą sióstr. Doprowadziło to do wydalenia z klasztoru Marii Celeste. Wraz z nią dobrowolnie opuściły klasztor jej dwie rodzone siostry.

Po kilku latach tułaczki powstała wreszcie w Foggia wspólnota zakonna według pierwotnej reguły. Maria Celeste odnowiła także relacje z redemptorystami, szczególnie ze św. Gerardem Majellą. Kiedy zmarła 14 września 1755 roku w Foggii, jej mieszkańcy – usłyszawszy o jej śmierci – mowili: „Zmarła święta przełożona”, podążyli licznie do kościółka-klasztoru, aby powierzyć się jej wstawiennictwu. W tym samym dniu, w Materdomini, umierający już św. Gerard, zwracając się do brata, który się nim opiekował, powiedział: „Dzisiaj w Foggii odeszła matka Maria Celeste, by cieszyć się Bogiem”.

Oprócz „Autobiografii” i „Reguł Zakonu” Crostarosa pozostawiła czternaście dzieł (wszystkie o mistycznej treści) oraz ciekawy zbiór listów, który podkreśla jej wewnętrzną postawę w najbardziej krytycznych momentach życia. Od młodości doświadczyła mocnego wezwania do świętości i mistycznego zjednoczenia (małżeństwa) z Chrystusem, wymagającym Oblubieńcem i poszukiwała zawsze radykalizmu na drodze konsekracji zakonnej, której zaproponowała pewną reformę, pojmując życie mniszek jako doskonałe naśladowanie życia Chrystusa, a wspólnotę zakonną jako żywą pamiątkę Jego odkupieńczej miłości do wszystkich. Eucharystia, przebite Serce Zbawiciela i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny stanowiły stałe centrum jej duchowości. Doznane upokorzenia nie zniechęcały jej, lecz utwierdzały ją w przekonaniu, by przylgnąć do Bożego planu. Miała także dary nadprzyrodzone i mistyczne doświadczenia, które sprawiły – według jej autobiograficznego świadectwa – że doświadczała „błogosławionej szczęśliwości” i wielkiej „słodyczy”. Jej postawa charakteryzuje się jasnym i spójnym świadectwem życia konsekrowanego, naśladowaniem Jezusa ukrzyżowanego w doświadczeniu rad ewangelicznych. Jest „silną kobietą” na miarę biblijnych niewiast, mistyczką o wielkim znaczeniu.

Papież Franciszek uznał jej heroiczność cnót 3 czerwca 2013 r. i ogłosił czcigodną. 14 grudnia 2015 roku Kongregacja do Spraw Kanonizacyjnych wydała dekret o uznaniu cudu przez jej wstawiennictwo.

o. Mariusz Mazurkiewicz CSsR