Nowenna przed Aktem zawierzenia Matce Bożej
Twoje zwycięstwo, Maryjo!
Wtorek, 26 kwietnia 2016 (04:10)Dzień trzeci (26 kwietnia)
W naszej 1050-letniej historii jako Naród byliśmy wielokrotnie zagrożeni, a nawet niewoleni… Obok ducha walki i odwagi w sercu ochrzczonych Polaków wytworzył się niemalże instynktowny odruch wiary – uciekanie się pod obronę Maryi. Prymas Wyszyński zaznaczył, że w tej postawie naśladujemy samego Chrystusa w Jego najgłębszej więzi i najserdeczniejszym związku z Jego Matką, Maryją. Przez nasze oddawanie się i zawierzanie Bożej Rodzicielce odnajdujemy w katolicyzmie drogę do Zwycięskiego Pana, przez którego śmierć i zmartwychwstanie odnosimy zwycięstwo najpierw nad sobą – własnymi grzechami, a następnie nad mocami ciemności tego świata. W kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze znajduje się napis po cudownej obronie z 1655 roku: „Przybyszu, oto ’Góra Zwycięstwa’ […] Złóż dziękczynienie Bogu, który dał nam zwycięstwo przez Pana Jezusa Chrystusa i Jego Matkę. Pamiętaj też, aby potomności przekazać, jakimi wielkimi dobrami Bóg uwieńczył Polskę”.
Sytuacja Kościoła w Polsce na początku lat pięćdziesiątych XX wieku, w czasie obejmowania stolicy prymasowskiej przez biskupa lubelskiego Stefana Wyszyńskiego, a następnie w pierwszych latach jego służby, była bardzo trudna. Zamykano małe seminaria i szkoły zakonne, rozwiązywano wszystkie organizacje katolickie, wprowadzano wychowanie młodzieży bez Boga. Prymas, oddany Maryi, rozpoczął konsekwentną obronę Kościoła w Polsce. 8 maja 1953 roku Episkopat Polski zebrał się w Krakowie na Wawelu z okazji 700. rocznicy kanonizacji św. Stanisława Biskupa. Uchwalono wówczas tzw. memoriał do rządu W. Bieruta, podpisany przez Prymasa w imieniu wszystkich biskupów: „Gdy postawiono nas wobec alternatywy – albo poddanie jurysdykcji kościelnej jako narzędzia władzy świeckiej, albo osobista wiara – wahać się nie będziemy. Pójdziemy za głosem apostolskiego naszego powołania i kapłańskiego sumienia […]. Rzeczy Bożych na ołtarzach cezara składać nam nie wolno. Non possumus!” (8 maja 1953). Słowa te stały się bezpośrednią przyczyną uwięzienia kardynała.
25 września 1953 roku późnym wieczorem, po wygłoszeniu kazania w kościele św. Anny, w uroczystość św. Władysława z Gielniowa, funkcjonariusze UB aresztowali Prymasa. Wywieziono go najpierw do Rywałdu, potem do Stoczka Warmińskiego, po roku do Prudnika Śląskiego, wreszcie w 1955 roku – do Komańczy. 8 grudnia 1953 roku w Stoczku Warmińskim ksiądz Prymas złożył akt osobistego oddania się w niewolę Matki Najświętszej: „Oddaję się Tobie, Maryjo, całkowicie w niewolę […]. Wszystko, cokolwiek czynić będę przez Twoje Ręce Niepokalane, Pośredniczko łask wszelkich, oddaję ku chwale Trójcy Świętej – Soli Deo”.
Módlmy się:
Święta Maryjo, Bogurodzico Dziewico, obieram sobie dzisiaj Ciebie za Panią, Orędowniczkę, Patronkę, Opiekunkę i Matkę moją. Postanawiam sobie mocno i przyrzekam, że Cię nigdy nie opuszczę, nie powiem i nie uczynię nic przeciwko Tobie. Nie pozwolę nigdy, aby inni cokolwiek czynili, co uwłaczałoby czci Twojej. Błagam Cię, przyjmij mnie na zawsze za sługę i dziecko swoje. Bądź mi pomocą we wszystkich moich potrzebach duszy i ciała oraz w pracy kapłańskiej dla innych.
Oddaję się Tobie, Maryjo, całkowicie, w niewolę, a jako Twój niewolnik poświęcam Ci ciało i duszę moją, dobra wewnętrzne i zewnętrzne, nawet wartość dobrych uczynków moich, zarówno przeszłych, jak obecnych i przyszłych, pozostawiając Ci całkowite i zupełne prawo rozporządzania mną i wszystkim bez wyjątku, co do mnie należy, według Twego upodobania ku większej chwale Boga, w czasie i w wieczności.
Pragnę przez Ciebie, z Tobą, w Tobie i dla Ciebie stać się niewolnikiem całkowitym Syna Twojego, któremu Ty, o Matko, oddaj mnie w niewolę, jak ja Tobie oddałem się w niewolę. Wszystko, cokolwiek czynić będę, przez Twoje Ręce Niepokalane, Pośredniczko łask wszelkich, oddaję ku chwale Trójcy Świętej – soli Deo!
Mario Jasnogórska, nie opuszczaj mnie w pracy codziennej i okaż swe czyste Oblicze w godzinę śmierci mojej. Amen.
(Akt oddania w niewolę Matce Bożej, Stefan kard. Wyszyński, 8 grudnia 1953 r.)
Wielka Boga-Człowieka Matko, Niepokalana Dziewico Maryjo, Matko Kościoła i Królowo Polski, Matko naszego zawierzenia – módl się za nami!
Ojcze nasz…
Zdrowaś Maryjo…
Chwała Ojcu…
Pod Twoją obronę…