Chronić dar Stwórcy

Środa, 20 kwietnia 2016 (20:41)

Jak zauważył ks. dr hab. Krzysztof Burczak, prodziekan WPPKiA KUL, dokonując uroczystego otwarcia konferencji, wydarzenie wpisuje się w misję uniwersytetu nadaną przez św. Jana Pawła II: „Uniwersytecie! Służ Prawdzie! Jeżeli służysz Prawdzie – służysz Wolności. Wyzwalaniu Człowieka i Narodu. Służysz Życiu!”.

– Żyjemy w czasach, w których człowiek musi bronić prawdy o samym sobie. To zadziwiające! Życie uznawane jest za najwyższą wartość, wartość wszystkich wartości, bo jeśli człowiek nie żyje, to wszystko inne przestaje być dla niego jakąkolwiek wartością – mówił ks. dr hab. Burczak.

Dodał, że w naszych czasach szczycących się tak wysokim rozwojem intelektualnym, musimy bronić prawdy o człowieku, o życiu.

O tym, że mamy chronić życia, które jest darem Stwórcy i należy wyłącznie do Niego, przypomniał ks. prof. Wiesław Wenz z Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.

– Żaden człowiek nie przychodzi na świat przez przypadek, zawsze jest wyrazem stwórczej miłości Boga. Kto podnosi rękę na człowieka, podnosi rękę na samego Boga – wskazywał prelegent.

Podkreślał, że Kościół niezmiennie głosi naukę o nienaruszalności życia człowieka w łonie matki i o obowiązkach wobec niego już od chwili poczęcia. Depozyt wiary stał się tutaj fundamentem dla porządku jurydycznego. – Już w pierwszym znanym katechizmie chrześcijańskim z ok. 95 roku czytamy: „nie będziesz zabijał płodu, przerywając ciążę, ani nie zabijesz zrodzonego dziecięcia” – cytował.

To prawo stojące w obronie świętości i nienaruszalności życia potwierdzały wypowiedzi kolejnych papieży, a umocniła je koncepcja personalizmu chrześcijańskiego i powstałe na jej fundamencie pojęcie godności osoby ludzkiej. Po raz pierwszy papież Sykstus V w 1588 r. ustanowił karę ekskomuniki latae sententiae (wiążącej mocą samego prawa) zastrzeżoną osobiście papieżowi, za spędzenie płodu, dzieciobójstwo, uznając je za najokropniejsze przestępstwa. Na przestrzeni kolejnych wieków prawo to ulegało pewnym modyfikacjom, aż do obecnego Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku, w którym prawodawca podaje w kan. 1398, że „kto powoduje przerwanie ciąży, po zaistnieniu skutków, podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa”. Prof. Wenz przypomniał, że z racji Nadzwyczajnego Roku Miłosierdzia każdy kapłan może zdjąć sankcję karną i poddać ją pod absolucję sakramentalną.

O wezwaniu św. Jana Pawła II do służby kulturze życia, przypomniał ks. prałat dr Tadeusz Pajurek, prezes Zarządu Centrum św. Jana Pawła II w Lublinie. – Obrona, promocja życia ludzkiego jest przejawem uczestnictwa w misji Chrystusa, dlatego powinna mieć charakter posługi miłości, która wyraża się przez osobiste świadectwo, różne formy wolontariatu, działalności społecznej czy też zaangażowania politycznego. To potrzeba szczególnie nagląca w chwili obecnej, gdy kultura śmierci tak agresywnie atakuje kulturę życia i często wydaje się nad nią przeważać – apelował prelegent. Wskazał, że w archidiecezji lubelskiej instytucjami, które szczególną troską otaczają życie, są Wydział Duszpasterstwa oraz Archidiecezjalne Duszpasterstwo Rodzin. Jako inicjatywy, które wpisują się w służbę życiu i rodzinie, prelegent podał Marsz dla Życia i Rodziny organizowany przez Centrum św. Jana Pawła II w Lublinie, działalność Funduszu Obrony Życia, w ramach którego funkcjonuje Dom Samotnej Matki i Ośrodek Ratowania Dziecka Opuszczonego, a także parafialne poradnie rodzinne oraz popularyzację modlitwy duchowej adopcji dziecka poczętego.

Sympozjum podzielone było na trzy sesje wykładowe, wieńczone dyskusją, podczas których uczestnicy mieli możliwość zabrania głosu i zadawania pytań prelegentom.

Monika M. Zając, Lublin