Jesień Piasta, dołowanie Wisły

Środa, 23 grudnia 2015 (04:15)

Piłkarska jesień już za nami. Przydługa, bo jeszcze nigdy się nie zdarzyło, by zawodnicy ligowe zmagania kończyli kilka dni przed Wigilią. Na szczęście aura okazała się w tym roku łaskawa, nie było ani opadów śniegu, ani przymrozków, które kopanie piłki uczyniłyby zajęciem koszmarnym i niebezpiecznym, a wyniki uzależniły od przypadków. Taki terminarz, przypomnijmy, nie wynikał jednak z czyjejś fanaberii lub fantazji, tylko z mistrzostw Europy, które w czerwcu rozpoczną się we Francji. Nasza reprezentacja na nie awansowała, marzy o sukcesie, a by zwiększyć swe szanse, będzie musiała się odpowiednio przygotować. A do tego podopieczni Adama Nawałki będą potrzebowali w pierwszym rzędzie czasu. Stąd sezon musi zakończyć się wcześniej, a przed piłkarzami aż 37 kolejek.

Wracając do tego, co wydarzyło się jesienią. Piast jeszcze nie tak dawno był skazywany co najwyżej na walkę o utrzymanie. Nikt nie stawiał go w gronie kandydatów do miejsc na podium, tym bardziej mistrzostwa Polski. Okazało się jednak, że pieniądze na boisku nie grają, że świetny trener (Radoslav Latal) plus piłkarze ambitni, z charakterem (oczywiście też umiejętnościami) mogą przynieść niespodziewany sukces. Gliwiczanie w 21 rozegranych kolejkach odnieśli aż 14 zwycięstw. Zgromadzili 45 punktów, o pięć wyprzedzają Legię Warszawa. Gdyby liga toczyła się według starej formuły, gdyby nie podział punktów, byliby faworytami w wyścigu o tytuł i wypowiadaliby się o nim z pewnością odważniej.

Na razie są sensacją, w której wynikach nie było grama przypadku. Piast, co trzeba podkreślić, jesienią grał bardzo dobrze. Notował wpadki (choćby 2:5 z Górnikiem Zabrze), ale gdy wydawało się, że wpada w dołek, pokazywał klasę i charakter. Rok zakończył efektownym 2:0 z Lechem Poznań, mistrzem Polski. Ten mecz miał pewien wymiar symboliczny, przed nim „Kolejorz” mógł się pochwalić serią sześciu wygranych z rzędu, ale wojownicy Latala udowodnili, że warto i trzeba się z nimi liczyć.

Lech długo był największym rozczarowaniem sezonu. Przegrywał mecz za meczem, spadał na dół tabeli. Gdy sięgnął dna, działacze uderzyli w stół i zwolnili Macieja Skorżę. Drużyna była rozbita, wyglądała fatalnie, na kompletnie rozbitą. Ale następca, Jan Urban, ją podniósł. Pod jego wodzą „Kolejorz” zaczął piąć się w górę. Wygrywał, łapał formę, a gdy pokonał Legię na Łazienkowskiej, mógł obwieścić triumfalny powrót. Pod wodzą Urbana zespół przegrał tylko raz, w Gliwicach, i jest w tabeli szósty – z widokami na puchary.

Trener zmienił się też w drugiej naszej „eksportowej” drużynie, Legii. Norwega Henninga Berga zastąpił Rosjanin Stanisław Czerczesow. Warszawianie jesienią specjalnie nie porywali, jednak byli solidni, a poza tym mieli w składzie niesamowitego Nemanję Nikolicia. Urodzony w Serbii Węgier zdobył jesienią 21 bramek, więcej niż... cała Korona Kielce i tylko o dwie mniej od Lecha. To głównie dzięki niemu Legia jest w tabeli druga, a wiosną zamierza zaatakować tytuł. To jedyny interesujący ją cel.

Ogólnie jesień w ekstraklasie była okresem niespodzianek, a nawet sensacji. Piasta na czele nie spodziewał się nikt, a kto zakładał, że trzecie miejsce przypadnie Cracovii Kraków, czwarte Pogoni Szczecin, a piąte Ruchowi Chorzów? Nad Cracovią warto się zatrzymać, bo była bodaj najefektowniej grającym zespołem ligi. To niesamowite, jak odmienił ją trener Jacek Zieliński, który zastał zespół słabiutki, bojaźliwy, walczący o utrzymanie. Dziś „Pasy” chwilami porywają, prezentując słynną krakowską szkołę, na którą aż chce się patrzeć. Chorzowian z kolei pociągnął Mariusz Stępiński. Zeszły sezon spędził na ławce w Wiśle. Tam szansy praktycznie nie dostawał, grywał rzadko, strzelał niewiele goli. Krakowianie nie zdecydowali się go wykupić z Norymbergi, oporów nie mieli natomiast działacze „Niebieskich”. W Chorzowie zawodnik zabłysnął, zdobył aż 11 bramek, trafił do reprezentacji Polski.

Tak samo jak Cracovia, a może nawet ładniej, grywała Wisła. Grywała do czasu, aż Bogusław Cupiał, jej właściciel, uznał, iż trzeba wymienić kierownika. Po derbowej porażce zwolnił Kazimierza Moskala i zespół... w katastrofalnym stylu przegrał cztery kolejne mecze. Tak, to prawda, pod wodzą tego szkoleniowca Wisła miewała problemy, nie potrafiła wygrać dwóch meczów z rzędu, ale fakt ten nie wynikał z tego, że Moskal był niezdarnym fachowcem. Wynikał raczej z tego, do jakiego stanu Cupiał Wisłę doprowadził. Dziś jest ona klubem bez przyszłości, z gigantycznymi długami, fatalnie zarządzanym, mającym ogromne problemy organizacyjne. 13. miejsce w tabeli i dwa punkty przewagi nad ostatnim Podbeskidziem Bielsko-Biała nie wzięły się z przypadku.

Gdy spogląda się na tabelę, uwagę zwraca fakt, jak wiele znanych firm znalazło się w dolnych jej rejonach. Wisła jest 13., Górnik Zabrze 15., Śląsk Wrocław 14. W tabeli jest też niesamowicie ciasno, bo ósmą Jagiellonią Białystok od ostatniego Podbeskidzia dzielą tylko cztery punkty. To obiecuje ciekawą wiosnę, bo każdy mecz, każdy punkt będzie w niej na wagę złota. Dziś praktycznie wszyscy mogą powiedzieć, że mają (większe lub mniejsze) szanse na awans do grupy mistrzowskiej. Zima zapowiada się zatem bardzo interesująco, w zaciszu gabinetów trwają już dyskusje, co zrobić, by osiągnąć założone cele. Jesień wykreowała kilka nowych gwiazd (Nikolić, Łotysz Deniss Rakels z Cracovii czy Czech Kamil Vacek z Piasta, Radosław Cierzniak z – mimo wszystko – Wisły). Niewykluczone, że niektórzy z nich staną się bohaterami hitowych transferów.

Na ligowe boiska piłkarze powrócą 12 lutego.

Piotr Skrobisz