Dziś w „Naszym Dzienniku”
28 maja
Czwartek, 28 maja 2015 (02:17)Zamyślenia majowe 2015 „Samym pięknem jesteś, o MARYJO!”
Kochani moi!
Dziś jest 28 maja – czwartek.
Był rok 1981. Byłem proboszczem w Gołąbkach.
Ojciec Święty ranny śmiertelnie.
Ksiądz Prymas Stefan Kardynał Wyszyński umiera,
a był to właśnie 28 maja, czwartek,
Wniebowstąpienie.
Obraz Matki Bożej nawiedzającej parafie
był wtedy w Gołąbkach.
Ksiądz Prymas prosił, aby przywieźć Mu obraz Madonny.
Czuję, co Wielki Prymas mówił Matce Bożej.
Ojciec Święty – Polak mówił
o Księdzu Prymasie tak:
Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego Papieża Polaka,
gdyby nie było Twojej wiary
niecofającej się
przed więzieniem i cierpieniem,
Twej heroicznej nadziei, Twego zawierzenia bez reszty
Matce Kościoła, gdyby nie było Jasnej Góry.
A do Matki Bożej Prymas mówił:
Maryjo!
Niech wszystko moje wielbi Ciebie.
O jedno proszę, byś wziąwszy wszystko moje,
zechciała bronić Kościoła Chrystusowego.
Ochraniaj go płaszczem macierzyńskim.
Skryj go w sercu swoim,
a jeśli trzeba – zabij mnie!
aby mógł żyć Kościół w Polsce.
A do nas:
Wszystko postawiłem na Maryję.
Maryjo, Królowo Polski,
jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam!
A gdy będę w więzieniu, a powiedzą Wam,
że Prymas zdradził sprawy Boże – nie wierzcie!
że Prymas ma nieczyste ręce – nie wierzcie!
że Prymas stchórzył – nie wierzcie!
że Prymas działał przeciwko Narodowi i Ojczyźnie – nie wierzcie!
Kocham Ojczyznę więcej niż własne serce.
Dla mnie największa miłość po Bogu i Maryi – to Polska!
Szczycę się tym, żem znał Wielkiego Prymasa.
On namaszczał mi ręce
i pytał: Czy przyrzekasz mi i następcom
szacunek i posłuszeństwo?
Przyrzekam!
Pamiętam Jego majestat i czuję ciepło Jego rąk.
Wchodząc na Jasną Górę,
zatrzymajcie się przy pomniku Prymasa Tysiąclecia.
Tak mi z tym pomnikiem
koresponduje wiersz Słowackiego:
Z pokorą teraz padam na kolana,
Abym wstał silnym Boga robotnikiem
Gdy wstanę, mój głos będzie głosem Pana,
Mój krzyk – Ojczyzny całej będzie krzykiem.
Prymas mówił:
Przyjdą nowe czasy,
wymagają nowych świateł,
nowych ludzi i nowych mocy.
Bóg je da w swoim czasie!
Kiedy?
O, jak jesteś nam potrzebny – Wielki Prymasie,
by ktoś jeszcze raz powiedział:
Non possumus!