Przyjdź, Duchu Uświęcicielu

Niedziela, 17 maja 2015 (08:28)

Dzieło nowego stworzenia – duchowego odrodzenia człowieka – potrzebuje nieustannego udziału Ducha Świętego. Gdy zostaje On udzielony człowiekowi, rozpoczyna swoją Boską pracę, którą człowiek może i powinien przyjąć, gdyż tylko w ten sposób nowe stworzenie zmierza do swojej pełni i przynosi owoce świętości. Łaska Ducha Świętego jest źródłem świętości, w której najpełniej wyraża się dzieło dokonane przez Chrystusa Zbawiciela. Bez Ducha Uświęciciela nie ma świętości, a więc nie ma także pełni życia w odnowionym stworzeniu.

Modlimy się więc, abyśmy umieli przyjmować dzieło uświęcenia, którego kontynuowanie w dziejach przekazał Chrystus Zbawiciel swojemu Duchowi.

W jakież szczęście ród człowieczy
Łaska święta Ducha woła?
Ujrzeć Stwórcę miał wszech rzeczy
Nie zaznając śmierci zgoła.
Gdy zaś zdradą zwiedzon piekła,
Przez grzech Adam łaskę traci,
Litość Boża mu przyrzekła
Zbawcę w ludzkiej dać postaci.
Duch Najświętszy w Panny łonie
Niewymowne sprawia dziwy;
Do ludzkości ściąga dłonie
W ciele ludzkim – Bóg prawdziwy.
Wziąwszy Ducha namaszczenie,
Słowa płodne rzuca ziarno,
Leje zbawczej krwi strumienie
I ponosi śmierć ofiarną.
Zgon nasz – swym niwecząc zgonem,
Krwią swą – winy gładząc świata,
W ciele żywym, uwielbionym
Do niebiańskich krain wzlata.
Tron przy Ojcu biorąc chwały,
Król, którego wszechświat słucha,
Z łona Ojca – na świat cały
Zlewa hojnie łaski Ducha.
W blaskach, w wichrze, pełen mocy,
Karcąc szpetną złość bezprawia
I radując ród sierocy
Ojciec biednych, Duch się zjawia.
Ach, ten wicher, ognia blaski,
Wiek ci nowy głoszą, świecie.
To zakwilił wśród kołyski
Świeżo zrodzon Kościół – dziecię.
Sławiąc, Duchu, Twoje dzieła,
Pieśń Ci dzięki ślem radosną,
Żeś ludzkości, co zginęła,
Odrodzenia błysną wiosną.

W. Duch Pański napełnił okrąg ziemi.
O. A to, co wszystko ma w sobie,
ma świadomość głosu.

Módlmy się. Od Kościoła Twego, który Duch Święty zgromadził, oddal, prosimy Cię, miłosierny Boże, wszelkie napaści wroga. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

ks. prof. Janusz Królikowski