Brońcie Krzyża

Piątek, 13 marca 2015 (02:16)

 

Na górali zawsze można liczyć!
Ileż komplementów zostawił Papież
tym góralom.
A ta kapela góralska!
Ile ich było?
Nie policzysz, a wszyscy
wystrojeni, wyprasowani, kolorowi.
A jak oni groli!
Grali do płaczu i do radości.
Ołtarz był piękny i białą wstęgą
sięgał aż pod Giewont.

Jak ten Ojciec Święty widział daleko.
Widział, że przyjdą tacy, którzy
będą chcieli zdjąć krzyż
nawet z Giewontu.
Ojciec Święty wołał: Brońcie Krzyża!

Rozumieli to mieszkańcy Podhala
i kiedy skończył się wiek XIX,
ojcowie nasi na szczycie Giewontu
ustawili krzyż. Ten krzyż stoi tam i trwa.
Jest niemym, ale wymownym świadkiem
naszych czasów… Patrzy w stronę Zakopanego
i Krakowa, i dalej: w kierunku
Warszawy i Gdańska. Ogarnia
całą naszą ziemię od Tatr po Bałtyk…
Nie wstydźcie się krzyża!
Brońcie krzyża.
Dziękujmy Bogu za to, że krzyż
powrócił do szkół, urzędów i szpitali.
Niech On tam zostanie!
Ten krzyż czasem
piorunem błyska,
czasem oczy zasłania,
patrząc na dolinę ceprów.

Ojcze Święty, nie pamiętaj tego,
co było z krzyżem w Warszawie.
Jeszcze będą krzyczeć:
On naprawdę był Synem Bożym (Mt 27,54).
Jeszcze uklękną i zawołają:
Któż jak Bóg i nic nad Boga
(W. Poll).

Synku, trwogi zbądź!
Płyńmy, bądź co bądź!
Patrz, jak się zmienia!
Oto wszerz i wzwyż
– wszystko toż samo.
Krzyż stał się nam bramą
(C.K. Norwid)