Panie, dobry jak chleb

Czwartek, 12 marca 2015 (02:11)

12.03.2015 r.

 

Był rok 1987

i trzecia pielgrzymka

Ojca Świętego do Ojczyzny.

Warszawa przeżywała wtedy

Kongres Eucharystyczny

pod hasłem:

Do końca ich umiłował.

 

Msza Święta była

na placu Defilad

na tle daru

ufundowanego nam

przez ZSRR jako znaku

wiecznej przyjaźni.

Zdziwieniem wszystkich

było to,

że tu, gdzie miały

stać pomniki

wodzów rewolucji,

patrzyliśmy

na Jezusa Ukrzyżowanego

i Zmartwychwstałego, który do końca nas umiłował

(J 13,1).

Przemija postać tego świata

(1 Kol 7,31).

Cała Warszawa

śpiewała wtedy:

Panie, dobry jak chleb.

 

Chwalę się tym,

bo nie zrozumiesz,

panie wiarą znudzony,

że to moja modlitwa, którą

w słoneczną melodię ubrał

ks. prof. Wiesław Kądziela.

Ksiądz Marek Starowiejski

szepnął mi wtedy: Józek,

nie napisałbyś nigdy

„pachnie świeżym chlebem”,

gdybyś nie był ze wsi.

 

A mnie wtedy jakoś

oczy się spociły.

Widziałem wtedy ojcowe pole,

gdzie łan dojrzewa,

pachnie świeżym chlebem.

Niech ziemia nasza stanie się ołtarzem,

a chleb komunią

dla spragnionych Ciebie.

 

Ty nigdy tego

nie doświadczysz,

znudzony wiarą człowieku!

Hostię przez blade

widzę zboże,

Emmanuel już mieszka na

Taborze (C.K. Norwid).

Ks. bp Józef Zawitkowski