Widziałem Piotra

Piątek, 6 marca 2015 (02:15)

4.03.2015 r.

Skoro wspomnieliśmy dłużej
Piotra – pierwszego Papieża
(Papa znaczy ojciec),
to stosowna jest chwila,
abyśmy w roku Jana Pawła II,
Świętego Papieża Polaka,
wspomnieli o tym
największym z rodu Polaków.

Stolicą Apostolską jest Rzym,
bo tam umarł Piotr.
Stamtąd też
Krzyż Chrystusa panuje
miastu i światu (urbi et orbi).

Papieża wybiera grono kardynałów
podczas konklawe (zamknięcia).
Najwięcej Papieży było z Włoch.
Polacy mogli tylko tęsknić,
aby Papieżem został Polak.
To niemożliwe. Nawet modlić się o to
nie mieliśmy odwagi.
Jednak poeci w natchnieniu
widzieli daleko. Mickiewicz pisał:
Znałem Go, znałem,
Jak urósł duszą i ciałem.
To namiestnik wolności
na ziemi widomy,
na trzech stoi koronach,
a sam bez korony.

A Słowacki tak prorokował:
Pośród niesnasków
Pan Bóg uderza
w ogromny dzwon,
dla słowiańskiego oto Papieża
otwarty tron.

A Gałczyński modlił się tak:
Oto Królowo, schodząc w serca głębię,
Błagam, słuchając, co mówi Duch Boży.
Nowe papiestwo jak dąb się rozłoży
przy polskim dębie.

Spełniły się proroctwa.
Obudź się, człowieku wiarą znudzony,
o Polsce teraz mowa.
Czujesz Ty jeszcze
i myślisz po polsku?

Nie!

Ks. bp Józef Zawitkowski