Serce świata

Piątek, 23 stycznia 2015 (02:19)

Odmawiając Litanię do Najświętszego Serca Jezusa, już intuicyjnie odkrywamy, że to Serce zajmuje centralne miejsce w Bożym planie zbawienia. W niniejszym artykule zwrócimy uwagę na niektóre wezwania z litanii, które ukazują tę zasadniczą prawdę dotyczącą Serca Jezusa, a tym samym wyznaczają główną perspektywę życia chrześcijańskiego. Trzeba więc ciągle mieć przed oczami te przymioty Serca Jezusa, które przypominają nam, że jest ono celem świata i wypełnieniem wszystkiego.

Pełnia życia

W niedzielę 27 sierpnia 1989 r. św. Jan Paweł II tak wyjaśniał wezwanie „Serce Jezusa, życie i zmartwychwstanie nasze”: „To wezwanie Litanii do Najświętszego Serca, mocne i pełne przekonania jak wyznanie wiary, zamyka w lapidarnym zdaniu całą tajemnicę Chrystusa Zbawiciela. […] Jezus jest życiem, które odwiecznie wypływa z boskiego źródła Ojca. […] Jest sam w sobie życiem. […] Jezus jest także życiem dla nas. […] Jezus jest również zmartwychwstaniem. Ze świętością Chrystusa, który jest Świętym Bożym, nic nie stoi w takiej sprzeczności jak grzech; nic nie jest tak sprzeczne z Nim, źródłem życia, jak śmierć”. W następną niedzielę, 3 września, Papież Jan Paweł II komentował wezwanie „Serce Jezusa, pokoju i pojednanie nasze”. Mówił wówczas: „Tak, Jezus jest pokojem, jest naszym pojednaniem. Jezus jest naszym pokojem. Wiemy, co w języku biblijnym oznacza słowo »pokój«. Mówiąc najogólniej, jest sumą dóbr, które Jezus-Mesjasz przyniósł ludziom. Dlatego dar pokoju oznacza początek Jego misji na ziemi, jest w niej przez cały czas obecny i stanowi jej ukoronowanie. […] Jezus jest także naszym pojednaniem. W następstwie grzechu powstał głęboki i tajemniczy podział między Bogiem Stwórcą i człowiekiem, Jego stworzeniem. Cała historia zbawienia jest właściwie opowieścią o przedziwnych interwencjach Boga na rzecz człowieka, aby człowiek w sposób wolny i z miłością powrócił do Niego, aby po czasie izolacji nastał czas pojednania i przyjaźni, komunii i pokoju”.

Źródło życia

W rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański”, w niedzielę 17 sierpnia 1986 r., św. Jan Paweł II mówił przenikliwie na temat Serca Jezusa jako źródła życia: „Serce Jezusa jest źródłem życia, gdyż przez nie dokonuje się zwycięstwo nad śmiercią. Jest źródłem świętości, gdyż w nim zostaje przezwyciężony grzech, który jest przeciwnikiem świętości w sercu człowieka”. Papież tak uzasadnia te stwierdzenia: „Moc odpuszczania grzechów, moc zwycięstwa nad złem w sercu ludzkim zawiera się w Męce i śmierci Chrystusa Odkupiciela. Szczególnym znakiem tej odkupieńczej mocy jest właśnie Serce. Męka Chrystusa i śmierć wypełniały się w całym Jego Ciele. Dokonywały się poprzez wszystkie rany, jakie odniósł w czasie Męki. Serce bowiem konało poprzez obumieranie całego ciała. Serce wyniszczało się w rytmie cierpienia wszystkich ran. W tym wyniszczeniu Serce płonęło miłością. Żywy płomień miłości strawił Serce Jezusa na krzyżu. Ta miłość była mocą przebłagania za grzechy. Przewyższyła ona – i na zawsze przewyższa – całe zło w nich zawarte, całe odejście od Boga, cały bunt wolnej ludzkiej woli, każde złe użycie stworzonej wolności, które sprzeciwia się Bogu i Jego świętości. Miłość, która strawiła Serce Jezusa – miłość, która zadała śmierć Jego Sercu – była i jest potęgą niezwyciężoną. Przez miłość Boskiego Serca śmierć przyniosła zwycięstwo nad grzechem, stała się źródłem życia i świętości”. Serce Jezusa jako źródło życia nie jest zamknięte w sobie, ale staje się dostępne dla wszystkich, którzy chcą z niego czerpać. W niedzielę 10 sierpnia 1986 r. św. Jan Paweł II wyrażał więc w imieniu Kościoła takie pragnienie: „Wszyscy pragniemy przybliżyć się do tego źródła wody żywej. Wszyscy pragniemy pić z Boskiego Serca, które jest źródłem życia i świętości. W Nim został nam dany Duch Święty i stale jest dawany wszystkim, którzy z czcią i miłością przybliżą się do Chrystusa, do Jego Serca. Przybliżyć się do źródła to znaczy: sięgnąć do początku. Nie ma innego miejsca w stworzonym wszechświecie, z którego bierze początek świętość w życiu człowieka poza tym Sercem, które tak bardzo umiłowało”. Serce Jezusa staje się dla chrześcijanina szczególną siłą w chwili śmierci, pozwalając mu także ten ostatni i decydujący moment przeżyć w sposób święty. Święty Jan Paweł II tak wyjaśniał tajemnicę śmierci w perspektywie Serca Jezusa: „Śmierć należy do ludzkiej kondycji, jest momentem kończącym doczesną fazę życia. W rozumieniu chrześcijańskim śmierć oznacza przejście od światłości stworzonej do niestworzonej, od życia doczesnego do życia wiecznego. […] Skoro chrześcijanin czerpie z Serca Chrystusa światło i siłę do tego, by żyć jako dziecko Boże, to czyż mógłby z innego źródła czerpać siłę, by umrzeć w sposób godny swej wiary? »Żyjąc w Chrystusie«, musi »umrzeć w Chrystusie«. Słowa litanii wyrażają doświadczenie chrześcijanina w obliczu śmierci: oto Serce Chrystusa, Jego miłość i miłosierdzie są nadzieją i pewnością dla tego, kto w Nim umiera”.

Radość zbawionych

W rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański”, 12 listopada 1989 r., kończąc cykl refleksji dotyczących Litanii do Najświętszego Serca Jezusa, św. Jan Paweł II nauczał: „W niebie spełniają się wszystkie oczekiwania: uczeń wchodzi do radości swojego Pana, kontempluje oblicze Mistrza, które jaśnieje blaskiem odwiecznego Światła, już nie tylko przez krótką chwilę przemienienia, żyje z Jezusem życiem Jezusa. Życie w Niebie jest doskonałym, nieprzemijającym, intensywnym udziałem w miłości Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego; jest pełnym objawieniem wewnętrznej istoty Chrystusa oraz przejściem do owej pełni życia i miłości, która wypływa z Jego Serca. W Niebie błogosławieni oglądają ziszczenie wszystkich swoich pragnień, spełnienie wszystkich proroctw, zaspokojenie tęsknoty za szczęściem i realizację wszystkich swoich dążeń. Dlatego Serce Chrystusa jest źródłem życia i miłości świętych: w Chrystusie i przez Chrystusa błogosławieni w Niebie otrzymują dar miłości Ojca, który łączy ich ze sobą węzłem Ducha Świętego, Bożej Miłości; w Chrystusie i przez Chrystusa miłują Ojca i ludzi – swych braci miłością Ducha Świętego”. Serce Jezusa jest epifanią zbawczej miłości Ojca. W nim możemy złożyć naszą nadzieję. On ofiaruje nam słowo, które nie przemija, miłość, która ciągle się potwierdza, przyjaźń, która się nie wycofuje, obecność, która nie znika. Serce Jezusa będzie w końcu radością i ostatecznym spoczynkiem wszystkich zbawionych. 

Ks. prof. Janusz Królikowski