List otwarty do Ambasadora Pakistanu
Wtorek, 16 grudnia 2014 (21:11)List otwarty w obronie chrześcijan z Pakistanu
Jego Ekscelencja
Sz. P. dr Khalid H. Memon
Ambasador Islamskiej
Republiki Pakistanu
Szanowny Panie Ambasadorze,
Ze zdumieniem przyjęliśmy Pana odmowną odpowiedź i lakoniczne oświadczenie, że nie stawi się Pan w dniu 19 listopada br. na spotkaniu Zespołu Parlamentarnego
ds. Obrony Chrześcijan działającego przy Sejmie i Senacie RP. Nasze zdziwienie jest tym większe, że Pański poprzednik zapewniał nas podczas spotkania w Sejmie RP w kwietniu 2011 roku, że w sytuacji, gdy będziemy mieć do przedstawiciela Ambasady Pakistanu jakieś pytania, możemy się z nim niezwłocznie kontaktować i będzie on do naszej dyspozycji.
Ta sytuacja właśnie nastąpiła, a Pan nie zechciał się z nami spotkać.
Ponieważ z powodu Pana niestawienia się dnia 19 listopada br. w polskim Parlamencie nie byliśmy w stanie otrzymać od Pana informacji złożonych przed Władzami Sejmu i Senatu RP, jesteśmy zmuszeni kontaktować się z Panem Ambasadorem za pośrednictwem tego otwartego listu i mediów.
Po pierwsze, chcemy wyrazić nasze obawy, że prawo o bluźnierstwie („black law”, „blasphemy law”), które obowiązuje od 1986 roku w kodeksie karnym Pakistanu, jest używane otwarcie przeciwko chrześcijanom i innym mniejszościom religijnym. Po drugie, pragniemy zadać Panu poniższe pytania, mając nadzieję na szybką i konkretną odpowiedź:
– Dlaczego w Pana kraju, który jest sygnatariuszem Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, w XXI wieku skazuje się na śmierć, zgodnie z artykułem 295 kodeksu karnego ludzi za ich poglądy religijne i światopogląd? Prawo przeciwko bluźnierstwu jest najbardziej skrajnym i budującym poważne zastrzeżenia prawem, jakie obowiązuje aktualnie wśród państw świeckich, a do miana takich Pański kraj aspiruje i pretenduje. Często mówi Pan o „niezawisłych sądach” w Pakistanie, ale w XXI wieku nie możemy się zgodzić na legitymizację prawną zabijania za słowa i poglądy, nawet jeśli wydają się krzywdzące wyznawców innych religii.
– Dlaczego w Pańskim kraju dwoje niewinnych chrześcijan (małżeństwo p. Shahzad Masih i jego 25-letnia żona w ciąży, p. Shama) zostali bestialsko zamordowani, a policja pakistańska nic nie zrobiła, żeby ich uratować przed spaleniem?
– W jakim stopniu rząd Pakistanu pomógł dotychczas sierotom tego bestialsko zamordowanego małżeństwa? Czy zapewnił im chociaż wsparcie psychologiczne i materialne? Koszmar tego morderstwa plami honor całego Pakistanu;
– Dlaczego w Pana kraju pełnoprawni obywatele Pakistanu, wyznawcy Chrystusa, są traktowani jak obywatele drugiej kategorii, chociaż konstytucja Pańskiego kraju zapewnia wszystkim obywatelom wolność wyznawania religii?
Rząd i władze Pańskiego kraju miały wiele lat (od czerwca 2009 roku) na rozwikłanie hańbiącego Pakistan procesu i wyroku śmierci na katoliczce Asii Bibi, matki pięciorga dzieci. W związku z jej sprawą dziś my, sygnatariusze tego listu otwartego, domagamy się od rządu pakistańskiego:
1) Natychmiastowego ułaskawienia Asii Bibi. Wiemy, że takie prawo posiada prezydent, a zatem nie trzeba czekać na kolejne rozprawy, które upokarzają Pakistan na arenie międzynarodowej;
2) Zapewnienia katoliczce oraz jej rodzinie pełnego bezpieczeństwa przed islamistami, którzy zapowiedzieli, że niezależnie od wyroku Sądu Najwyższego dokonają na niej morderstwa;
3) Przestrzegania praw człowieka i obrony godności ludzkiej uciskanej mniejszości chrześcijańskiej w Pakistanie.
Mieliśmy do Pana jeszcze wiele innych pytań dotyczących bezkarności działania gangów muzułmańskich, które dopuszczają się gwałtów na chrześcijankach (także dzieciach i nieletnich); losu chrześcijańskich rodzin po krwawym pogromie w Lahaur w Kolonii Józefa; losu członków rodzin zamordowanych braci Rashida i Sajida Emmanuel na schodach sądu w Faisalabadzie, postępów (bądź ich braku) w ciągnącym się powolnie i ospale śledztwie w sprawie morderstwa ministra Shahbaza Bhattiego w Islamabadzie; i wiele innych, lecz niestety Pańska odmowa uczestnictwa w spotkaniu Zespołu Parlamentarnego uniemożliwiła nam ich zadanie. Mamy jednak nadzieję, że chociaż tą drogą uzyskamy od Pana oficjalną odpowiedź.
Z wyrazami szacunku,
ks. prof. UKSW dr hab. Waldemar Cisło
Dyrektor Sekcji Polskiej Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie w Warszawie
pastor Maciej Wilkosz
Prezes Stowarzyszenia Głos Prześladowanych Chrześcijan
dr Tomasz M. Korczyński
Niezależny ekspert przy Zespole Parlamentarnym ds. Obrony Chrześcijan