Kto o nas zadba?

Wtorek, 21 października 2014 (16:21)

Poziom rehabilitacji leczniczej w Polsce jest na dobrym poziomie – mamy sporą bazę placówek medycznych, wyposażonych w dobry sprzęt i posiadających wykwalifikowany personel. Również świadomość potrzeby zabiegów rehabilitacyjnych wśród Polaków jest bardzo wysoka. Problem leży w niedostatecznej ilości środków, jakie na ten cel przeznacza Narodowy Fundusz Zdrowia.

Przykładem takiego stanu rzeczy jest chociażby województwo zachodniopomorskie, gdzie trzy miesiące temu zgłosiliśmy do kompleksowej kontroli wojewódzki oddział NFZ w Szczecinie w zakresie kontraktowania świadczeń medycznych z dziedziny rehabilitacji leczniczej. Zwróciliśmy uwagę na to, że bardzo dużo oferentów zostało odrzuconych tylko dlatego, że brakuje środków, co nie byłoby takim istotnym argumentem, gdyby posiadane fundusze były właściwie zarządzane.

Kolejnym problemem jest brak strategii rehabilitacji, która przecież jest integralną gałęzią medycyny. Jej rola w usprawnianiu pacjentów, pomoc w przejściu fazy rekonwalescencji i powrocie do zdrowia jest nieoceniona. Dlatego tym bardziej martwi mnie taka zła praktyka rządu wobec rehabilitacji leczniczej, bowiem ograniczanie nakładów na tę dziedzinę prowadzi do zwiększającej się inwalidyzacji naszego społeczeństwa.

Również wiele do życzenia pozostawia sam model finansowania terapii, który jest zbyt skomplikowany i nie uwzględnia końcowego efektu leczenia. Nie powinno się jednakowo płacić za świadczenia dobrze i źle wykonane. Niestety taka praktyka jest pokłosiem szczupłości nakładów finansowych NFZ, który prowadzi politykę kombinacji zamiast racjonalnego wydatkowania. W następstwie takich działań mamy opłakane skutki – nie płaci się za jakość świadczonych usług, a za złożoną ofertę. Jest to wynik chaosu strategicznego i koncepcyjnego rehabilitacji leczniczej.

Konsekwencją słabej dostępności rehabilitacji jest przedłużająca się choroba, dłuższe przebywanie na zwolnieniach lekarskich czy pobieranie wszelkich świadczeń rentowych bądź pielęgnacyjnych. Nie jest to korzystne zarówno dla samych pacjentów, jak i dla całego społeczeństwa.

Czesław Hoc