Miłość większa niż śmierć

Czwartek, 25 maja 2023 (13:50)

Zostali wyniesieni do chwały ołtarzy 22 kwietnia 2023 roku w Paryżu. Wśród nowych błogosławionych są kapłani należący do dwóch rodzin zakonnych: Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi (SSCC) oraz zakonników św. Wincentego à Paulo (RSV). Zapłacili najwyższą cenę za wierność Bogu i Kościołowi podczas „krwawego tygodnia” 1871 roku, dołączając w ten sposób do zastępu męczenników, którzy „przyszli z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i wybielili je we krwi Baranka” (por. Ap 7,14). Kim są ci nowi błogosławieni Kościoła katolickiego?

W marcu 1871 roku wybuchło w Paryżu rewolucyjne powstanie ludowe zwane Komuną Paryską. Ponieważ znaczna część przywódców Komuny była nastawiona
wrogo wobec Kościoła, postulowano również potrzebę sekularyzacji społeczeństwa, wyłącznie świeckiego
i materialistycznego nauczania, zerwania ze starym porządkiem oraz uwolnienia się od wpływów duchowieństwa. Te postulaty były wykorzystywane
do podsycania wśród ludu nienawiści do wiary i osób duchownych.

Na owoce takiego nastawienia wobec Kościoła i religii nie trzeba było długo czekać… Nasiliły się ataki na świątynie
i domy zakonne. Kapłani i osoby konsekrowane byli poddawani różnym represjom. 12 kwietnia 1871 roku komunardzi weszli do domu generalnego braci i sióstr Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi przy ulicy Picpus w Paryżu. Splądrowali dom, sprofanowali Najświętszy Sakrament, część z nich zadomowiła się
w klasztorze na dłużej. 12 ojców i jeden brat zostało zabranych do więzienia. 5 maja 1871 roku 84 siostry Najświętszych Serc wraz z przełożoną generalną zostały aresztowane i przeniesione do więzienia Saint-Lazare.
Choć większość z nich została później zwolniona bądź wyzwolona przez nadciągające wojska rządowe, to jednak w więzieniu pozostali czterej członkowie rady generalnej braci: o. Władysław Radigue, o. Polikarp Tuffier, o. Marcelin Rouchouze oraz o. Frézal Tardieu.

W niedzielę 21 maja 1871 roku nastąpiło nasilenie przemocy. Rozpoczął się „krwawy tydzień”, który pochłonął mnóstwo ofiar. Śmiercią męczeńską zginął między innymi arcybiskup Paryża Georges Darboy. W piątek 26 maja wojska rządowe podeszły pod La Roquette, które było przeznaczone dla więźniów skazanych na śmierć. Wtedy to około godziny 15.00 pułkownik federatów Émile Gois nakazał dyrektorowi więzienia wydanie 50 skazańców,
w tym 10 losowo wybranych księży. Wśród nich byli ojcowie Najświętszych Serc: Władysław, Frézal, Marcelin
i Polikarp oraz o. Henryk Planchat ze Zgromadzenia Zakonników św. Wincentego à Paulo (RSV). Zabrano ich
na ulicę Haxo, na dziedziniec siedziby Gwardii Narodowej, gdzie zostali zmasakrowani przez rozjuszony tłum.

Droga do męczeństwa

Życie każdego z owych pięciu kapłanów było wspaniałym przykładem pokornej i odważnej służby Panu Bogu
w bardzo niespokojnych czasach, które z pewnością pomogło im stawić czoła ostatecznej próbie. Byli świadomi niebezpieczeństwa, jakie groziło im ze strony Komuny; mimo wszystko postanowili pozostać na swoich stanowiskach i pełnić dalej powierzone im obowiązki.
„Życie o. Henryka Planchata, nawet gdyby nie zostało uwieńczone koroną męczeństwa, zasługiwałoby na otwarcie jego procesu beatyfikacyjnego” – stwierdził
o. Yvon Sabourin RSV, postulator generalny Zgromadzenia Zakonników św. Wincentego à Paulo. Ten pierwszy kapłan założonej w 1845 roku wspólnoty zakonnej zasłynął jako gorliwy apostoł ubogich dzielnic Paryża, ewangelizując rodziny robotnicze, pomagając dzieciom i zagubionej młodzieży odnajdywać drogę do Boga. Za swoją gorliwość w poszukiwaniu zagubionych owiec zyskał przydomek „łowcy dusz”. W powstającym zgromadzeniu zakonnym budował swoich współbraci duchem wiary i pobożności, duchem modlitwy, pokuty i ubóstwa. Był sekretarzem
rady generalnej swego zgromadzenia. Podczas Komuny Paryskiej, w Wielki Czwartek, 6 kwietnia 1871 roku, został aresztowany przez powstańców i uwięziony, a następnie rozstrzelany na ulicy Haxo wraz z innymi więźniami
26 maja tego samego roku.

Czterech kapłanów Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi (sercanów białych) ze względu na osobiste predyspozycje pełniło różne, bardzo odpowiedzialne funkcje w zgromadzeniu.

Błogosławiony o. Władysław Radigue  przez ponad 20 lat był dyrektorem, a następnie mistrzem nowicjatu, przełożonym domu macierzystego na ul. Picpus w Paryżu oraz wikariuszem generalnym zgromadzenia. Urodził się
8 maja 1823 roku w Saint Patrice du Désert na terenie diecezji Séez. W 1843 roku wstąpił do Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. Śluby wieczyste złożył
7 marca 1845 roku, a święcenia kapłańskie przyjął
22 kwietnia 1848 roku. Jako formator „był żywą regułą zgromadzenia, wzorem sumienności” – podkreślali jego byli nowicjusze.  Wśród nich znajdował się św. Damian
de Veuster SSCC, późniejszy apostoł trędowatych na hawajskiej wyspie Molokai. W czasie Komuny Paryskiej
bł. Władysław Radigue okazał się prawdziwym ojcem wspólnoty.

Błogosławiony o. Polikarp Tuffier urodził się 14 marca 1807 roku w Le Malzieu na terenie diecezji Mende. Pozbawiony ojca, otrzymał od matki wychowanie pełne żarliwej wiary, które otworzyło jego serce na powołanie zakonne. Profesję w Zgromadzeniu Najświętszych Serc złożył 14 maja 1823 roku. Wyświęcony na kapłana w 1830 roku, wykonywał swoją posługę najpierw jako proboszcz w diecezji Rouen, następnie jako kapelan sióstr Najświętszych Serc
w różnych miastach, zanim został przedsiębiorczym przełożonym kolegiów zgromadzenia w Cahors i Mende. Był człowiekiem bardzo pogodnym. Ci, którzy go znali, mówili, że poświęcał wiele uwagi dziełom miłosierdzia
i zarażał radością tych, którzy go otaczali. W 1863 roku kapituła generalna powierzyła mu urzędy prokuratora (ekonoma) generalnego i radnego generalnego, które pełnił aż do męczeńskiej śmierci.

Błogosławiony o. Marcelin Rouchouze urodził się 14 grudnia 1810 roku w Saint-Julien-en-Jarez na terenie diecezji Lyon (obecnie Saint-Étienne). 2 lutego 1837 roku jako jeden
z ostatnich złożył profesję zakonną na ręce zmarłego kilka tygodni później założyciela Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi – Sługi Bożego o. Marii-Józefa Coudrin. Jako nauczyciel łaciny, matematyki i filozofii, został wysłany do Belgii, gdzie uczył w kolegiach zgromadzenia. Był niezwykle sumienny i wymagający, a jednocześnie sprawiedliwy w kontaktach z uczniami. Z pokory uważał się za niegodnego przyjęcia święceń kapłańskich, jednak dzięki opinii św. Jana Marii Vianneya, Proboszcza z Ars,
dał się przekonać do przyjęcia tego sakramentu w wieku 42 lat. Był człowiekiem o prawym sercu i głębokiej duchowości. W 1865 roku został wezwany do Paryża,
do domu macierzystego, jako sekretarz generalny zgromadzenia, a następnie w 1870 roku został mianowany członkiem rady generalnej.

Błogosławiony o. Frézal Tardieu urodził się 18 listopada 1814 r. w Chasseradès na terenie diecezji Mende. Profesję zakonną w Zgromadzeniu Najświętszych Serc Jezusa
i Maryi złożył 6 kwietnia 1839 roku, a w 1840 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pierwsze lata kapłaństwa spędził jako formator nowicjuszy w Paryżu, następnie został posłany do Louvain, w Belgii, gdzie pełnił funkcję dynamicznego przełożonego i gorliwego propagatora Dzieła Misyjnego. W 1858 roku został powołany do nowicjatu
w Issy-les-Moulineaux koło Paryża, gdzie, podobnie jak
o. Władysław Radigue, był przez pewien czas formatorem św. Damiana de Veuster. W 1860 roku został wybrany do Rady Generalnej Zgromadzenia Najświętszych Serc, kontynuując jednocześnie nauczanie teologii dogmatycznej w miejscowym seminarium. Miał opinię dobrego spowiednika. Oprócz doskonałych zdolności intelektualnych i pedagogicznych wykazywał się także wielką troską
o przekaz wiary i niezwykłą miłością wobec ubogich.

o. Andrzej Łukawski SSCC